ακαταλαβιστικα

Μου είναι εξαιρετικά δυσνόητη,όλη αυτή η φασαρία,με την ονομασία του όμορου ,από τον βορρά,μικρού κρατιδίου.Μου είναι,περίεργο,να παρακολουθώ γύρω μου ,όλες αυτές τις αέναες (και ως εκ τούτου-κουραστικές) συζητήσεις για το ποιό θα είναι το όνομα των γειτόνων μας.Οψιμοι υπερασπιστές της παράδοσης ,βαθυστόχαστοι μελετητές της ιστορίας μέσα από χολυγουντιανές παραγωγές ,ημιμαθείς δοκησίσοφοι δάσκαλοι και καθηγητάδες του έθνους ,υπερπατριώτες ,υπερορθόδοξοι δημοκράτες ,ξενόφοβοι δημοσιογράφοι ,δημολάτρες δημαγωγοί ,οπαδοί θεωριών συνωμοσίας ,άσχετοι.Ολοι ,πιστεύω ,έχουν ένα μικρό μεριδιο δίκιου ,αναλόγως την οπτική γωνία που βλέπουν τα πράγματα .
Η όλη συζήτηση ,μου θυμίζει ,κάποια ζευγάρια που παντρέυονται με συνοικέσιο (συνήθως) ,και ψάχνουν να δώσουν όνομα στο επερχόμενο νέο μέλος της οικογένειας.Επειδή γνώριζουν ,πόσο δύσκολο είναι να κάνουν δεύτερο παιδί ,στις σημερινές ημέρες ,προσπαθούν να επιβάλλουν την γνώμη τους ,ο ένας σύζυγος στον άλλο."Ας δώσουμε το όνομα του πατερούλη μου"-"Οχι καλέ ,του δικού μου ,που είναι γηραιότερος " ,"ναι αλλά εγώ είδα τον τάδε άγιο στον ύπνο μου" κ.ο.κ..Παρουσιάζονται ,όπως και στο προκείμενο ,διάφοροι επίδοξοι νονοί ,οι οποίοι ποτέ δεν βάζουν το "χέρι στη τσέπη " όταν έρθει η κρίσιμη ώρα της "τελετής".
Το τελευταίο καιρό ,συνηθίζεται και η διπλή ονομασία>."Αννα-Μαρία" ,"Ιωάννα-Γεωργία" κτλ.

"Φιλέλλην" του Κ.Π.Καβάφη
Την χάραξι φρόντισε τελικά να γίνει.
Εκφρασις σοβαρή και μεγαλοπρεπής.Το διάδημα καλλίτερα μάλλον στενό΄
εκείνα τα φαρδιά των Πάρθων δεν μου αρέσουν.
Η επιγραφή ,ως σύνηθες ,ελληνικά`
οχ'υπερβολική ,οχι πομπώδης-
μην τα παρεξηγήσει ο ανθύπατος
που όλο σκαλίζει και μηνά στη Ρώμη-
αλλ' όμως βέβαια τιμητική.
Κάτι πολύ εκλεκτό από το άλλο μέρος`
κανένας δισκοβόλος έφηβος ωραίος.
Προ πάντων σε συστείνω να κυττάξεις
(Σιθάσπη ,προς θεού ,να μην λησμονηθεί)
μετά το Βασιλεύς και το Σωτήρ,
να χαραχθεί με γράμματα κομψά,Φιλέλλην.
Κια τώρα μην με αρχίζεις με τις ευφυολογίες ,
τα"Που οι Ελληνες ?" και "Που τα Ελληνικά"
"πίσω από το Ζάγρο εδώ ,από τα Φράατα πέρα".
Τόσοι και τόσοι βαρβαρότεροι μας άλλοι
αφού το γράφουν θα το γράψουμε κ' εμείς.
Και τέλος μην ξεχνάς που ενίοτε
μας έρχοντ'απότην Συρία σοφισταί,
και στιχοπλόκοι ,και άλλοι ματαιόσπουδοι.
Ωστε ανελλήνιστοι δεν είμεθα ,θαρρώ.

Δώστε στο λαό μας την μόρφωση που του αξιζει ,και την μεγαλοψυχία που απορρέει από τον πολιτισμό του.Βοηθήστε , επιτέλους να ξεφύγουμε από την μικροπρέπεια και την εσωστρέφεια του ραγιαδισμού.
Ετσι ,να είστε σίγουροι οτι θα βρεθεί και όνομα

Ζητείται υπέυθυνος.!

Επειδή ο διαχειριστής του blog είναι αδύνατο
να ανταπεξέλθει με επάρκεια ταυτόχρονα στις οικογενειακές
(έχει φτάσει να κοιμάται σε πάρκιγκ νοσοκομείων) και
επαγγελματικές του υποχρεώσεις (έχει ήδη γεμίσει τρία ημερολόγια συλλόγου και είναι στο τέταρτο) αλλά και στις υποχρεώσεις που προκύπτουν
από την διαχείριση του blog μας ζητείται υπεύθυνος!

Αναμνήσεις με αφορμή το Κόσοβο

Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου με ώθησε να ανοίξω, μετά από πολλά χρόνια, τα πανεπιστημιακά βιβλία του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου. Μόνο και μόνο για να δω αν αυτά που διδάσκονται οι φοιτητές νομικής έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα.

Η ανάγνωση δεν είχε μεγάλη διάρκεια και γρήγορα επιβεβαίωσα αυτό που όλοι (νομικοί και μη) ξέρουμε: το Διεθνές Δίκαιο στις περισσότερες περιπτώσεις πολύ απλά δεν εφαρμόζεται. Οι λόγοι που δεν εφαρμόζεται είναι πολλοί και δεν προτίθεμαι στο σημείωμα αυτό να αποπειραθώ να τους αναλύσω. Ίσως στο μέλλον να το τολμήσω...

Θεωρώ πάντως αυτονόητη την παρατήρηση ότι όπου αυτοί οι κανόνες δικαίου εφαρμόστηκαν αποτέλεσαν την εφαρμογή ενός άλλου δικαίου, εθιμικού και γι'αυτό άγραφου, του δικαίου του ισχυρού.

Τα βιβλία όμως, με τη σειρά τους, ανέσυραν στην μνήμη μου ένα σωρό αναμνήσεις, κάποιες από τις οποίες θέλω να μοιραστώ μαζί σου, αφού θεωρώ ότι σχετίζονται με την υπόθεση του Κοσόβου και την επιβολή του δικαίου του ισχυρού.

Την περίοδο που το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε την Γιουγκοσλαβία, μαζί με έναν συμφοιτητή και φίλο, γράφαμε ένα άρθρο σχετικά με τη νομική διάσταση του Κυπριακού προβλήματος. Όταν με τα πολλά το τελειώσαμε επισκεφτήκαμε τον καθηγητή μας στο μάθημα του Διεθνούς Δικαίου (Joshua Castellino) και ζητήσαμε τη γνώμη του.

Η συζήτηση, όπως και το άρθρο, αφορούσε το δικαίωμα που έχουν οι λαοί στην αυτοδιάθεση. Ο J.C. αποδείχτηκε ότι κατείχε βαθιά γνώση όλων των πτυχών του Κυπριακού, εξηγώντας μας παράλληλα τον λόγο, ο οποίος ήταν ότι καταγόταν από το ημιαυτόνομο Ινδικό κρατίδιο της Γκόα. Γι'αυτό ήταν όχι μόνο ενήμερος, αλλά κατά δήλωσή του και "εξαιρετικά ευαίσθητος σε θέματα αυτοδιάθεσης των λαών και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων". Η στάση που κράτησε σε πολιτικό επίπεδο ήταν υπέρ του δικαιώματος αυτοδιέθεσης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, αφού όπως μας εξήγησε οι κάτοικοι της περιοχή από την οποία προέρχονταν επιθυμούσαν την απόσχισή τους από την αχανή Ινδία, όμως λόγω του ότι η Ινδία

Το Στοίχημα. Μια (αντι)στατιστική ανάλυση της τραγωδίας

Προτού βάλουμε άνω τελεία στο θέμα του τζόγου, ρίξε μια ματιά στον σύνδεσμο http://bet2day.blogspot.com/2008/01/blog-post_21.html

Καθώς το διάβαζα ανασύρθηκε στο μυαλό μου η διάσημη φράση του Στάλιν (νομίζω!!!):

"Κάποιες χιλιάδες θάνατοι είναι μια στατιστική, ένας θάνατος είναι μια τραγωδία".

Για την ανθρώπινη τραγωδία λοιπόν ο λόγος στο παραπάνω link, με την επισήμανση ότι όπως κάθε εθισμός έτσι και "ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΥΡΙΑΡΧΙΑ".

Αυτά προς το παρόν

TRYPES - H DIKIA SOU KONTINH AMERIKH

Η ΑΟΡΑΤΗ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ

Έλαβα χθες ένα e-mail από τον Η.Θ., το οποίο απευθύνεται στον Αλέξη Τσίπρα και το οποίο δημοσιεύω παρακάτω μαζί με την απάντηση του παραλήπτη.

Άσχετα αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με τις απόψεις που εμπεριέχονται στο e-mail, θεωρώ ότι αξίζει να διαβαστεί με προσοχή. Άλλωστε το blog το παρακολουθούν άνθρωποι που ασχολούνται ενεργά με το στοίχημα, των οποίων την άποψη εμπιστεύομαι και αναμένω με ενδιαφέρον.

Αυτό που εγώ έχω να παρατηρήσω είναι ότι έστω και προσωρινά βιώνουμε την επιστροφή της πολιτικής. Τι εννοώ; Πριν την ανάδειξη του Τσίπρα στην θέση του προέδρου του ΣΥΝ, το κείμενο αυτό θα είχε (ενδεχομένως) ως παραλήπτη κάποιον δημοσιογράφο ή στην χειρότερη περίπτωση δεν θα είχε σταλεί καθόλου. Η έλευσή του όμως στην κεντρική πολιτική σκηνή δημιούργησε την ελπίδα στον Η.Θ. ότι ένας άφθαρτος και ανεξάρτητος πολιτικός θα ενδιαφερθεί για την λύση του. Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να πιστωθεί στον Τσίπρα. Μένει βέβαια να δούμε αν θα καταφέρει να διατηρήσει την επαφή αυτή με τον κόσμο.

Αγαπητέ Κε Πρόεδρε

Δεν θα ξεκινήσω με τα γνωστά πόσο σας εκτιμώ κλπ, αλλά από την βεβαιότητα ότι αν διαβάσετε αυτές τις γραμμές, υπάρχει πιθανότητα να σταθείτε, να το ξανάσκεφθείτε και ίσως το προωθήσετε και στον έντυπο τύπο και στην βουλή.



Η ΑΟΡΑΤΗ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ
Χρόνια έχω παρακολουθήσει τα νέα σε διεθνή τηλεοπτικά κανάλια. Μια διάρθρωση έχουν και την τιμούν με ευλάβεια NEWS-ATHLETICS-SPORTS.
Δεν ξεχνούν να υπενθυμίζουν -με σειρά κοινών αξιών- ότι τα αθλητικά είναι αθλητικά και τα σπορ είναι σπορ.
Ποια είναι η διαφορά τους? Στα μεν αθλητικά ο καλύτερος κερδίζει, στα δε σπορ μεγάλο ρόλο παίζει ο παράγοντας τύχη, εξ ου και ο λόγος τα σπορ να γίνονται αντικείμενα τζόγου.
Τι γίνεται στην χώρα μας? Όταν οι ειδήσεις ξεκινούν τα αθλητικά αναφέρονται πρωτίστως στο ποδόσφαιρο. Γιατί αυτή η σιωπηλή συνομωσία?
Ας δούμε ποιος είναι πίσω από αυτή την διαστρέβλωση
Ο ΟΠΑΠ
Ένα μικρό αγόρι σίγουρα θα πάρει ανάμεσα στα άλλα δώρα μια μπάλα, θα ακούει και θα βλέπει τον μπαμπά να αγαπά το ποδόσφαιρο, θα το αγαπήσει και αυτό .
Θα μάθει “να παίζει”, και μετά θα έλθει η τηλεόραση .Θα παρακολουθεί δίπλα στον μπαμπά τα παιχνίδια και για να εντυπωσιάζει θα γεμίσει το μυαλό του με ονόματα, σκορ, μεταγραφές, ντέρμπι και όλα τα γνωστά. Μέχρι εδώ καλά.
Τότε έρχεται η πρώτη ημέρα που με το πενιχρό χαρτζιλίκι θα περάσει την πόρτα του κοντινού προποτζίδικου να παίξει. Θα πιστεύει μέσα του -με βάσει αυτά που γνωρίζει- ότι μπορεί να προβλέψει τα σκορ. Με το δελτίο που θα παίξει, στην αρχή ζητά επιβεβαίωση στην κρίση του, αλλά το πάθος του τζόγου μπορεί να έχει αρχίσει.
Κανείς στο προποτζίδικο δεν τον ερωτά πόσο χρόνων είναι. Αρκεί να εξοικειωθεί και με τα υπόλοιπα παιχνίδια, λόττο τζοκερ κινο, αλλά πάνω από όλα το στοίχημα.
Η ίδια η πολιτεία που έχει υποχρέωση να του διδάξει το “καλό καγαθον” τον κάνει πελάτη στον τζόγο.
Κανείς δεν αγγίζει το θέμα, το κρύβουν κάτω από το χαλί και ειδικά οι ένοχοι δημοσιογράφοι.
Εξηγούμαι
Ποια εφημερίδα η κανάλι μπορεί να αντέξει την απώλεια εσόδων από τον ΟΠΑΠ?
Καμία κατηγορηματικά.
Τώρα ερχόμαστε και στην διαπλοκή, άλλη σιχαμένη παρενέργεια.
Η εκάστοτε κυβέρνηση που διαχειρίζεται αυτό τον πακτωλό χρημάτων του ΟΠΑΠ τον χρησιμοποιεί σαν μοχλό πίεσης και συνδιαλλαγής προς όλα τα MEDIA.
Βάζει ανθρώπους έμπιστους αλλά συνήθως κατώτερους των περιστάσεων να τα διαχειριστούν (βλέπε Ζαχοπουλο)
Δεν την ενδιαφέρει, ότι αυτά τα χρήματα αρρωσταίνουν την νεολαία μας.
Δεν την ενδιαφέρει, ότι το νέο δυναμικό της χώρας μας ποδοσφαιροποιει τον τρόπο σκέψης του Μαύρο-άσπρο, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, Πασοκ – ΝΔ και έρχομαι στο σημαντικό
Σας πηγαίνω 10 χρόνια πίσω
Η Ελλάδα γεμάτη καφενεία, ειδικά στην επαρχία.
Οι τζογαδόροι, ο Πάνος, ο Ανδρέας, ο Νίκος παίζουν στην Τρίπολη κουν-καν στο καφενείο.
Ο ένας κερδίζει, οι άλλοι χάνουν. Ο κερδισμένος το βράδυ με καμάρι δίνει στην γυναίκα του χρήματα να πάει να αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια.
Την επόμενη εβδομάδα στο κουν-καν είναι άλλος ο κερδισμένος και η ιστορία επαναλαμβάνεται
Τα χρήματα της τοπικής κοινωνίας μένουν εκεί.
Τι γίνεται σήμερα με τα λόττο πρώτο κινο στοίχημα ?
Ένα ασύλληπτο νούμερο χρημάτων από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας τα “ρουφά” αυτό το τέρας που λέγεται Πρωτεύουσα .
Να τα διαχειριστούν οι λίγοι κατά το δοκούν, με συμμέτοχους εσάς στα media και τους εκάστοτε Ζαχοπουλους
Δεν τολμά κανείς να μετρήσει και να δημοσιοποιήσει τα εκατομμύρια που εισρέουν καθημερινά στον ΟΠΑΠ. Δεν θέλει κανείς να δει το μέγεθος αφαίμαξης της επαρχίας. Μόνο έτσι θα φανεί η εξόντωση της περιφέρειας και η αποχαύνωση των νέων.
Κάναμε τα παιδία μας να έχουν πρότυπα ποδοσφαιριστές (μιας χρήσης σερβιέτες) με μορφωτικό επίπεδο εκπαιδευμένου σκύλου
Κάναμε τα παιδιά μας να σφάζονται στα γήπεδα στο όνομα κάποιων βαρόνων που ελέγχουν τις ομάδες. Αρκεί να κερδίζουν αυτοί και ο ΟΠΑΠ, μια διαπλοκή αίσχους.
Με στόχο ποιο? Να συντηρούνται με τα χρήματα και της επαρχίας εφημερίδες που χαρακτηρίζονται Αθηναϊκές με κυκλοφορία περίπου 2,000 φύλλα?
Έχουμε τις περισσότερες «αθλητικές» σε σχέση με τον πληθυσμό μας στην Ευρώπη ? γιατί ?
Για να συντηρούμε Αναστασιαδηδες ?
Βοηθήστε, μπορείτε, αν θέλετε .
Η πορεία σας, η καταξίωση σας στον χώρο, σας επιτρέπουν να κάνετε την υπέρβαση και να επηρεάσετε και άλλους.
Να γίνει χιονοστιβάδα, να κοπή η διαφήμιση με χρήματα του ΟΠΑΠ.
Τα χρήματα της διαφήμισης να πάνε για σχολεία, βιβλιοθήκες, βρεφονηπιακούς σταθμούς
Οι δε εφημερίδες και κανάλια που είναι κρατικοδίαιτα αν δεν μπορούν να κλείσουν.
Σας προκαλώ, ζητήστε από τον ΟΠΑΠ τους τζίρους μηνιαία ανά νόμο θα δείτε εάν αυτά που γράφω έχουν έρεισμα. Ζητήστε εάν μπορείτε και από τις ιδιωτικές ακόμα (κινο κλπ).
Κάντε ερώτημα γιατί για παράδειγμα η Ιστιοπλοΐα (ναυτικός λαός !!!) δεν προωθείται στην μέση εκπαίδευση? Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ? Δεν θα πάρει ο ΟΠΑΠ ποτέ πίσω τα χρήματά του , αυτή είναι η απάντηση.
Βοηθήστε αν πραγματικά συμφωνείτε συνειδησιακά να πάτε κόντρα στις συντεχνίες των MEDIA
Βοηθήστε εάν θέλετε να προάγετε την ζωή του Έλληνα
Πιστεύω ότι απευθύνομαι σε έναν νικητή



Ηλία ευχαριστώ για τις ευχές σου. Τις χρειάζομαι. Περισσότερο όμως χρειάζεται η συμμετοχή όλων μας στην προσπάθεια να γίνει καλύτερος ο κόσμος μας. Εγώ θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου, αλλά για την Λερναία Ύδρα χρειάζεται ένας Ηρακλής. Από μόνος μου, δεν είμαι ένας σούπερ ήρωας. Αλλά όλοι μαζί οι άνθρωποι είμαστε! Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί λοιπόν.
Αλέξης Τσ.

Το (πιθανό) αδιέξοδο του Αλέξη

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις σχετικά με το ζήτημα της αλλαγής ηγεσίας στον Συνασπισμό. Χαίρομαι που ένας συνομήλικός μας τέθηκε επικεφαλής ενός κοινοβουλευτικού κόμματος, όμως δεν συμμερίζομαι απόλυτα τον ενθουσιασμό της κοινωνίας. Τούτο δίοτι θεωρώ ότι ο νέος επικεφαλής του ΣΥΝ τείνει να διαπράξει ένα μεγάλο πολιτικό λάθος και να οδηγήσει την ανανεωτική αριστερά σε αδιέξοδο.

Και εξηγούμαι: Τόσο κατά την προ της εκλογής του περίοδο όσο και μετά ο νέος πρόεδρος του ΣΥΝ διατυμπανίζει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το μεγάλο στοίχημα για αυτόν είναι να εξοπλίσει τον ΣΥΝ με "Πρόταση Εξουσίας"!!!

Θέλει δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας να βάλει μια τάξη στο χάος που επικρατεί αυτή την στιγμή στην Αριστερά σε παγκόσμιο επίπεδο. Μεγαλεπίβολο σχέδιο, που εύχομαι ολόψυχα να ευοδωθεί, με το οποίο όμως ασχολείται 18 χρόνια τώρα το σύνολο της αριστερής διανόησης, χωρίς αποτέλεσμα!!!

Αν ο Τσίπρας έχει κατά νου το μοντέλο κυβερνήσεων συνεργασίας που έχουμε δει σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, τότε τα μαντάτα δεν είναι καλά, αφού η δική μου ανάλυση λέει ότι όπου η Αριστερά στην Ευρώπη (Γερμανία - Ιταλία κλπ.) κατέλαβε την εξουσία διαβρώθηκε, μολύνθηκε. Η' για να μην είμαι υπερβολικός απλά δεν εφάρμοσε αριστερή πολιτική. Γοητεύτηκε από τις παροχές της εξουσίας, δεν κατάφερε να επέμβει δυναμικά, με συνέπεια να γίνει ο δούρειος ίππος για τη νομιμοποίηση πολιτικών που δεν έχουν καμία σχέση μαζί της.

Πιστεύω ότι, κατά πως φαίνεται μέχρι τώρα, η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει μόνο από την αντιπολίτευση. Να βρίσκεται δηλαδή σε επαφή με τμήματα της κοινωνίας που βάλλονται καθημερινά από το σύστημα και είναι διατεθειμένα να δείξουν μια μαχητικότητα, η οποία να ανοίγει το δρόμο για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις σε ζωτικούς τομείς. Φυσικά για να το καταφέρεις αυτό δεν χρειάζεται να έχεις "Πρόταση Εξουσίας".
Είναι σαφές επίσης ότι η Αριστερά πρέπει να διατηρήσει μια καθαρή κριτική στάση απέναντι στην καθεστωτική - δογματική αριστερά που στο όνομα της παγκόσμιας ελευθερίας, της ανατροπής και της δικτατορίας του προλεταριάτου εγκατέστησε τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα. Και για να το καταφέρεις αυτό πάλι δεν είναι απαραίτητη η "Πρόταση Εξουσίας".
Κοντολογίς η Αριστερά πρέπει να λειτουργήσει επιμεριστικά. Πρέπει να περιοριστεί στο να προτείνει εναλλακτικές, ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις τμηματικά, χωρίς να πρέπει να αναλωθεί, αφού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΗ, στην προσπάθεια να τις συνθέσει σε μια ενιαία λογική, δηλαδή να δημιουργήσει μια "Πρόταση Εξουσίας".

ΥΓ. Το σενάριο κυβέρνησης συνεργασίας το ανέλυσε σε μένα σήμερα το πρωί ο Παναγιώτης Κ., λέγοντάς μου ότι η εκλογή Τσίπρα αποτελεί την προσπάθεια του Αλαβάνου να αναλάβει ο ΣΥΝ κάποια υπουργεία.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι δεν θα ήταν άσχημα να αναλάβει ο Ψαριανός το υφυπουργείο αθλητισμού, αφού και γήπεδο θα δούμε στην Νέα Φιλαδέλφεια και πρωτάθλημα θα πάρουμε!!! Αλλά θα ήθελα και τον Κοροβέση στο δημόσιας τάξης, έτσι ώστε να δούμε στο ίδιο μπλοκ τα ΜΑΤ με τους αντιεξουσιαστές εναντίον των φασιστών. Εσύ τι λές;

ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ "ΦΟΥΣΚΑ"

Θέλω να αποδεχτώ την πρόσκληση ,πέρα από ολα τα τετριμμένα και αυτονόητα λόγια --οτι δηλαδή "περιποιεί τιμή" για μένα ,η συμμετοχή μου στην "φούσκα" ή οτι "χαίρομαι ιδιαιτέρως" γι'αυτή.Αυτά ανήκουν στην" ξύλινη γλώσσα"των καναλιών , των πολιτικών,των δημοσιογράφων.Η χαρά του να συμμετέχεις σε μια παρε'ί'στικη προσπάθεια ειναι ούτως ή άλλως απερίγραπτη.Εχοντας την πεποίθηση ότι η συγκεκριμένη "φούσκα",δεν θα έχει την τύχη μιας χρηματιστηριακής φούσκας,θέλω να καταθέσω και εγώ το...λιθαράκι μου,σε ένα οικοδόμημα που δεν θυμίζει καθόλου... "σαπουνάδα".Εγγύηση σ'αυτό αποτελεί άλλωστε και η έως τώρα σύνθεση του blogg.Δεν μας ταιριάζει άλλωστε ο πάλαι -ποτέ ρόλος των ..."γέρων από το muppet show"-που λέει και ο φίλος μου ο Γιώργος.Μάλλον μας ταιριάζει ο ρόλος των ενεργητικών ανθρωπιστών.Ή απλά των φίλων.Κλείνοντας εύχομαι γρήγορα αυτή η "φούσκα",να γιγαντωθεί σε μια δεξαμενή σκέψης,όπου πολλοί "διψασμένοι" φίλοι ,θα έχουν την ευκαιρία να .."βουτήξουν" τα μυαλά τους.p.s.στις 24-8-08 ο Γιώργος θα εχει την ευκαιρία,να δεί ζωντανά,άλλο ένα κεφάλαιο του βιβλίου του να γίνεται πραγματικότητα

Τελικά όλα είναι δρόμος. Το τέλος της "αποκαλυπτικής" δημοσιογραφίας

Κατά την πρώτη φάση αυτής της μίζερης ιστορίας είχα κατά νου να γράψω ένα κειμενάκι με θέμα όλους αυτούς, που βρίσκονταν κάποτε στρογγυλοκαθισμένοι στα αδιέξοδα της εξουσίας, αλλά βρήκαν διέξοδο στο παράθυρο του πέμπτου μιας πολυκατοικίας. Όλους αυτούς που κάποτε εκμεταλλεύθηκαν την δεσπόζουσα θέση τους στον χώρο, που, ως επικυρίαρχοι των ονείρων μας, έταξαν δεξιά και αριστερά διορισμούς, απαιτώντας αντίδωρο. Είχα βέβαια κάποιους ενδοιασμούς, οι οποίοι εδράζονταν στο γεγονός ότι το κείμενο, αναπόφευκτα καταγγελτικό, θα αφορούσε έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο, την εκδοχή του οποίου δεν γνωρίζουμε, γεγονός που, κατά την άποψή μου, καθιστά πρωθύστερη κάθε τοποθέτηση επί του θέματος.

Εν τω μεταξύ η ειδησιογραφία με ξεπέρασε, ανέκυψαν άλλα θέματα, η δυσοσμία των σκανδάλων αναδύθηκε από τα ηχεία της τηλεόρασής μου, διαχύθηκε στο σαλόνι μου και έφτασε στην μύτη μου, γεγονός που με οδήγησε στην σκέψη να γράψω για το πρόσωπο της εξουσίας. Αυτό που συναντώ κάθε μέρα όταν συναναστρέφομαι με δημόσιους υπάλληλους. Αυτό το δυστυχισμένο τρισυπόστατο ον (άτομο - υπάλληλος - φορέας εξουσίας), που θυμίζοντας τον θεατρικό Caligula του Καμύ, αποφασίζει για την αφαίρεση της ζωής των υπηκόων του, όπως ακριβώς ο γενικός γραμματέας αποφάσιζε για τον αποχαρακτηρισμό αρχαιολογικών χώρων, για την λουδοβίκεια (l'etat c'est moi) χρηματοδότηση των ημετέρων ανωγειανών και άλλων τινών παραγωγών πολιτισμού, για την υποχρηματοδότηση άλλων πολιτιστικών κινήσεων, όπως για παράδειγμα τις υπέρογκες οφειλές του Υπ.Πολ. προς την Λαική Ορχήστρα Μίκης Θοδωράκης, η οποία ανέστειλε την λειτουργία της.

Και πάλι όμως στάθηκα άτυχος. Μια άλλη είδηση έσκασε σαν βόμβα στο σαλόνι μου, που ακόμα δεν είχε καθαρίσει από την ανυπόφορη μυρωδιά των πολιτιστικών σκανδάλων. Τί άλλο; Η είδηση της σύγκρουσης του Μάκη με το Θέμο (χρησιμοποιώ κι εγώ τα μικρά τους ονόματα, αφού κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη περνάω περισσότερες ώρες μαζί τους απ'ότι με την Λαμπρινή), η οποία πρέπει να παραδεχτώ ότι ήχησε χαρούμενα στα αυτιά μου. ΄Ενιωσα δηλαδή μια ευεξία, όπως νιώθω όταν ακούω τους Luciano Pavarotti and Aprile Millo - Brindisi from Traviata.

Οι αιτίες της σύγκρουσης αναμφίβολα πολλές. Αφορμή όμως στάθηκε η ρυπαρή δημοσίευση των φωτογραφιών του νοσηλευόμενου στην εντατική γ.γ. και της προφυλακισμένης συμβασιούχου!!! Ο θεωρητικός και πρώτος διδάξας της δημοσιογραφίας της κλειδαρότρυπας, ο θεματοφύλακας των ιερών και όσιων του κατατρεγμένου ελληνικού λαού, διαφώνησε λέει με την δημοσίευση των φωτογραφιών.

"Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία" είπε ο μεγάλος Μάκης και το πολιτικό κατεστημένο προχώρησε στο παρασύνθημα, ευθυγραμμισμένο απόλυτα μαζί Του, καταδικάζοντας μετά βδελυγμίας το απάνθρωπο αυτό δημοσίευμα.

Ξεχάσαμε βλέπεις την υπόθεση Κορκολή, την ιστορία με τον Βρέντζο, τον διασυρμό του δάσκαλου του αστικού δικαίου Μιχάλη Σταθόπουλου, τον πόλεμο στην Ελευθεροτυπία και στον Φυντανίδη, τον εξευτελισμό του βουλευτή του ΚΚΕ - γιατρού Παναγιώτη Κοσιώνη και τόσες άλλες υποθέσεις. Όλα αυτά ήταν αποκαλυπτική δημοσιογραφία άραγε;

Όπως καταλαβαίνεις άξαφνα μια ιδέα για ένα άλλο κείμενο μπήκε στο μυαλό μου. Μου'ρθε που λές να γράψω κάτι για την υποκρισία των ανθρώπων, όμως γρήγορα άλλαξα γνώμη.

- "Δεν ειν' ώρα για αυτοκριτική" σκέφτηκα...

Πριν αράξει ένα πλοίο, είχε πιάσει μια φωτιά.

Τις τελευταίες μέρες βίωσα με την βοήθεια όλων των αισθήσεων μου και της σκέψης μου το παράλογο. Δεν μπορούσα να το κατανοήσω στο δοκίμιο του Καμύ, όσο και αν προσπάθησα. Κάποιοι με βοήθησαν αρκετά με αυτά που μου έδειξαν. Είδα τον ανθρώπινο πόνο να χωρίζεται σε Δήμους και Νομαρχίες και Περιφέρειες, εκεί έβαλαν τα όρια της δυστυχίας. Είδα Ανώνυμη Εταιρία να επικηρύσσει ανθρώπους. Είδα δημοκρατικούς πολίτες να καλούν το Στρατό να βγεί στους δρόμους. Είδα καμμένο άνθρωπο, ήταν πρησμένος. Είδα την Ολυμπιακή φλόγα να παίρνει διαστάσεις. Είδα εθελοντές να προσφέρονται και να χλευάζονται. Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν για να ζήσουν άλλοι. Είδα πτώματα σε προεκλογική εκστρατεία, κάποιοι τους μοίραζαν και σημαιάκια. Είδα τον Άνεμο να κρατά στα χέρια του την τύχη μας. Είδα πολιτική αντιπαράθεση πάνω σε στάχτη. Είδα υποψήφιους βουλευτές δίπλα σε υποψήφιους νεκρούς. Είδα μνηστήρες της εξουσίας πανικόβλητους να κατασκευάζουν τους σωτήρες τους. Είδα τον Προμηθέα συνεργό στην καταστροφή, να τον προσάγετε, δέστε τον ! Είναι ο μόνος υπεύθυνος, είναι ο μόνος που μπορεί να σηκώσει τέτοιο βάρος. Είδα τον Σίσσυφο στην βάση του και το βουνό του καμμένο αλλά δεν τον φαντάστηκα ευτυχισμένο.

Για κάθε απόγονο του Σεβάχ του θαλασσινού...διαφορετικά για κάθε "νικημένο ξεφτέρι"

Ακούστε την ιστορία του Kemal
ενός νεαρού πρίγκηπα της Ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.


Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
ατη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τ παιδιά.


Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά κει
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει πως θ' αλλάξουν οι καιροί.


Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ' τη γη στον ουρανό
κηνυγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.


Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στον χαλίφη να του βάλει την θηλιά
μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.


Με δυο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.


Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ
"νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί"


Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.


Ποτέ ????????

Alkinoos Iwannidis - Kemal

Τελικός προορισμός Κατάκολο Ηλείας. Η ιδέα. Η πράξη. Η παρεξήγηση.

Η ιδέα έπεσε από την Λαμπρινή.

Είχε δει πλάνα από τους Αφγανούς που είχε ξεβράσει η θάλασσα στο αφιλόξενο λιμάνι του Κατάκολου Ηλείας. Ο καπετάνιος του δουλεμπορικού βλέπεις είχε εγκαταλείψει το πλοίο, το οποίο έπλεε ακυβέρνητο για ώρες. Ανάμεσά τους μου είπε ότι είχε δει κι έναν εσμό από παιδιά. Ταλαιπωρημένα παιδιά!!!

Λοιπόν, μου είπε, επικοινώνησα με τον καταυλισμό και κανόνισα με την Γκέλυ να τους πάμε ρούχα και τρόφιμα. Η δουλειά θα γίνει Τρίτη πρωί.-

Η πράξη ήρθε χωρίς να το καταλάβω.

Το βράδι της Δευτέρας βρέθηκα στο σπίτι της Γκέλυς για να φορτώσω το αυτοκίνητο. Ένα δωμάτιο γεμάτο πράγματα από τους μαθητές της ήταν αρκετό για να το γεμίσει απ' άκρη σ' άκρο. Για τον λόγο αυτό αποφασίσαμε να πάμε με δύο αυτοκίνητα. Το πρωινό της Τρίτης με βρήκε στην Πατρών - Πύργου με συνοδηγό τον Όθωνα, ενώ από τον καθρέφτη έβλεπα την Λαμπρινή και την Γκέλυ. Κατεύθυνση το παλιό νοσοκομείο του Πύργου.

Πήραμε άδεια από τον αξιωματικό υπηρεσίας και περάσαμε στο προαύλιο του νοσοκομείου εποχούμενοι. Αμηχανία.

Κατεβήκαμε και ξεφορτώσαμε τα αυτοκίνητα μουδιασμένοι από την υποδοχή των αστυνομικών, οι οποίοι μας κοιτούσαν με απορία. Ζητήσαμε από την εθελόντρια να δούμε για λίγο αυτούς τους ανθρώπους και να συνομιλήσουμε μαζί τους. Πήραμε άδεια από τον Αξ.Υπ., ο οποίος μας υπενθύμισε ότι πρόκειται για κρατούμενους και προχωρήσαμε στα έγκατα. Δυστυχία.

Τα παιδιά μας πλησίασαν αμέσως, οι μεγάλοι τα ακολούθησαν αργότερα. Μόλις ένας από αυτούς μιλούσε αγγλικά και δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό να πιάσουμε κουβέντα μαζί του.

Οι ερωτήσεις αμείλικτες - Οι απαντήσεις αφοπλιστικές:

- Πόσοι ήσαστε;

- Ήμασταν πολύ περισσότεροι, όμως 100 από μας μεταφέρθηκαν στην Ξάνθη. Το άσχημο είναι ότι χωρίσανε οικογένειες.

- Εδώ πως σας συμπεριφέρονται;

- Εδώ καλά είμαστε. Μόνο που δεν έχουμε δικαίωμα να βγούμε έξω. Μας κρατάνε συνεχώς μέσα στο κτήριο.

- Και τα παιδιά;

- Και τα παιδιά.

Η κουβέντα άναψε. Μας είπε για το ταξίδι τους, για την συμφωνία με τους δουλέμπορους, η οποία ήταν να τους αφήσουν στην Ιταλία, για τον προορισμό τους, την Γερμανία, για τα 3.000 δολλάρια που προπλήρωσαν ως ναύλα, για τις δύσκολες ώρες που πέρασαν όταν διαπίστωσαν ότι ο καπετάνιος και το πλήρωμα το έσκασαν και άλλα πολλά ...

Η παρεξήγηση δεν άργησε να'ρθει, αφού καθόλη την διάρκεια της συνομιλίας ο Αξ.Υπ. βρισκόταν λίγο πιο πίσω και κρυφάκουγε. Απευθυνόμενο με την δέουσα αστυνομική αυστηρότητα στον Όθωνα, το όργανο, μας έψεξε "γιατί δουλειά μας ήταν να μεταφέρουμε βοήθεια στους κρατούμενους και όχι να τους κάνουμε ανάκριση." Ο Όθωνας του απάντησε και το όργανο τσαντίστηκε.

Τα αφήσαμε όλα πίσω και για μέρες άκουγα τον Manu Chao να τραγουδάει welcome in paradise.

Λοιπόν, καλέ μου φίλε, πρέπει να σου εκμυστηρευθώ και κάτι ακόμα:
Η ιδέα για το ιστολόγιο ήρθε κανά μήνα πριν τα Χριστούγεννα. Τότε δηλαδή που γυρίζαμε οργισμένοι με τον Όθωνα από τον Πύργο. Τότε που επισκεφτήκαμε τους Αφγανούς.

Καλώς σας βρήκα στη ...φυσαλίδα!

Με ή χωρίς καφέ και τσιγάρα, ήρθα κι εγώ μαζί στη «φυσαλίδα». Ξέρετε καλά πως δεν αρνούμαι τα ταξίδια, ειδικά όταν έχει καλή παρέα. Ελπίζω να διατηρούμε ακόμα λίγη από την ζωντάνια που απαιτεί η «εξέγερση» στην οποία αναφέρεστε και να αποφύγουμε τις φιγούρες με τις οποίες συνηθίζει να με απειλεί ο Χάρης (ή μήπως ο χρόνος;).

Ας αρχίσει το ταξίδι! Σηκώστε πανιά, εγώ είμαι μέσα!

The Bouble ... το παρασκήνιο της ονοματοδοσίας

Καθόμασταν στο γραφείο και μιλάγαμε για ταινίες.

Εγώ θυμήθηκα το Coffee and Cigarettes του Jim Jarmusch και συγκεκριμένα τον τρομερό διάλογο του Tom Waits με τον Iggy Pop. Όσοι έχουν δει την ταινία και κάποτε ήταν ή παραμένουν καπνιστές μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ. Οι υπόλοιποι κάντε κλικ ... YouTube - Tom Waits & Iggy Pop - Coffee and Cigarettes.

Ο Κώστας αναφέρθηκε στην ταινία The Bubble , η οποία εκτιλύσσεται στο Τελ-Αβίβ. Είναι η προσπάθεια που κάνει μια παρέα νέων από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη για να ξεφύγουν από την νοσηρή πραγματικότητα, που διαμορφώθηκε στην περιοχή το β' μισό του προηγούμενου αιώνα, η οποία δυστυχώς συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Η ιστορία με λίγα λόγια έχει ως εξής:

Τα παιδιά αυτά προσπoιούνται ότι ζουν σε μια φούσκα, στην οποία μπαίνουν για να απομονωθούν από την τραγική καθημερινότητα που τους περιβάλλει. Να δημιουργήσουν μια φιλία εκεί που βασιλεύει το μίσος. Το καταφέρνουν;

Αυτή (νομίζουμε ότι) είναι η κεντρική ιδέα για να δημιουργήσουμε κι εμείς ένα ιστολόγιο.

Η προσπάθεια του ανθρώπου να αποφύγει την πραγματικότητα, να αφήσει πίσω του τις κοινωνικές αγκυλώσεις, να εξεγερθεί ενάντια σε όλα αυτά που τον κρατάνε όμηρο ...

Αυτό που έγραψε ο Καβάφης σε ένα ποίημά του, που μου έστειλε πρόσφατα ο Όθωνας:

Δεν έχω εγκαρτέρησι καμία.

Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,

Που κάπως ξέρεις από φάρμακα

νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.