Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Παραγγελιά

Παραγγελιά, φώναξε ο γνωστός πλέον, τέως κατάδικος και βγήκε στην πίστα.
Παραγγελιά μου φώναξαν και εμένα και ήρθα να αφήσω λίγα λόγια πριν με ξαναπάρει το σκοτάδι τις δουλειάς. Προειδοποιώ, κρατάω μαχαίρι!

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Σοσιαλιστικής Διεθνούς,

Με απασχολεί τελευταία το οξύμωρο αυτού του τίτλου που φέρετε και αυτό γιατί έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τα όσα λέτε και κάνετε μέσα και έξω από την χώρα. Πρέπει να το ομολογήσετε ότι κάπου στο βάθος «παίζει» ένας ψιλο-διχασμός (πολιτικής) προσωπικότητας.

Βρίσκω τον τίτλο σας οξύμωρο γιατί διαβάζοντας την πρόσφατη ιστορία της Χιλής οι ρόλοι και οι τίτλοι είναι λίγο αντεστραμμένοι σε σχέση με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Τότε ο Σοσιαλιστής Αλιέντε (τον ξέρετε φαντάζομαι) βρέθηκε στην εξουσία και προσπάθησε να δώσει στον (φτωχό) λαό του την ελπίδα ότι μπορεί να χτίσει μια διαφορετική κοινωνία για τους πολίτες της χώρας.

Ο Αλιέντε κύριε Πρόεδρε πίστευε στον Σοσιαλισμό αν και έκανε το (τραγικό για τον ίδιο και τη χώρα) λάθος να πιστεύει σε διαφορετικό δρόμο για την εγκαθίδρυση του από αυτόν του Φιντέλ Κάστρο. Φαίνεται ότι ο Αλιέντε πίστευε στην δύναμη του λαού και στις δυνατότητες του αν η ηγεσία του δώσει ελπίδα και προοπτική. Κάτι τέτοιο δεν λέγατε και εσείς πριν τις πρόσφατες εκλογές;

Παρ’ όλα αυτά οι σύμμαχοι και φίλοι μας Αμερικάνοι είχαν άλλη άποψη. Ο Πινοσέτ ανέλαβε να «διορθώσει» τα λάθη του Αλιέντε και να επαναφέρει τη χώρα στο δρόμο των ελεύθερων αγορών, της ανοικτής οικονομίας, του ΔΝΤ και άλλων επιτευγμάτων του καπιταλιστικού κόσμου. Αυτή δεν είναι η κατεύθυνση που προσπαθείτε να βάλετε τη χώρα μετά τις εκλογές; Μόνο που το λατρεμένο παιδί της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Hayek «διόρθωσε» τα λάθη του Αλιέντε αφανίζοντας τον ίδιο και χιλιάδες Χιλιανούς πολίτες. Βλέπετε κύριε Πρόεδρε από την εποχή των Εταιριών των Δυτικών και Ανατολικών Ινδιών ο δρόμος των ελεύθερων αγορών, ο δρόμος της ανοικτής οικονομίας, ο δρόμος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι βαμμένος με αίμα.

Και εδώ θα ήθελα την βοήθεια σας: πόσο σοσιαλιστής και πόσο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς νοιώθετε όταν πριν τις εκλογές χρησιμοποιούσατε ελπιδοφόρα μηνύματα για το λαό και τις δυνατότητες του και μετά τις εκλογές εφαρμόζετε πολιτική Πινοσέτ; Γιατί πρέπει να το ομολογήσετε (αν όχι σε μένα τουλάχιστον στον εαυτό σας): το γνωρίζετε και εσείς ο ίδιος ότι η οικονομική σας πολιτική βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε Θάτσερ και Πινοσέτ. Αν δεν το βλέπετε τώρα, θα το δείτε στα απομνημονεύματα σας: έχετε σχηματίσει την πιο δεξιά και αντιλαϊκή κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, για να μην σας πω ότι η Χούντα των συνταγματαρχών στην οικονομική της πολιτική ήταν σοσιαλιστικότερη της παρούσας κυβέρνησης.

Εγώ δεν θα σας ευχηθώ να κερδίσετε τον τίτλο του Σοσιαλιστή με τον τρόπο που τον κέρδισε ο Αλιέντε στις καρδιές των Χιλιανών και όλου του ελεύθερου κόσμου: ο Αλιέντε είχε τα κότσια να σβήσει πάνω στην ριπή του αυτομάτου μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο. Εγώ θα σας ευχηθώ να καταφέρετε όσα επιδιώκετε (και όσα κατάφερε η Θάτσερ και ο Πινοσέτ) χωρίς να ανοίξει μύτη. Δεν είναι γιατί θέλω να αποδεχτώ αυτά που εσείς επιδιώκετε, είναι γιατί είμαι απόγονος μιας γενιάς αριστερών που έκανε το λάθος να χάσει τον εμφύλιο πόλεμο (αν και θα μπορούσε να τον έχει κερδίσει) και να αφήσει τη χώρα στα χέρια των Εγγλέζων και του παππού σας. Και αν οι δικοί μου παππούδες δεν δέχτηκαν ποτέ την ήττα, εγώ δυστυχώς την βρήκα δεδομένη να διαμορφώνει την μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας. Σας εύχομαι να τα καταφέρετε, γιατί αν πετύχετε ως Νέο-Φιλελεύθερος Σοσιαλιστής θα αποφύγουμε να είστε (όπως και ο παππούς σας) αυτός που θα φέρει την ακροδεξιά στην εξουσία.

Καληνύχτα και καλή τύχη Κύριε Πρόεδρε.

Εγώ,
ένας άλλος Γιώργος!

7 σχόλια:

Νίκος είπε...

Επιμονή για παραγγελιές στις μέρες μας;
Ω, ναι! Επιμονή για παραγγελιές στις μέρες μας. Αν δεν μιλήσουμε τώρα, πότε θα μιλήσουμε δηλαδή;
Άλλωστε η σιωπή στις μέρες μας θα ήτανε μια λύση φρικτή. Κανείς πλέον δεν δικαιούται να ασκεί το περίφημο right to remain silent. Τώρα είναι ανάγκη να πούμε πολλά - να τα πούμε όλα.
Αντιγράφω από το σχόλιο του KYR σε προηγούμενη ανάρτηση:

"Μέρες που θέλουμε όλους τους γείτονες και τις γειτόνισσες κάθε ηλικίας, μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους, να ουρλιάζουν όλοι μαζί έξω από τα παράθυρα των κοινωνικά νυσταγμένων"

Αρκούν όμως τα λόγια; Φτάνουν οι λέξεις; Φυσικά και δεν φτάνουν. Όπως θα διαβάσεις στο τέλος του σχολίου «οι λέξεις είναι λέξεις». Ωστόσο λέξεις σαν κι αυτές είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ, αφού μόνον αυτές μπορούν να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για τα περαιτέρω. Είναι λέξεις που διαμορφώνουν στάσεις, συνειδήσεις και συμπεριφορές. Κάποια στιγμή, νομίζω, πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Οι παραγγελιές, που περιέχουν λέξεις, θα μας αφυπνίσουν.

Ο μακαριστός (sic) ισχυριζόταν ότι την εφταετία διάβαζε και δεν πήρε χαμπάρι ότι χάνονταν ζωές στα υπόγεια, ότι άνθρωποι ξεψυχούσαν κάτω από τανκς. Εμείς τι άλλοθι θα επικαλεστούμε; Ποιος θα μου πει;

Κατά τα άλλα:
Καληνύχτα και καλή τύχη Κύριε Πρόεδρε
ή
Καληνύχτα μαλάκα (άνθρωπε) η ζωή έχει πλάκα;


"Συγγνώμη που οι λέξεις ήταν λέξεις
Και δεν ήταν σφαίρες
Κραυγές γλάρων ή παιδικές μελωδίες"

ΓΙΩΡΓΟΣ είπε...

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

ΤΑ ΠΑΘΗ 

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΚΤΟ

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ

ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας
η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση.
Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.

- Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.

- Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.

- Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.


[…]

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα
που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.
Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια
τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους.
Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.
Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου.
Και μεγάλα πλοία θ' ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους,
οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ' ανοίγει στα μέτρα του,
κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.

- Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.

- Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.

- Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.


Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει
από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι
και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει.
Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα.
Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν,
για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.
Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα.
Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα 'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.
Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας
από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.
Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν' αψηλώσουν τα χόρτα,
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει.
Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη.
Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

morfeas είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=CdKeO7DaUiU

morfeas είπε...

από το παραπάνω video κρατήστε μόνο το τραγουδάκι (στίχοι-μουσική-στίχοι)
τα σχόλια, τις φωτο και την ερμηνεία... αφήστε τα στο καλαματιανό Παόκι

Ανώνυμος είπε...

Νομίζω ότι με τις τέτοιες υπερβολές, χάνεται το νόημα των λέξεων, ίσως και η σοβαρότητα της αριστεράς.

Εντάξει, ο ΓΑΠ, δεν είναι σίγουρα συνεπής με τις προεκλογικές του εξαγγελίες, αλλά μην τρελαθούμε, δεν είπε ποτέ ότι είναι Αλιέντε, ούτε υποσχέθηκε στον Ελληνικό Λαό πολιτική Αλιέντε.

Επίσης, η οικονομική του πολιτική ναι είναι σκληρή, και πράγματι νεοφιλελεύθερη, αλλά η σύγκριση με τον Πινοσέτ και την Χούντα είναι άδικη, για να μην πω τίποτα χειρότερο. Ειδικά όταν γράφεις ότι η χούντα ήταν σοσιαλιστικότερη, νομίζω ότι οι λέξεις χάνουν κάθε νόημα...

Επί της ουσίας λοιπόν, ναι να κάνουμε κριτική στο Πασοκ, να βγούμε στους δρόμους, να απαιτήσουμε και να επιβάλλουμε αλλαγή πορείας της οικονομικής πολιτικής, αλλά οι υπερβολές δεν βοηθάνε. Αντίθετα, δεν θα μας παίρνει κανείς στα σοβαρά

Νίκος είπε...

Αγαπητέ ανώνυμε φίλε,
ρίξε μια ματιά στο link που ακολουθεί

http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100314.htm

Ανώνυμος είπε...

επέτρεψε μου, αλλά το άρθρο είναι απλώς ανόητο.

Κάνοντας χρήσης της ίδιας λογικής θα μπορούσα να σου πω ότι μάλλον μεγαλύτερη σχέση με τον Καρατζαφέρη έχει το ΚΚΕ, ο Αλαβάνος, ο λαφαζάνης και οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ παρά ο Παπανδρέου, αφού η πολιτική σκέψη όλων αυτών είναι έντονα εθνοκεντρική, σε αντίθεση με τον παπανδρέου

Επίσης με την ίδια λογική θα μπορούσα κάλλιστα να συμψηφίσω την επίθεση μέλων της ΚΟΕ κατά του παναγόπουλου, με δράσεις και επιθέσεις της Χρυσης Αυγής, φτάνοντας στο συμπέρασμα ότι ο εκφασισμός της αριστεράς, έχει ξεπεράσει το ΛΑΟΣ.

προφανώς ο τρόπος αυτός σκέψης είναι λάθεμένος και ισοπεδοτικός. Το ίδιο συμβαίνει και για την ανάρτηση σου, αλλά και για το άρθρο του ιού