Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Χιλιανές Ιστορίες από Το Ψευδοκράτος των Αθηνών

Το κείμενο που ακολουθεί ασχολείται, μεταξύ άλλων σημαντικών, και με τη θεωρία περί της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που αναπτύχθηκε παλιότερα από έναν άγνωστο φίλο.
Φυσικά το ενδιαφέρον κομμάτι του άρθρου είναι η ανυπαρξία μια συγκροτημένης αριστερής πολιτικής απάντησης στα προβλήματα μας.
Τι μένει λοιπόν;

Εδώ Αριστερά, εκεί Αριστερά, (πού είναι η Αριστερά;)
Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ
Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα, στο σύνολό της, κατά πόσο είναι μια ζώσα πραγματικότητα, αναπόσπαστο μέρος της λειτουργίας αυτής της κοινωνίας, και κατά πόσο είναι ένα ιστορικό κατάλοιπο του πάλαι ποτέ ένδοξου εαυτού της και απλά καταναλώνει από τα «έτοιμα», χωρίς να παράγει τίποτα καινούργιο; Ή εν πάση περιπτώσει, στο σημείο που παράγεται κάτι καινούργιο από την κοινωνία, αυτό κατά κανόνα ή είναι αδιάφορο ή ακόμα «εχθρικό» για την κλασική Αριστερά.

Το ερώτημα θα μπορούσε να έμπαινε και για την ευρωπαϊκή Αριστερά, που έχει τις ρίζες της στη Σοσιαλδημοκρατία ή στα Κομμουνιστικά Κόμματα της Γ' Διεθνούς.

Αν η Χιλή, για να εφαρμόσει την οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτή υπαγορεύτηκε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα, χρειάστηκε έναν αιμοσταγή δικτάτορα, τον Πινοσέτ, εμείς στην Ελλάδα, για να εφαρμόσουμε την ίδια πολιτική, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε καμιά δικτατορία. Απλά ψηφίζουμε την κυβέρνηση που θα την πραγματοποιήσει, άσχετα από το τι έλεγε προεκλογικά. Η ιστορική Σοσιαλδημοκρατία, εδώ και καιρό, είναι το πτώμα του παλιού εαυτού της που έθαψε μαζί της και τα όσα σημαντικά είχε προσφέρει. Η σημερινή κυβερνητική Σοσιαλδημοκρατία είναι ένας επικίνδυνος «Φρανκενστάιν». Από τα κόμματα της Γ' Διεθνούς απομένουν δύο που έχουν κρατήσει το προφίλ του παρελθόντος και έχουν μια μικρή, αλλά σταθερή παρουσία. Αυτά της Ελλάδας και της Πορτογαλίας. (Τα υπόλοιπα έχουν πάρει αποστάσεις από το τριτοδιεθνιστικό μοντέλο, χωρίς εντούτοις να έχουν βρει μια καινούργια φυσιογνωμία, και κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας). Η πολιτική των εναπομεινάντων Κ.Κ. είναι αυτοσκοπός και συνίσταται στο να ενισχυθεί ο «υποκειμενικός φορέας». Δηλαδή η ισχύς του κομματικού μηχανισμού. Επιλέγουν εκείνες τις παρεμβάσεις που θα ενισχύσουν τον μηχανισμό, αποφεύγοντας όλες τις ενέργειες που δεν φέρνουν οφέλη. Και εδώ μπορούμε να διαπιστώσουμε μια «επιχειρηματική» λογική. Το σύνθημα «ΚΚΕ ισχυρό» τα αποσαφηνίζει όλα.

Αν πάμε τώρα πέραν αυτών των δύο σχημάτων της Αριστεράς, Σοσιαλδημοκρατικά ή Κομμουνιστικά, και αναζητήσουμε την άλλη Αριστερά, θα την ψάχνουμε για καιρό. Μπορεί να υπάρχει ως υπόσχεση και ως δυνατότητα, αλλά αυτό απέχει πολύ από την παρουσία μιας συγκροτημένης πολιτικής δύναμης, που μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες που θα μετρήσουν. Τι μένει λοιπόν; Το κίνημα που ξεσπά αυθόρμητα και από το πουθενά, παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, όπως π.χ. ο Δεκέμβρης του 2008. Αλλά αυτό δεν προβλέπεται με ακρίβεια. Σε όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε και το συνδικαλιστικό κίνημα, που δεν έχει πια καμιά αυτονομία και ασκεί κατά κανόνα κυβερνητική πολιτική.

Αυτά τα ξέρουν καλά οι κυβερνώντες. Και λειτουργούν σαν ολιγάρχες με τη συμμαχία των ΜΜΕ. Και γι' αυτό παίζουν μονότερμα. Οι καναπέδες δεν βγαίνουν ποτέ από το σπίτι τους. Αλήθεια, τι θα γινόταν αν ο Μανώλης Γλέζος υπέκυπτε στη δολοφονική επίθεση της Αστυνομίας με τα τοξικά αέρια; Σίγουρα μια μεγαλειώδης κηδεία, επικήδειοι και στεφάνια όλων των κομμάτων, διάφορα άρθρα με τη ζωή και το έργο του. Την άλλη μέρα η ζωή θα κυλούσε κανονικά. Οπως έγινε και την επομένη της απόπειρας. Πουθενά δεν είδαμε συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια, διαμαρτυρίες ενάντια στη χρήση των τοξικών αερίων. Οπως σωστά επισημαίνει ο Θανάσης Τεγόπουλος («Κ.Ε.» 7.3.10), το πιο σημαντικό εκείνη την ώρα δεν ήταν η ιστορία της ζωής του, αλλά η δήλωση του ίδιου του Μανώλη από το φορείο που τον μετέφερε στον «Ευαγγελισμό»: «Στο πρόσωπό μου χτύπησαν έναν πολίτη». Τι έκαναν αλήθεια οι άλλοι πολίτες, που, στο κάτω κάτω της γραφής, δεν τους ζητήθηκε τίποτα άλλο από το να προστατέψουν τον εαυτό τους από τα επικίνδυνα τοξικά και να επιβάλουν την απαγόρευσή τους.





1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Αναρρωτιέται ο Π.Κ. τι έκαναν οι πολίτες που χτύπησαν το Γλέζο!
Η απάντηση είναι απολύτως τίποτα! Μπορεί να συμπαθούν το Γλέζο και να τιμούν τους αγώνες του, αλλά δεν θέλουν με τίποτα να κάνουν οσα αυτος (και η αριστερά) τους προτείνει.
Δεν θέλουν να διαδηλώσουν, δεν θέλουν να απεργήσουν δεν θέλουν να διαμαρτυρηθούν! Σωστο ή λάθος δεν έχει σημασία, πάντως δεν θέλουν!

Αντιστρέφοντας λοιπόν το ερώτημα, για την δημοκρατική νομιμοποίηση της κυβέρνησης, ρωτώ:

Αλήθεια η αριστερά αναρωτήθηκε ποτέ τι και ποιούς πραγματικά εκπροσωπεί? Οχι στην θεωρία, αλλά στην πράξη?
Γιατί ο λαος και προπάντως οι εργαζόμενες τάξεις τις δείχνουν κάθε φορά την πλάτη τους και δεν επιθυμούν με κανένα τρόπο να τους εκπροσωπήσει (πλην μιας πολύ μικρης μειοψηφίας).

Αλήθεια λοιπόν με ποιο ηθικό ανάστημα η αριστερά μιλά εν ονόματι του λαού, όταν ο λαος δεν εκφράζεται από αυτή?

Ας μην επικαλείται η αριστερα την κρίση νομιμοποίησης, ως επιχείρημα κατά της κυβέρνησης, διοτί αυτή η κρίσh πλήττει πρωτίστως την ίδια την αριστερά και λιγότερο τα αστικά κόμματα