Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ (θυμάσαι Κυριάκο;) - Η αγρύπνια είναι θέμα εξάσκησης;

Σα σπίθα από πυρκαγιά
Στα ύψη μ΄ανεβάζει
Κι έξω απ΄του κόσμου τ' όνειρο
Με μια σπρωξιά με βγάζει

Με στροβιλίζει σα φτερό
Στο πουθενά σε μια άκρη
Κι ύστερα μες στα μάτια σου
Με ακουμπάει σα δάκρυ


Με πάει ψηλά στον ουρανό
Μου λέει τώρα γκρεμίσου
Και 'γω σαν άστρο ρίχνομαι
Κι ακούω την ευχή σου

Για σένα παίζει μεγάλε. Για τα ευεργετικά όσο και αλλόκοτα εκείνα βράδια των πεισματικών πολιτικών διαφωνιών μας. Αξημέρωτα. Με τον κόσμο όλο εξ επαφής. Με τις φωνές και τις υπερβολές μας, υπήρξαμε τότε κάτι σαν μετανάστες στο περιθώριο μιας χώρας, "στο πουθενά σε μια άκρη". Στην κακόφημη γειτονιά, εκεί που βρήκαμε σπίτι φτηνό με τα παιδιά, που είχε κάγκελα στα παράθυρα, τα οποία ήσαν ελάχιστα ανοιχτά για να φεύγει ο καπνός. Τότε που περιμέναμε τη Λαμπρινή για να φάμε ένα πιάτο φαί. Κοντά στον κίνδυνο, αλλά μακριά από παντού.
Τατουάζ στον εγκέφαλο. Τοποθεσίες, ονόματα, χρονολογίες. Χωρίς ευγένειες και άλλες κοινωνικές ανταλλαγές. Χωρίς γυαλιστερούς κώλους, χωρίς πιτυρίδα. Θαμπωμένοι από τους ατμούς της ανεμελιάς.
Και για τα δικαιολογημένα πρωινά μπινελίκια της γειτόνισσας, που πάλι άυπνη πήγαινε για δουλειά. Και δώσε πάλι γέλια, χαρές και πανηγύρια μόλις έκλεινε η πόρτα. Και βάλε κι άλλο να πιούμε από το κεντρικό καύσιμο της φοιτητικής ζωής μας. Και ας μας έλεγε αυτή ότι θα μας γαμούσε αν το ξανακάναμε. 
Άλλωστε, στο κάτω -κάτω, εκ πείρας λέω τώρα, ότι το χειρότερο που μπορεί να πάθει κανείς σ' αυτή τη ζωή, είναι να πηγαίνει για δουλειά άυπνος. Η' μήπως η αγρύπνια είναι θέμα εξάσκησης;
Αρκετά είπα όμως: Κάνε τη δουλειά σου και ΑΛΛΑΞΕ ΜΑΣ ΤΑ ΦΩΤΑ.

 

2 σχόλια:

kyr είπε...

O-i!....one more pint for my mate!

"Πιο δυνατά!", ...ακόμα και σήμερα το φωνάζω -από μέσα μου- στον εαυτό μου όταν τον πιάνω να έχει ξεφύγει! Το φωνάζω και σε άλλους πλέον, πιτσιρικάδες, όταν μου σπάνε τα νεύρα με τις αγριοφωνάρες τους! Που φτάσαμε?

Φωτεινά εκείνα τα βράδια! Δίπλα στους wolves, με τον Γιώργο να πηγαίνει τοίχο τοίχο, "ούτε με το μποξεράκι δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε σε αυτό το σπίτι", και τους Ινδούς να βρίζουν τον Κονίδι "Devil" επειδή τους έλεγε να πάνε με αλόθρησκες!
Τι βράδια! -τατουάζ στον εγκέφαλο.
Βράδια που έβαλαν θεμέλια που τα καταλαβαίνεις τώρα, μετά από τόσα άλλα βράδια!
Και τις μισές φορές νοσταλγείς. Το κέφι, την ενέργεια, την δύναμη, την αφέλεια, την ανυπομονησία!
και άλλες πάλι ταξιδεύεις, σαν να 'ναι φανταστικές ιστορίες! Σαν να μην πιστεύεις πως ξεκίνησες για μια μέρα και έμεινες 15. Σαν να μην έπαιξες ποτέ κλωτσιές με το πασχαλινό αρνί. Σαν παραμύθι!
Πόσο ωραίο είναι να ξαναβουτάς σε όλα αυτά και να αναγνωρίζεις μέσα τους όλες τις τωρινές σου δυνατότητες και αλήθειες, αλλά και όλους τους φόβους και τις ανασφάλειές σου! και πόσο ωραίο είναι να υπάρχουν κάποιοι, φίλοι, που στις επιβεβαιώνουν!

Αλλά όπως όλοι οι παραμυθάδες, συνεχίζουμε να χτίζουμε απάνω τους. Και μπορούμε να σφουγγίσουμε
το θαμπωμένο τζάμι της καθημερινότητας και να πάρουμε ανάσες ανεμελιάς. Με άλλους όρους?
Φυσικά!
Χωρίς τα μπινελίκια της γειτόνισσας πια! Αλλά σίγουρα χωρίς να τα παραμερίζουμε, χωρίς να τα ξεχνάμε!
Γιατί υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να είμαστε εμείς αυτοί οι γείτονες και οι γειτόνισσες σήμερα! Που ξάγρυπνοι μπινιλικώνουν τους νεαρούς, φοιτητές, γείτονες!
Και επειδή, δυστυχώς, όλο και περισσότερο εκπαιδευόμαστε στην αγρύπνια, γνωρίζουμε καλά πώς δεν είναι τα γειτονόπουλα υπεύθυνα γι' αυτήν, αλλά όλοι οι άλλοι αφύσικοι ήχοι που συμπυκνώσαμε στον κεφάλι μας εδώ και αρκετά, πλέον, χρόνια!
Κύκλος της ζωής, ή αναπαραγωγή μοντέλων? Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις! άμεσες τουλάχιστον!
Αυτό που μας μένει, θεωρώ, και με δεδομένο ότι τα μυαλά μας ασπρίζουνε, είναι να απολαμβάνουμε, στο μέτρο του δυνατού, και αυτές τις στιγμές, όμως απολαύσαμε και τις άλλες. τις στιγμές αυτές που είμαστε πλέον, οι ξάγρυπνοι γείτονες και όχι οι άγρυπνοι μαθητές. Με άλλους όρους?
Φυσικά!
Με αυτούς τους όρους όμως που θα μας επιτρέπουν να συνεχίζουμε να βουτάμε νοσταλγικά στο παρελθόν, ενώ ταυτόχρονα θα μας βοηθάνε να χτίζουμε συνέχειες στο παραμύθι!
που θα μας επιτρέπουν να απολαμβάνουμε ακόμα, εκείνο το ωραίο πιάτο φαΐ της Λαμπρινής! που θα απολαμβάνουμε ακόμα εκείνα τα, μεγάλα σαν κιμωλίες, καύσιμα. Που θα απολαμβάνουμε την ίδια την ξαγρύπνια!
Έτσι ώστε να μπορούμε να απολαμβάνουμε και ένα ωραίο ύπνο μετά.
Γιατί όσο και να εξασκούμαστε στην αγρύπνια, τα άσπρα μας μαλλιά μας επιτρέπουν να εκτιμάμε, όσο ποτέ στο παρελθόν, ένα ωραίο ανέμελο μεγάλο και ήσυχο ύπνο!
ΚΥΡ
ΥΓ... αλλά τι λέω? Εδώ είμαστε άγρυπνοι όλη νύχτα έξω από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους μαζί με τους απεργούς της Ολυμπιακής. Έρχονται ωραίες αλλά δύσκολες μέρες. Μέρες επιφυλακής, μέρες ευθύνης. Μέρες που θέλουμε όλους τους γείτονες και τις γειτόνισσες κάθε ηλικίας, μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους, να ουρλιάζουν όλοι μαζί έξω από τα παράθυρα των κοινωνικά νυσταγμένων. Μέρες που όλοι θα κάνουμε ότι έκαναν, σε εκείνο το κρυφό σχολειό του Wolverhampton εκείνοι οι ασήμαντοι πιτσιρικάδες. Μέρες ξαγρύπνιας...!

kyr είπε...

...φιλιά στη Λαμπρινή!