Το είχε πει...

Θυμάμαι τον κύπριο φίλο μου, γείτονα και σχεδόν συγκάτοικο (όταν ανοίγαμε τις πόρτες της κοινής τουαλέτας) να το λέει:

"Για να καταλάβεις ρε Γιώργο, Αγγλία είναι η χώρα που για να πας στην τουαλέτα σου δίνουν μάνιουαλ (εγχειρίδιο οδηγιών)..."

...πόσο δίκιο είχε: "Toilet Map. For those times when you need to find a loo in a hurry."

Φαντάζομαι η δική μας έκδοση θα δείχνει σε ποιές γωνιές μπορείς να κάνεις δουλειά σου χωρίς να σε πάρουν χαμπάρι...

Χωρίς λόγια...

...γιατί υπάρχουν νεότεροι που διαβάζουν ιστορία και γράφουν στίχους!

...κι ύστερα κοίταξα ξανά το φανοστάτη
εκείνο στη φωτογραφία της ντροπής
κι είπα αντίο Καπετάνιε επαναστάτη
καλές εφόδους στην κοιλάδα της σιωπής...

Μέρες Παράξενες...

Μέσα απ’ αυτό το φονικό
μονάχα ο έρωτας θα ζήσει
Γι’ αυτό στο σώμα σου ας χαθώ
στους δρόμους που ονειρεύομαι
χωρίς επιστροφή

Διονύσης Τσακνής / Σωκράτης Μάλαμας

Ο χρόνος κυλάει αργά και βασανιστικά. Μετράς ώρες, μέρες, εβδομάδες και μήνες. Μετράς λόγια, ιδέες, ανθρώπους, και ανθρωπιά. Και ο χρόνος κυλάει σαν αναισθητικό στις φλέβες σου, βαραίνει τα μάτια και το μυαλό σου για να προετοιμάσει το έδαφος για την μεγάλη ώρα. Λίγο πριν από τα μεγάλα και τα σπουδαία της ζωής, μοιάζει να μην υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου παρά μόνο οι σκιές, οι κινήσεις και οι ήχοι τους. Η σκέψη είναι μια κίνηση που δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά η σκέψη κινείται με απροσδόκητη ταχύτητα, μία στο μέλλον, μία στο παρελθόν, για να ζυγιάσει το παρόν και να κρυφοκοιτάξει στο αύριο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ζούμε παράξενες μέρες. Υπόγειες αλλαγές και υπέργειες ανακατατάξεις χτίζουν με ή χωρίς εμάς το μέλλον μας. Δυνάμεις ανακατατάσσονται και συγκεντρώνονται για την μεγάλη αναμέτρηση. Ξυπνάει το παρελθόν για να αναταράξει το μέλλον. Και από τους παρατηρητές του σήμερα κανένας δεν κοιτάει μέσα μας. Όλοι κοιτάνε απέξω, στην αγορά. Αλλά η αγορά τόσο με την αρχαία όσο και με την σύγχρονη έννοια της έχει εκπορνευτεί. Η Αγορά του Δήμου και η Αγορά του Χρήματος έχει συγχωνευθεί σε ένα ατελείωτο ανταλλακτήριο ψυχών και συνειδήσεων. Είναι γιατί, αιώνες τώρα, το μέσα μας, η ατομικότητα, ο άνθρωπος και μαζί η συλλογικότητα και η συντροφικότητα χάθηκε, διαλύθηκε, μέσα στην “δι' αντιπροσώπων” βίωση της πραγματικότητας. Ο θάνατος στον νεκροθάφτη, η αρρώστια στην νοσοκόμα, τα σκουπίδια στον οδοκαθαριστή, η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη στους λογαριασμούς των ΜΚΟ, η κοινωνία στον πολιτικό εκπρόσωπο και τα όνειρα μας υποθήκη στον τραπεζίτη.

Και ο έρωτας; Χμ! Ο έρωτας δεν χωράει αντιπροσώπους. Μπορεί να χωράει μεσάζοντες, νταβάδες και τσατσάδες αλλά δεν χωράει αντιπροσώπους. Ωστόσο ο εθισμός στην δι' αντιπροσώπων βίωση της πραγματικότητας, κατάφερε να βάλει και εκεί το χέρι του. Εκεί που δεν χωράνε αντιπρόσωποι μπήκαν σκιές και αντανακλάσεις. Ερωτευόμαστε σκιές ανθρώπων και βιώνουμε των έρωτα των άλλων μέσα από την αντανάκλαση τους γιατί απλά ξεχάσαμε να κοιτάμε τους ανθρώπους στα μάτια και όλα τα ανθρώπινα κατάματα. Γιατί μόνο όταν μάθεις να κοιτάζεις το θάνατο, την αρρώστια, τα προβλήματα, την κοινωνία και τα όνειρα ο ίδιος – χωρίς αντιπροσώπους – μπορείς να μάθεις να κοιτάζεις και τους ανθρώπους στα μάτια. Και μόνο όταν κοιτάζεις τους ανθρώπους στα μάτια μπορείς να ερωτευτείς πραγματικά. Παρ' όλα αυτά ο έρωτας είναι η μόνη επαναστατική πράξη που άντεξε σε όλες τις εποχές, σε όλες τις συνθήκες, σε όλες τις κοινωνίες. Και άντεξε διαχρονικά ως επανάσταση, ακριβώς γιατί είναι ένα από τα λίγα, ίσως το μοναδικό πράγμα, που δεν χωράει αντιπροσώπους. Σε αυτή την περίπτωση αποφασίζουμε και δημιουργούμε μόνοι με μοναδική κινητήρια δύναμη την επιθυμία και την παρόρμηση. Οι μικρές επαναστάσεις που μας απέμειναν στην εποχή μας είναι αυτές που χωράνε σε ερωτικές και οικογενειακές ιστορίες.

Θέλει πολύ καθαρό ή πολύ θολωμένο μυαλό για να μπορέσει να καταλάβει κανείς τι γίνεται γύρω μας και τι έρχεται μπροστά μας. Αν και είναι δύσκολο να προβλέψεις τις εξελίξεις ένα πράγμα δείχνει να διεκδικεί την αναγνώριση της βεβαιότητας: όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, όλα τα σενάρια είναι πιθανά, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Δεν υπάρχει τίποτα από το σκοτεινό παρελθόν ή από το λαμπερό ουτοπικό μέλλον μας που να αποκλείεται. Όπως επίσης είναι βέβαιο ότι στο βάθος αυτού του σκοτεινού τούνελ που τόσο λίγοι αποφασίζουν για τόσους πολλούς, οι πολλοί είναι αυτοί που θα πάρουν στα χέρια τους την ιστορία.

Όλα τριγύρω μυρίζουν προδοσία, προδοσία από αυτή που μόνο η βία μπορεί να ξεπλύνει και να διορθώσει. Μάταια προσπαθούν, όσοι ακόμα το προσπαθούν, να πείσουν ότι “δεν γίνεται αλλιώς”. Η προδοσία είναι οφθαλμοφανής γιατί κανένα αδιέξοδο στην ζωή και στην κοινωνία δεν λύνεται με άλλο αδιέξοδο. Και όπως στον έρωτα, έτσι και στην κοινωνία και την πολιτική η ζωή διεκδικεί τη θέση της και τα δικαιώματα της. Χωρίς να ρωτάει, χωρίς να νοιάζεται για το πως και το γιατί. Όταν η ζωή διεκδικεί δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Δεν έχω πεισθεί ακόμα πως η κοινωνία μας έχει την δέουσα επαφή με την πραγματικότητα ή τα αντανακλαστικά εκείνα που απαιτούνται για να αντιδράσει όπως της πρέπει σε αυτήν ακριβώς την στιγμή. Ωστόσο, είμαι βέβαιος ότι θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα ξυπνήσει από την νάρκωση του χρόνου και θα διεκδικήσει με απόλυτο και βίαιο τρόπο τα δικαιώματα της. Μπορεί να μην είναι ετούτος ο μικρός τόπος η αφετηρία, μπορεί να μην είναι καν μόνο δικό μας θέμα. Το ξέσπασμα όμως θα έρθει.

Στην δική μου κοσμοθεώρηση κεντρική θέση έχει η εμμονή και η ιδεοληψία του να αλλάξουμε τον κόσμο, να τον κάνουμε καλύτερο. Ωστόσο στην κοσμοθεώρηση που μοιράζομαι με μια μικρή μειοψηφία άλλων συνενόχων, ποτέ δεν ρωτήσαμε αν ο κόσμος θέλει να αλλάξει και αν ποτέ θέλει να γίνει καλύτερος με τον τρόπο που τον ονειρευόμαστε εμείς. Είμαστε πάντα με την πλάτη στον ιδεολογικό τοίχο μας γιατί οι άλλες κοσμοθεωρίες είναι πιο βολικές, φοριούνται καλύτερα, ταιριάζουν με τα χρώματα του φόβου και τον τρόμου της σημερινής ατμόσφαιρας, δένουν καλύτερα με το δόγμα του “σοκ και δέος” που εφαρμόζουν οι κατοχικές κυβερνήσεις εδώ και στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι ευκολότερο να τα βάλεις με τους άλλους από το να κινηθείς ο ίδιος. Είναι ισχυρότερα τα αντανακλαστικά της αυτοσυντήρησης και της επιβίωσης από την επίκτητη συνήθεια της συντροφικότητας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.

Βλέπω πολύ σκοτάδι πριν να έρθει το φως. Αυτό όμως που με τρομάζει είναι η αίσθηση ότι μόνος βλέπω το σκοτάδι και μόνος ονειρεύομαι το φως. Αδυνατώ να βρω και δυσκολεύομαι να επιστρατεύσω την δύναμη να αναζητήσω συμμέτοχους και συνένοχους. Είναι γιατί τριγύρω όλες οι συλλογικότητες μυρίζουν μούχλα από το μακρύ παρελθόν. Όλα τα μορφώματα γύρω από τα οποία θα μπορούσε κανείς να αναζητήσει ένα αποκούμπι συλλογικότητας μυρίζουν ναφθαλίνη που συντηρεί παλιά και πολυφορεμένα ρούχα. Μοιάζει σαν να ετοιμαζόμαστε, αργά και βασανιστικά, για έναν μεγάλο ιδεολογικό και κοινωνικό πόλεμο και να έχουμε ξυπνήσει όλα τα φαντάσματα του παρελθόντος για να μας συνδράμουν. Φοβάμαι μήπως κάποια μέρα ξυπνήσουμε και στην δίνη των γεγονότων αναγκαστούμε να βρούμε καταφύγιο δίπλα στα φαντάσματα από το παρελθόν.

Μόνη παρηγοριά που απομένει είναι η δύναμη της ζωής και η δύναμη των ανθρώπων, όταν καταφέρουν να κοιτάξουν μέσα τους. Μπορεί τα κράτη, οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες να χρεοκοπούν αλλά αυτό που ποτέ δεν χρεοκόπησε, αυτό που ποτέ δεν έχασε την αξία του ήταν η δύναμη των ανθρώπων όταν η μόνη δύναμη που τους απομένει είναι αυτή της ανθρωπιάς. Αυτή η δύναμη κράτησε το μέτωπο των ανθρώπων ψηλά μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε τόπους εξορίας, σε χαλάσματα και μεγάλες καταστροφές. Θα ήταν κρίμα ότι δεν λύγισε μπροστά σε δήμιους, κανόνια και φωτιά να λυγίσει μπροστά σε τοκογλύφους, κατοχικές κυβερνήσεις, σε ομόλογα και επιτόκια.

Ξέρω, είναι δύσκολο για πολλούς ανθρώπους να προβάλλουν στο μέλλον το αβέβαιο παρόν μας. Ωστόσο στην αβεβαιότητα κάθε εποχής υπάρχει πάντα η σιγουριά και η βεβαιότητα που έγκειται στα έσχατα της ανθρώπινης ύπαρξης. Όταν θα έρθει η μεγάλη ώρα στα χέρια των πολλών θα είναι τα πράγματα και η ροή της ιστορίας. Τότε μονάχα ο έρωτας θα ζήσει...

ΓΠΚ
Υ.Γ. 1:

Σταμάτα να καυχιέσαι πως όλα τα είδες
είναι μεγάλη η διαδρομή
το μέτωπο σου δειλιάζει να χαράξει ρυτίδες
σε μια μικρούλα έχεις φωλιάσει ρωγμή
αυτού του κόσμου που ονειρεύεται ακόμα
να γίνει ένα αιώνιο, απέραντο μνήμα
στάσου και φτύσε στου χρόνου το γιόμα
ότι σκεφτείς εδώ είναι όλα χύμα.
Δέσου καλά στο κατάρτι και ασ' τις σειρήνες
να σε φωνάζουν, να σου τάζουν πολλά
άσε τα χρόνια, άσε τους μήνες
να σε γεράσουν όπως ξέρουν καλά
άσε τις μέρες αυτές να σε γεμίσουν φωτιά
έχουνε μνήμη καλή και μας χρεώνουν
μας στέλνουν πίσω της μετάνοιας τα χαρτιά
μας αγαπούν και μας τελειώνουν.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ.

Γι' αυτό σου λέω είναι βαριά τιμωρία
να θέλει η νιότη σου να τρέξει μπροστά.
Πείσε την πρώτα ότι δε κάνει αγγαρεία
κι ύστερα τράβα απ' αυτήν χωριστά.
Τρέχα και βρες τις μεγάλες φοβέρες
έχουν κουρνιάσει μες στις ψυχές
και τραγουδούν τις παράξενες μέρες
δίπλα στις τύψεις και οι ενοχές
γίνανε λόγια απλά κι αυτές με φαντασία
γι' αυτό περίεργα απόψε, δε στο 'πα
δεν ικετεύουνε πια γι' αθανασία
με προσευχές και παράξενα κόλπα.
Μη ξεχνάς και μη κερνάς αδικία
τώρα πια ανθρώπους και στιγμές
κράτα στην πάρτη σου τη πιο μεγάλη κακία
είναι θαυμάσιες οι μέρες αυτές.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
ψάχνω κουράγιο μήπως και ονειρευτώ
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
καλή ευκαιρία μήπως και μαγευτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
έτσι μπράβο να σ'ακούω να μιλάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Τι ωραίο να κλαις και να γελάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να ονειρεύεσαι, να μη ξεχνάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να μη φοβάσαι και να γερνάς.

Active Member

Υ.Γ. 2: Σύντροφοι στο χωριό έχουμε πατάτα। Όποιος θέλει να δει πως φυτρώνει η ζωή μέσα στο βράχο μπορεί να έλθει στο μάζεμα. Η εμπειρία θα σας φανεί χρήσιμη στο μέλλον.

Υ.Γ. 3: Η πρώτη επίσκεψη στην κατοχική Αθήνα μου δημιούργησε τον φόβο ότι οι κάτοικοι της θα αντιληφθούν τα γεγονότα κατόπιν εορτής, ένα βράδυ που θα σχολούν από τα κάτεργα που ο καθένας έχει επιλέξει.

Υ.Γ. 4: Μόνο ο Μορφέας είναι διαθέσιμος και μπορεί να κυκλοφορεί στην Αθήνα με σκοπό την διασκέδαση και την επικοινωνία; Και δεν είναι ΚΑΝ Αθηναίος!

Ο συνεπής Aldous

"Η συνέπεια είναι αντίθετη στη φύση, αντίθετη στη ζωή. Οι μόνοι εντελώς συνεπείς άνθρωποι είναι νεκροί."

Aldous Huxley

Υ.Γ.: You are fucking right Aldous... also fucking dead...

Παράπλευρα εγκλήματα

Δείτε το παρακάτω βίντεο από το 11ο λεπτό και μετά... αξίζει τον κόπο...



Το βίντεο σχετίζεται με αυτό το άρθρο: Looting Main Street

Ο υπότιτλος του άρθρου: How the nation's biggest banks are ripping off American cities with the same predatory deals that brought down Greece.

Επίσης της προσοχής σας αξίζει και ο οικοδεσπότης της εκπομπής Max Keisser (http://maxkeiser.com/) ο οποίος έγινε γνωστός στα ελληνικά μέσα για τις παρεμβάσεις του που θα βρείτε εδώ ενώ αξίζει να δείτε και την σχετική παρέμβαση του στο Αλ Τζαζίρα:



Διαβάστε επίσης και το άρθρο του Δημήτρη Καζάκη από το Ποντίκι αναδημοσιευμένο εδώ.


Το πρόβλημα με τα οικονομικά εγκλήματα είναι ότι δύσκολα μετράς τα πτώματα!!!

Τελικά το rage against the machine στην μοντέρνα του εκδοχή είναι rage against the dept!!!

ΓΠΚ

Υ.Γ.: Κοτούλες, ελίτσες, τζάκι και καραβάνα. Η απάντηση στην κρίση των πιστωτών!

Παραγγελιά

Παραγγελιά, φώναξε ο γνωστός πλέον, τέως κατάδικος και βγήκε στην πίστα.
Παραγγελιά μου φώναξαν και εμένα και ήρθα να αφήσω λίγα λόγια πριν με ξαναπάρει το σκοτάδι τις δουλειάς. Προειδοποιώ, κρατάω μαχαίρι!

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Σοσιαλιστικής Διεθνούς,

Με απασχολεί τελευταία το οξύμωρο αυτού του τίτλου που φέρετε και αυτό γιατί έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τα όσα λέτε και κάνετε μέσα και έξω από την χώρα. Πρέπει να το ομολογήσετε ότι κάπου στο βάθος «παίζει» ένας ψιλο-διχασμός (πολιτικής) προσωπικότητας.

Βρίσκω τον τίτλο σας οξύμωρο γιατί διαβάζοντας την πρόσφατη ιστορία της Χιλής οι ρόλοι και οι τίτλοι είναι λίγο αντεστραμμένοι σε σχέση με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Τότε ο Σοσιαλιστής Αλιέντε (τον ξέρετε φαντάζομαι) βρέθηκε στην εξουσία και προσπάθησε να δώσει στον (φτωχό) λαό του την ελπίδα ότι μπορεί να χτίσει μια διαφορετική κοινωνία για τους πολίτες της χώρας.

Ο Αλιέντε κύριε Πρόεδρε πίστευε στον Σοσιαλισμό αν και έκανε το (τραγικό για τον ίδιο και τη χώρα) λάθος να πιστεύει σε διαφορετικό δρόμο για την εγκαθίδρυση του από αυτόν του Φιντέλ Κάστρο. Φαίνεται ότι ο Αλιέντε πίστευε στην δύναμη του λαού και στις δυνατότητες του αν η ηγεσία του δώσει ελπίδα και προοπτική. Κάτι τέτοιο δεν λέγατε και εσείς πριν τις πρόσφατες εκλογές;

Παρ’ όλα αυτά οι σύμμαχοι και φίλοι μας Αμερικάνοι είχαν άλλη άποψη. Ο Πινοσέτ ανέλαβε να «διορθώσει» τα λάθη του Αλιέντε και να επαναφέρει τη χώρα στο δρόμο των ελεύθερων αγορών, της ανοικτής οικονομίας, του ΔΝΤ και άλλων επιτευγμάτων του καπιταλιστικού κόσμου. Αυτή δεν είναι η κατεύθυνση που προσπαθείτε να βάλετε τη χώρα μετά τις εκλογές; Μόνο που το λατρεμένο παιδί της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Hayek «διόρθωσε» τα λάθη του Αλιέντε αφανίζοντας τον ίδιο και χιλιάδες Χιλιανούς πολίτες. Βλέπετε κύριε Πρόεδρε από την εποχή των Εταιριών των Δυτικών και Ανατολικών Ινδιών ο δρόμος των ελεύθερων αγορών, ο δρόμος της ανοικτής οικονομίας, ο δρόμος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι βαμμένος με αίμα.

Και εδώ θα ήθελα την βοήθεια σας: πόσο σοσιαλιστής και πόσο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς νοιώθετε όταν πριν τις εκλογές χρησιμοποιούσατε ελπιδοφόρα μηνύματα για το λαό και τις δυνατότητες του και μετά τις εκλογές εφαρμόζετε πολιτική Πινοσέτ; Γιατί πρέπει να το ομολογήσετε (αν όχι σε μένα τουλάχιστον στον εαυτό σας): το γνωρίζετε και εσείς ο ίδιος ότι η οικονομική σας πολιτική βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε Θάτσερ και Πινοσέτ. Αν δεν το βλέπετε τώρα, θα το δείτε στα απομνημονεύματα σας: έχετε σχηματίσει την πιο δεξιά και αντιλαϊκή κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, για να μην σας πω ότι η Χούντα των συνταγματαρχών στην οικονομική της πολιτική ήταν σοσιαλιστικότερη της παρούσας κυβέρνησης.

Εγώ δεν θα σας ευχηθώ να κερδίσετε τον τίτλο του Σοσιαλιστή με τον τρόπο που τον κέρδισε ο Αλιέντε στις καρδιές των Χιλιανών και όλου του ελεύθερου κόσμου: ο Αλιέντε είχε τα κότσια να σβήσει πάνω στην ριπή του αυτομάτου μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο. Εγώ θα σας ευχηθώ να καταφέρετε όσα επιδιώκετε (και όσα κατάφερε η Θάτσερ και ο Πινοσέτ) χωρίς να ανοίξει μύτη. Δεν είναι γιατί θέλω να αποδεχτώ αυτά που εσείς επιδιώκετε, είναι γιατί είμαι απόγονος μιας γενιάς αριστερών που έκανε το λάθος να χάσει τον εμφύλιο πόλεμο (αν και θα μπορούσε να τον έχει κερδίσει) και να αφήσει τη χώρα στα χέρια των Εγγλέζων και του παππού σας. Και αν οι δικοί μου παππούδες δεν δέχτηκαν ποτέ την ήττα, εγώ δυστυχώς την βρήκα δεδομένη να διαμορφώνει την μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας. Σας εύχομαι να τα καταφέρετε, γιατί αν πετύχετε ως Νέο-Φιλελεύθερος Σοσιαλιστής θα αποφύγουμε να είστε (όπως και ο παππούς σας) αυτός που θα φέρει την ακροδεξιά στην εξουσία.

Καληνύχτα και καλή τύχη Κύριε Πρόεδρε.

Εγώ,
ένας άλλος Γιώργος!

Ο Πρωθυπουργός στο Twitter

Πριν από λίγα λεπτά έλαβα το ακόλουθο μήνυμα από το Twitter και τον λογαριασμό του Γ.Α. Παπανδρέου:

Λέει:
g_papandreou it's official, i live in the wrong country

Αν είναι hacking στο λογαριασμό του Πρωθυπουργού το αντιλαμβάνομαι (είναι λογικό)
αν όμως είναι γνήσιο το μήνυμα, τότε ο Πρωθυπουργός έχει χιούμορ (μας κάνει πλάκα!).

Απάντηση δική μου (μέσω twitter):
I also live in the wrong country but it is not official yet!

Καλά πάμε, μπορεί η τηλεοπτική τρομοκρατία για τους 10 μισθούς να συνεχίζεται, μπορεί η αγορά να μιλάει για "στάση πληρωμών" του δημοσίου αλλά ο primeminister (είτε μόνος, είτε με την βοήθεια hacker) κάνει πλάκα!

Γ.Π.Κ.

Ενημέρωση: Τελικά είναι δουλειά hacker στο http://twitter.com/g_papandreou δεν εμφανίζεται! Μάλλον μόνο οι hackers διατηρούν το χιούμορ τους σε τέτοιες εποχές...

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες

Αντί σχολίων...

Σταμάτα να καυχιέσαι πως όλα τα είδες
είναι μεγάλη η διαδρομή
το μέτωπο σου δειλιάζει να χαράξει ρυτίδες
σε μια μικρούλα έχεις φωλιάσει ρωγμή
αυτού του κόσμου που ονειρεύεται ακόμα
να γίνει ένα αιώνιο, απέραντο μνήμα
στάσου και φτύσε στου χρόνου το γιόμα
ότι σκεφτείς εδώ είναι όλα χύμα.
Δέσου καλά στο κατάρτι και ασ' τις σειρήνες
να σε φωνάζουν, να σου τάζουν πολλά
άσε τα χρόνια, άσε τους μήνες
να σε γεράσουν όπως ξέρουν καλά
άσε τις μέρες αυτές να σε γεμίσουν φωτιά
έχουνε μνήμη καλή και μας χρεώνουν
μας στέλνουν πίσω της μετάνοιας τα χαρτιά
μας αγαπούν και μας τελειώνουν.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ.

Γι' αυτό σου λέω είναι βαριά τιμωρία
να θέλει η νιότη σου να τρέξει μπροστά.
Πείσε την πρώτα ότι δε κάνει αγγαρεία
κι ύστερα τράβα απ' αυτήν χωριστά.
Τρέχα και βρές τις μεγάλες φοβέρες
έχουν κουρνιάσει μες στις ψυχές
και τραγουδούν τις παράξενες μέρες
δίπλα στις τύψεις και οι ενοχές
γίνανε λόγια απλά κι αυτές με φαντασία
γι' αυτό περίεργα απόψε, δε στο 'πα
δεν ικετεύουνε πια γι' αθανασία
με προσευχές και παράξενα κόλπα.
Μη ξεχνάς και μη κερνάς αδικία
τώρα πια ανθρώπους και στιγμές
κράτα στην πάρτη σου τη πιο μεγάλη κακία
είναι θαυμάσιες οι μέρες αυτές.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
ψάχνω κουράγιο μήπως και ονειρευτώ
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
καλή ευκαιρία μήπως και μαγευτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
έτσι μπράβο να σ'ακούω να μιλάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Τι ωραίο να κλαίς και να γελάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να ονειρεύεσαι, να μη ξεχνάς.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες.
Να μη φοβάσαι και να γερνάς.

Active Member

Μα δεν θέλω γιατρέ μου...

Ελλάς, ελλήνων υπερβολικών

Όταν με τα Ίμια και την υπόθεση Οτσαλάν άκουγα πολλούς να καταφέρονται με έντονους χαρακτηρισμούς κατά των τότε πρωταγωνιστών των σχετικών υποθέσεων και να προτείνουν «εθνικά υπερήφανες» λύσεις, τριγύριζε στο μυαλό μου η εξής απορία που προκύπτει από απλές αρχές της τέχνης της πολιτικής και του πολέμου σαν συνέχεια της πολιτικής: πόσοι από αυτούς τους απλούς πολίτες ήταν έτοιμοι να δεχθούν στο σπίτι το φέρετρο ενός 20χρονου παιδιού της οικογένειας; Ποιο μέρος της ελληνικής κοινωνίας είχε προετοιμαστεί ψυχολογικά για να αντιμετωπίσει μερικές εκατοντάδες φέρετρα για να δώσουμε μια και καλή το μήνυμα ότι τα Ίμια είναι ελληνικά και οι Κούρδοι φίλοι μας (αν και αυτοί οι «φίλοι μας» ιστορικά χρησιμοποιήθηκαν από τους τούρκους για σφαγές αρμενίων και ελλήνων!);

Δεν λέω ότι δεν θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο, εξάλλου ο πόλεμος υπάρχει σαν συνέχεια της πολιτικής για να λύνει τέτοια προβλήματα. Απλά αυτό που υποστηρίζω είναι ότι καμία άποψη δεν είναι σωστή αν δεν έχουμε σκεφτεί καλά τις συνέπειες της. Βάζω λοιπόν στοίχημα ότι όσοι κατηγόρησαν τον τότε πρωθυπουργό για το «Ευχαριστώ τους Αμερικάνους» θα ήταν στην περίπτωση μιας σύρραξης, έστω και μικρής με λίγα θύματα, έστω και νικηφόρας για την προστασία της εν λόγω βραχονησίδας, μαινόμενοι ενάντια στον «χασάπη των παιδιών μας» όπως φαντάζομαι θα τον έλεγαν τότε.

Νομίζω ότι καλύτερα από όλους, το συμπέρασμα το έχουν τραγουδήσει οι αδελφοί Κατσιμίχα:

«Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες
τότε και μόνο όταν είναι εφικτές
μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις
ασ΄τες καλύτερα, καθόλου μην τις λες.»

Ακριβώς οι ίδιες σκέψεις τριγυρίζουν στο μυαλό μου με το θέμα των μεταναστών. Και σαν αντικειμενικός παρατηρητής της πραγματικότητας ας δεχτώ ότι πρέπει «ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ» όπως σιγομουρμουρίζουν αλλά δεν τολμούν να βροντοφωνάξουν πολλοί. Έχουμε όμως σκεφτεί τις συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία μας; Υπάρχει στην χώρα το «Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Ι.ΜΕ.ΠΟ.)» που είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και τελεί υπό την εποπτεία του Υπουργού Εσωτερικών. Το Ι.ΜΕ.ΠΟ. έχει εκπονήσει αρκετές ενδιαφέρουσες μελέτες για το θέμα που θα τις βρείτε στο δικτυακό του τόπο. Παραθέτω εδώ (verbatim) ένα απόσπασμα από μια σχετική μελέτη:

3.5.3 Σενάριο 3: Ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις στην οικονομία, αν οι μετανάστες αποχωρούσαν τμηματικά από τη χώρα μας;

Το πρώτο κύμα που αποχωρεί αποτελείται από το 10% του πληθυσμού των μεταναστών, το δεύτερο κύμα αποτελείται από το 50% και το τρίτο κύμα αποτελείται από το 90%. Εξετάζονται 3 διαφορετικές αγορές εργασίας ανάλογα τον βαθμό ευελιξίας που υιοθετείται: πλήρη ευελιξία (νεοκλασική προσέγγιση), πλήρη ευελιξία μόνον για τους μισθωτούς (Έλληνες και μετανάστες), πλήρη ευελιξία μόνον για τους μετανάστες.
Το τρίτο σενάριο διαφέρει εν μέρει με το δεύτερο σενάριο γιατί εξετάζεται σε ακραίες καταστάσεις. Η αποχώρηση των μεταναστών δεν οφείλεται στο ότι δεν μπορούν να βρουν θέσεις απασχόλησης στην αγορά εργασίας. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το θεσμικό πλαίσιο αναγκάζει τους μετανάστες να φύγουν ή οι ίδιοι έχουν βρει καταλληλότερη χώρα υποδοχής σε σύγκριση με την Ελλάδα.
Αν συνδυάσουμε τα αποτελέσματα των δύο παραπάνω σεναρίων (1 και 2), είναι εύκολο να προσεγγίσουμε το τι αναμένεται να συμβεί.
Οι μετανάστες που δεν αποχωρούν βελτιώνουν συνεχώς την θέση τους. Αυτό είναι αναμενόμενο, εφ’ όσον όσο λιγότεροι βρίσκονται μέσα στη χώρα, τόσο καλύτερα μπορούν να διαπραγματευτούν τις απολαβές τους. Το νέο στοιχείο που καταγράφεται είναι ότι οι θέσεις εργασίας που εγκαταλείπουν οι μετανάστες δεν καλύπτονται πάντα από Έλληνες, ανάλογα πάντα από τον βαθμό ευελιξίας της αγοράς εργασίας που υποθέτουμε (Πίνακας 3.3 καθώς και ο Πίνακας Π3.4 στο παράρτημα). Τα πραγματικά εισοδήματα των φτωχών ελληνικών νοικοκυριών, μετά την αποχώρηση των μεταναστών, έχουν βελτιωθεί περισσότερο έναντι των άλλων νοικοκυριών. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των μεταναστών που αποχωρούν τόσο περισσότερη ευδιάκριτη καθίσταται η βελτίωση των πραγματικών εισοδημάτων των φτωχών νοικοκυριών. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι οι θέσεις εργασίας που καλύπτουν οι Έλληνες είναι θέσεις εργασίας με χαρακτηριστικά που βρίσκονται σε μέλη φτωχών νοικοκυριών που διαθέτουν λίγες δεξιότητες. Αν οι μετανάστες κάλυπταν θέσεις υψηλής ειδίκευσης που απαιτούσαν πολλές δεξιότητες τότε θα αναμέναμε άλλες ομάδες ελληνικών νοικοκυριών να ήταν οι περισσότερο κερδισμένες, ή διαφορετικά, αν οι μετανάστες κάλυπταν θέσεις απασχόλησης με την ίδια αναλογία που καλύπτουν τις ίδιες θέσεις οι Έλληνες εργαζόμενοι (ανάλογα των δεξιοτήτων τους), τότε η αποχώρηση των μεταναστών θα προκαλούσε ισομερή αύξηση των πραγματικών εισοδημάτων όλων των ομάδων των νοικοκυριών.
Συνοπτικά αποτελέσματα του τρίτου σεναρίου
οι τιμές αυξάνονται.
οι θέσεις απασχόλησης που αφήνουν οι μετανάστες δεν καλύπτονται σε αναλογία 1 προς 1.
Στην πλήρη ευελιξία, στην αρχή και οι Έλληνες χάνουν 3,7 χιλ. θέσεις εργασίας. Στη συνέχεια η αναλογία είναι: οι μετανάστες αφήνουν 204 χιλ. οι Έλληνες καλύπτουν τις 15 χιλ. Όταν οι μετανάστες εγκαταλείπουν 340 χιλ. οι Έλληνες θα καλύψουν τις 204 χιλ. Όσο περιορίζεται η ευελιξία στους Έλληνες, τόσες περισσότερες θέσεις καλύπτουν, έναντι αυτών που εγκαταλείπουν οι μετανάστες.
το ΑΕΠ μειώνεται. Το Ισοζύγιο Πληρωμών επιδεινώνεται.
οι πραγματικοί μισθοί (στην πλήρη ευελιξία) αυξάνονται. Οι αυξήσεις των μισθών στους μετανάστες που απομένουν είναι μεγάλες. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις στους Έλληνες καταγράφονται στους εργαζόμενους με λιγότερες δεξιότητες. Όταν υπάρχει ακαμψία στην αγορά εργασίας των Ελλήνων, οι πραγματικοί τους μισθοί μειώνονται και γι’ αυτό αυξάνονται οι θέσεις εργασίας που καλύπτουν.
υπάρχει έντονη αναδιανεμητική επίδραση. Τα πραγματικά εισοδήματα των φτωχών Ελλήνων αυξάνονται σημαντικά. Αντίθετα τα μεσαίου εισοδήματος καθώς και τα πλούσια νοικοκυριά αντιμετωπίζουν είτε μικρές αυξήσεις είτε μειώσεις των πραγματικών εισοδημάτων τους, ανάλογα το μέγεθος της ακαμψίας της αγοράς εργασίας.

Δεν ξέρω αν διαβάζω σωστά αλλά με απλή φιλελεύθερη και ελαφρώς δεξιόστροφη λογική στην ανάγνωση μου συμπεραίνω ότι αυτοί που πραγματικά θίγονται από την παρουσία των μεταναστών είναι οι φτωχότεροι (κοντά στην εξαθλίωση) έλληνες ενώ μια μαζική φυγή τους αν και θα ευνοούσε αυτό το κομμάτι του πληθυσμού θα συρρίκνωνε το Α.Ε.Π. και θα επιδρούσε αρνητικά στην ελληνική οικονομία.

Μήπως λοιπόν αυτοί που πραγματικά θίγονται από την εκμετάλλευση των μεταναστών (γιατί περί αυτού πρόκειται) δεν είναι οι φίλοι μας που γράφουν στο opengov (γιατί αυτοί, για να έχουν υπολογιστή και επαρκή μόρφωση να γράψουν ανήκουν στην μικρομεσαία και μεσαία τάξη και η φυγή των μεταναστών θα τους πλήξει λόγω αύξησης των τιμών) αλλά οι άλλοι ξεχασμένοι έλληνες που παλεύουν για το μεροκάματο τις πείνας μαζί με τους εξίσου εξαθλιωμένους μετανάστες που δεν έχουν «χαρτιά» για νόμιμη παραμονή;

Και αν κάποιος νοιάζεται για αυτούς τους ξεχασμένους έλληνες μήπως θα πρέπει να εγκαλέσει κυβερνήσεις, πολιτικούς και κόμματα της τελευταίας 20ετίας που δεν έκαναν τίποτα για να βελτιώσουν το επίπεδο αυτού του εργατικού δυναμικού;

Μήπως τελικά το θέμα μας δεν είναι το μεταναστευτικό αλλά το εργασιακό;

Τελικά μήπως, όπως έλεγαν και οι σύμβουλοι του Κλίντον: η οικονομία είναι ηλίθια;

Επειδή μάλλον η πολιτική είναι ηλίθια στις μέρες μας και η οικονομία είναι απλώς κουτοπόνηρη, το μεταναστευτικό είναι μια απλή λογιστική παρενέργεια: όσο πιο παράνομος, όσο πιο ανεπιθύμητος και όσο πιο εξαθλιωμένος είναι ο μετανάστης τόσο πιο φθηνός εργάτης γίνεται. Το πρόβλημα που δεν συνειδητοποιούν οι σχολιαστές του opengov είναι ότι όσο πιο παράνομος, όσο πιο ανεπιθύμητος και όσο πιο εξαθλιωμένος είναι ο μετανάστης άλλο τόσο πιο εξαθλιωμένος θα είναι και ο έλληνας εργάτης που θα αναγκάζεται να ζητήσει δουλειά από τα ίδια αφεντικά!

Καληνύχτα και καλή τύχη!

Γ.Π.Κ.

Υ.Γ.: Χαίρομαι που ήμουν μετανάστης φοιτητής στην Αγγλία της δεκαετίας του '90 και όχι στην Ελλάδα του '10...

Universal health coverage και Καλές Γιορτές

Ο Πρόεδρος τα κατάφερε: Senate approves landmark health-care bill. Οι Δημοκρατικοί στις Η.Π.Α. κατάφεραν μετά από 70 χρόνια (!!! - ποιος είπε ότι ο φιλελεύθερος καπιταλισμός είναι γρηγορότερος από τους άλλους τους "κακούς";) να εξασφαλίσουν ένα ελάχιστο επίπεδο ιατροφαρμακευτικής κάλυψης!

Για τους νεότερους ή τους έχοντες αντιγόνα στην ανάγνωση της Ιστορίας να θυμίσω ότι τα θεμέλια του αντίστοιχου συστήματος στη χώρα μας τα έβαλε πριν 70 και πλέον χρόνια συμπατριώτης μου και φασίστας (quiz) και τα "υποστύλωσε" νεότερος "σοσιαλιστής" (2ο quiz).

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ και πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ και ΜΥΑΛΟ!!!

Γ.Π.Κ.

Υ.Γ. 1: ...μπορεί να το λένε Ι.Κ.Α. αλλά το είχαμε πριν τους Αμερικάνους!
Υ.Γ. 2: Για το τι ακριβώς έκανε ή δεν έκανε ο "συμπατριώτης" μπορείτε να διαβάσετε και εδώ ενώ τα πραγματικά θεμέλια ήταν εδώ και στις σχετικές αναφορές του εν λόγω νόμου.

Τηλεγράφημα από τα Αννινάτα...

Κλείστε μου ραντεβού με τη Φώφη. Έχω πολλά να της πω... ΣΤΟΠ

Άλλος για Αννινάτα; Μόνο εγώ ο σύντροφος Νίκος και Σία και ο "άξουρος" Μορφέας θα είμαστε; Αναμένω συμμετοχές ... ΣΤΟΠ

Αριβάρω - Δευτέρα - Μπαρτσαβιάς ΣΤΟΠ

Γ.Π.Κ.

Υ.Γ.: ...και μετά λένε ότι πρέπει να πας φαντάρος για να γίνεις άντρας...

Ο σχοινοβάτης και η Γλασκώβη...

Ο Παναγής κέρδισε την πρώτη μάχη... την κρίσιμη και την επικίνδυνη.

Έχει άλλη μία... λιγότερο κρίσιμη και λιγότερο επικίνδυνη αλλά εξίσου σημαντική.
Σε αυτή τη μάχη καμία ευχή (και κανενός η ευχή!) δεν περισσεύει!!!


------------------------------------


"Η νύχτα στη Γλασκώβη" αφορά μια υπόσχεση και μια δήλωση μου στην Λαμπρινή.
Όταν ο χρόνος το επιτρέψει θα έχετε όλοι την ευκαιρία να μάθετε τα μυστικά της συγκεκριμένης νύχτας.

Το πως όμως αυτή η νύχτα σχετίζεται με την εξέλιξη του "μύθου" οφείλω να το αποκαλύψω πρώτα στην Λαμπρινή... αν και όταν "θα πάρουν τα όνειρα εκδίκηση".


------------------------------------


Στις τελευταίες δύο εβδομάδες χωράνε πολλές ζωές...που δύσκολα περιγράφονται!


ΓΠΚ

Ο σχοινοβάτης δεν είναι μόνος...

...τελικά ο σχοινοβάτης δεν είναι μόνος,

...για αυτό και θα κερδίσει όπως και τις άλλες φορές!!!


Ξέρω ότι είναι λίγο, ξέρω ότι δεν αρκεί, ξέρετε ότι νοιώθω πολύ περισσότερα από όσα θα καταφέρω να πω:

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους,
τον Μορφέα, το Νίκο, τον Παράκελσο, τον Wgibson, τον Όθωνα, τον Θάνο, τον Δημήτρη, τον Ηρακλή, τον Γιάννη, τον (άλλο) Νίκο, την Όλγα, και πάρα πολλούς άλλους που το "θολωμένο μου μυαλό" δεν επιτρέπει να αναφέρω ονομαστικά.

Να θυμάστε ότι οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που έχουν πολλούς ανθρώπους να ευχαριστήσουν...
...για αυτό μην μου στερείτε αυτή την πολυτέλεια.

Όπως είπε και ο Νίκος...
VENCEREMOS!!!

Γ.Π.Κ.

Υ.Γ. Τώρα εξηγείται και η πρόσκληση της 1ης Ιουλίου 2010. Τις λεπτομέρειες θα σας τις εξηγήσω αργότερα. Να πω μόνο ότι εκείνη η πρόσκληση ήταν μία απλή αισιόδοξη δήλωση ότι θα είμαστε όλοι εκεί για να γιορτάσουμε!

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010, 18:00

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που δεν δίνω ραντεβού σε βάθος χρόνου. Οι αιτίες πολλές, δεν είναι της στιγμής ("φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίνε και οι άλλοι" που θα έλεγε και ο Λουκιανός ο τροβαδούρος).

Ωστόσο προτείνω να συντονιστούμε και να συγχρονιστούμε ώστε την Πέμπτη 1 Ιουλίου του 2010 (κάπου μετά τις 18:00) να δώσουμε ραντεβού στο σημείο του χάρτη. Μη ρωτήσετε το πως, μην ρωτήσετε το γιατί. Απλά είναι μια επιθυμία της στιγμής γέννημα του τυχαίου αλλά και της αναγκαιότητας.

Μονάχα μερικές διευκρινήσεις:

1. Όποιος έρθει θα βρει στέγη αρκεί να συναντηθούμε στο σημείο του χάρτη τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Όποιος βρει στέγη θα βρει και τροφή ας είναι "λούπινα ή ο δείπνος της Εκάτης".
2. Για να μην εκπλαγείτε όταν φτάσετε ο χάρτης αντιστοιχεί στις φωτογραφίες που αναρτώ.
3. Δηλώσεις συμμετοχής δεκτές ως σχόλια στην παρούσα ανάρτηση (για να ξέρω πόσα λούπινα...).



Διατελώ σιωπών αλλά ελπίζω να επανέλθω...

Γ.Π.Κ.


Υ.Γ. Οι όροι είναι σαφέστατοι, η τήρηση τους θα είναι αυστηρή...


View Larger Map





Φωτογραφική τεκμηρίωση της περιοχής:

«Εκρηκτικό κλίμα στην ελληνική κοινωνία»

Το TV Χωρίς Σύνορα παρουσιάζει την έρευνα που διενήργησε η VPRC για το περιοδικό Επίκαιρα, με αντικείμενο τη νεολαία και την ελληνική κοινωνία, 36 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου 1973. Τα εντυπωσιακά ευρήματα παρουσιάζει ο επιστημονικός σύμβουλος της VPRC, Χριστόφορος Βερναρδάκης.

Μιά άλλη φωνή...

Μικρή φωνή κι ανήμπορη μια λέξη ν’ ακουστεί
σ’ αυτή την άσκοπη βουή που όλα τα σκεπάζει
Μα τώρα νοιώθω μιαν αιτία κι ένα λόγο που θα κάνω
ολόχρυσες οι σάλπιγγες τραγούδι να σημάνουν

Μέσα απ’ αυτό το φονικό
μονάχα ο έρωτας θα ζήσει
Γι’ αυτό στο σώμα σου ας χαθώ
στους δρόμους που ονειρεύομαι
χωρίς επιστροφή

Κι ενώ η μαμή της ιστορίας με ξεχνά
τις ίδιες μήτρες ξεγεννάει με ίδιους πάντα τρόπους
Το τζάμι σπάζω μιας βιτρίνας και παίρνω όλα τα φιλιά σου
που εκεί τα φυλακίσανε μα τώρα μου ανήκουν

Μέσα απ’ αυτό το φονικό
μονάχα ο έρωτας θα ζήσει
Γι’ αυτό στο σώμα σου ας χαθώ
στους δρόμους που ονειρεύομαι
χωρίς επιστροφή

Hayek in practice...

...δια χειρός Henry Kissinger (διαβάστε το memo)

Περίληψη:

Memo from Henry Kissinger to President Nixon, November 1970
Secretary of State Henry Kissinger asserts that the election of Salvador Allende is "one of the most challenges ever faced in this hemisphere" and writes that the "example of a successful elected Marxist government in Chile would surely have an impact on— and even precedent value for—other parts of the world, especially in Italy; the imitative spread of similar phenomena elsewhere would in turn significantly affect the world balance and our own position in it.” (Πηγή: The Shock Doctrine)


Και το αποτέλεσμα...

Lost in Leeds...

Για καφέ και πίτσα στο Pasta Romagna...


View Larger Map

Πίσω στο Charles Morris Hall...


View Larger Map

Στο κτίριο της Ιατρικής για δουλειά...


View Larger Map

Just for fun

http://www.opengov.gr/ypes/

Διαβούλευση για το Σχέδιο Απόφασης : Καθιέρωση ανωτάτου ορίου κυβισμού Κρατικών Αυτοκινήτων και άλλες διατάξεις

(Όλοι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταθέτουν τις προτάσεις και τις επισημάνσεις τους μέχρι και τις 12 το μεσημέρι της Δευτέρας 26 Οκτωβρίου 2009 )