Απόσπασμα απο άρθρο Ηρακλή Δούκα

Θέλεις να πετάξεις. Να ελευθερωθείς.

Στο μυαλό σου, προς το παρόν...

Αγοράζεις ρούχα από το ΖΑ..Α. Αγοράζεις έπιπλα από το Ι..ΕΑ.

Έχεις 2 αυτοκίνητα που τα χρωστάς και τα δυο.

Έχεις μια γυναίκα, ένα παιδί, ένα σπίτι, ένα δάνειο, ένα αφεντικό, ένα τατουαζ.

Βλέπεις όλα τα ριαλιτι αλλά ΑΛΛΑ έχεις το νου σου !

Στέλνεις το παιδί σου σε παιδικό σταθμό, κατασκήνωση, παιδικές χαρές, σχολείο, αγγλικά, γαλλικά, φροντιστήριο, πιάνο, γυμναστήριο, νηπιαγωγείο, θέατρο, καλοκαιρινό σχολείο, κολλέγιο, στην μαμά σου, στην πεθερά σου.

Πληρώνεις τους φόρους σου. Ανέχεσαι το αφεντικό σου να σε προσβάλει.

Κάνεις σεξ μια φορά τη βδομάδα στη μούγγα. Πληρώνεις τον μπακάλη με πιστωτική κάρτα.

Γκρινιάζεις μονίμως. Διπλοπαρκάρεις. Για όλα τα κακά της μοίρας σου φταίνε οι άλλοι. Πληρώνεις τον ΟΤΕ την ΔΕΗ την ΕΥΑΘ τα κοινόχρηστα, το ενοίκιο, τον κηπουρό, την εφορία, τα δημοτικά τέλη , τα πρόστιμα σου – τις υπερημεριες και τις προσαυξησεις !

ΑΝΕΤΑ – ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ !

Ψηφίζεις αυτόν που σου είπε ο μπαμπάς σου η η πεθερά σου ?

Είδες τις διαδηλώσεις για την ειρήνη από την τηλεόραση , ένοιωσες επαναστάτης προ ύπνου ?

Είσαι άνετος , ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΓΕΝΙΚΑ.

Πηγαίνεις με την ίδια άνεση σε λαικούς τραγουδιστές και σε όπερα , σε κλαμπ και σε σκυλαδικα , διαλεγεις το κινητο και το προγραμμα που σοε συμφερει… εισαι < ελευθερος > αφου το λεει και η πλαστικη σακουλα σου be free.

ΑΚΟΥ κι αυτό τωρα !

η αγορά Σε έχει παρακάμψει εδώ και χρόνια αλλά εσύ πιστεύεις οτι το ταλέντο σου δεν αναγνωρίστηκε. Βλέπεις όλα τα ριαλιτι ανευρεσης ταλέντων αλλά κατά βάθος είσαι ροκάς.

Θα ήθελες άλλη ζωή αλλά δεν το λες γιατί είσαι κότα. Υπερασπίζεσαι με πάθος την κατινιά σου. Τα αλλοθι και τις υπεκφυγες σου !

Παρακολουθείσαι διαρκώς. Τραβάς μαλακία κρυφά από τον εαυτό σου.

Είσαι μονίμως φοβισμένος και γιαυτό κριτικάρεις τα πάντα.

ΕΙΣΑΙ ΤΟ 100% ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ.

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

από που θέλεις να ξεφύγεις είπες;

Η Τζούλια και ο καταραμένος όφις ή διαφορετικά πως να γκρινιάζετε στα πλαίσια της δουλειά σας

Θέμα μας σήμερα είναι η γκρίνια και ποιος έχει δικαίωμα να γκρινιάζει.

Ο κλέφτης έχει δικαίωμα να παραπονιέται ότι τώρα τελευταία έχει αυξηθεί η εγκληματικότητα?

Μια πορνοστάρ μπορεί να μυξοκλαίγεται οτι έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι πίπες?

Και συνεχίζουμε:

Γκρινιάζει λοιπόν η Τζουλια ότι αφού της έκλεψαν το DVD και την παρθενιά, τα βγάλανε όλα στην φόρα, ο συνταξιούχος ότι δεν του φτάνει η σύνταξη, ο επαγγελματίας για τους αβάστακτούς φόρους, ο ταξιτζής για την κίνηση στους δρόμους, οι οικολόγοι για την μόλυνση του πλανήτη, ο πολίτης ότι του κλέβουν τα λεφτά και πάει λέγοντας.

Ωστόσο παράλληλα, ακούμε όλο και πιο συχνα την φράση ότι "αυτός δεν φταίει απλά κάνει την δουλειά του"

Π.χ λέει ένας στρατιώτης ότι έχει σκοτώσει αλλά στο πλαίσιο της δουλειάς του ή της αποστολής του.

Λέει ο Σαββόπουλος, που δανείζει την φωνή του και τα τραγούδια του σε ενα διαφημιστικό κινητής τηλεφωνίας ότι αυτό γίνεται στα πλαίσια την δουλειάς του. Δουλειά του δηλαδή είναι να διαφημίζει?

Ένας συμβολαιογράφος στα πλαίσια της δουλειάς του εκποιεί ακίνητα. Δεν του αρέσει αλλά το κάνει γιατί δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς.

Ένας οικολόγος χρησιμοποιεί το ρυπογόνο αυτοκίντητο του, αλλά στα πλαίσια της δουλειάς του.

Ένα παπάς κυκλοφορεί με mercedes αλλά στα πλαίσια του λειτουργήματος του.

Ένας πολιτικός λέει ψέματα αλλά δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά επειδή μόνο έτσι υπάρχει περίπτωση να ψηφιστεί. Αλήθεια όταν επέλεξε το επάγγελμα που θα ακολουθουσε δεν το ήξερε?

Στην ηλεκτρική καρέκλα υπάρχει κάποιος που κατεβάζει το διακόπτη για να συμβεί το μοιραίο. Αυτός σαν άνθρωπος, σαν μοναδική προσωπικότητα δεν έχει μερίδιο ευθύνης? Αφού αυτός ουσιαστικά που κάνει την ύστατη τραγική κίνηση, εφόσον αυτός επέλεξε το συγκεκριμένο επάγγελμα για να ζήσει δεν είναι τελικά αυτός που σκοτώνει?

Και για να μην πηγαίνουμε μακριά..

Κάποιος που κατεβαίνει στο κέντρο της πόλης με αυτοκίνητο έχει το δικαίωμα να γκρινιάζει ότι οι δρόμοι έχουν πολύ κίνηση ή οτι το περιβάλλον τώρα τελευταία μολύνεται επικίνδυνα? ή οτι το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις?

Κάποιος που ψωνίζει προιόντα απο την κίνα επειδή όντως είναι φτηνά μπορεί να κλαίγεται ότι η οικονομία της Ελλάδας δεν πηγαίνει καλά? Μπορεί παράλληλα να μάχεται για την παιδική εργασία-σύγχρονοι δούλοι? Μπορεί να δηλώνει οικολόγος κάποιος εφόσον γνωρίζει ότι για να έρθουν αυτά τα προϊόντα στην Ελλάδα σπαταλιέται τόση ενέργεια, τόσο καυσαέριο και τόσο πετρέλαιο? Μπορεί να γκρινιάζει ο οικολόγος όταν χρησιμοποιεί τον καυστήρα πετρελαίου για να ζεσταθεί?

Δεν είναι αντιφατικά όλα αυτά? Δεν υπάρχει μεγάλη υποκρισία σε αυτά που δηλώνουμε και σε αυτά που κάνουμε? Ή μπορούν να γίνονται στο πλαίσιο της ζωής που μας έχουν επιβάλει? Και ποιός μας το επέβαλε? Μα εμείς οι ίδιοι δεν κάνουμε καθημερινά τις επιλογές μας? Απο τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα.

Είναι δικαιολογία να λέμε ότι αν δεν το κάνω εγώ θα το κάνει κάποιος άλλος. Δεν μπορεί να ακυρώνουμε με τέτοια ευκολία τον εαυτό μας. Δεν είναι δυνατό να πετάμε την ευθύνη απο πάνω μας με τόση ελαφρότητα.

Μήπως όμως προσπαθούμε να αποποιηθούμε των ευθυνών μας με την δικαιολογία ότι αυτό έτσι γίνεται στην δουλειά μας? Το ερώτημα είναι ποιός επέλεξε να δουλέψουμε σε αυτό το αντικείμενο? Μας πίεσε κανένας?

Στην τελική, οι επιλογές που κάνουμε είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν σαν προσωπικότητες?

Όταν συντηρούμε ένα σύστημα, όσο καλά και να το κάνουμε, δεν μας καθιστά αυτομάτως μέρος του προβλήματος?

Κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε αλλά συμβιβαζόμαστε επειδή έτσι κάνουν όλοι, αυτό όμως δεν μας κάνει αυτομάτως μέρος του προβλήματος?

Αν όμως κάνουμε συνεχώς πράγματα τα οποία δεν τα έχουμε επιλέξει αλλά επειδή μας τα επιβάλει το σύγχρονο lifestyle, οι ανάγκες που έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας, οι καταναλωτικές συνήθειες δεν ζούμε μια ζωή κενή?

Δεν είναι αυτός ένας τρόπος να φτάσουμε στο τέρμα (της ζωής) λέγοντας οτι όλα έγιναν στο πλαίσιο της δουλείας μας?

Τελικά δεν ζούμε, απλά κινούμαστε μέσα στο πλαίσιο της ζωής. Το πλαίσιο όμως ποιός το επιβάλει? Εμείς μήπως?

Μπα δεν νομίζω, δεν είμαστε άξιοι. Το πλαίσιο μπορούν να το οριοθετήσουν μόνο ελεύθεροι άνθρωποι.

Προσωπικότητες σαν τον Χριστό, τον Άσημο, τον Che, τον Λιαντίνη και πολλούς άλλους λιγότερους γνωστούς.

Μήπως για να γίνει κάτι επιτέλους, απο την συλογική ανευθυνότητα πρέπει να περάσουμε στην ατομική? Αντί μα μυξοκλαίμε σαν μωρές παρθένες ωσάν άλλη Τζούλια που της πήραν την παρθενιά χωρίς να το θέλει, μπορούμε να υψώσουμε το ανάστημα που μας έχει απομείνει και να φωνάξουμε Ναι τον πήρα και εγώ με πόνεσε, αλλά πηδηξα κάτι παιδάκια στην Ασία, συνεχίζω να γαμάω-ώ το περιβάλλον, κοροιδεύω τον εαυτό μου, αλλά το έκανα επίτηδες για τα λεφτά, για την άνεση μου, για να διαφυλάξω τα κεκτημένα, για να μην δουλεύω πολύ, για να το παίζω γκόμενος για να έχω κοινωνική θέση...

Και για να καταλήξω

Δικαίωμα στην γρίνια-κριτική έχουν μόνο αυτοί που ζουν "εκτός" συστήματος, οι υπόλοιποι πρέπει να υπομένουν αυτά τα οποία επέλεξαν και επιλέγουν. Κριτική μπορούν να κάνουν μόνο αυτοί που έχουν περάσει απο την θεωρία στην πράξη.

Δικαίωμα στην γκρίνια έχει αυτός που δεν μολύνει το περιβάλλον, που δεν ψωνίζει απο πολυεθνικές, που δεν έχει πάρε δώσε με τράπεζες, που δεν αγοράζει απο super market, που δεν κυκλοφορεί με αυτοκίνητο, που δεν βλέπει reality πρωινάδικα, που σέβεται τους γύρω του, που σέβεται τον εαυτό του και την κάθε στιγμή που ζεί.

Πρέπει κάποια στιγμή να γίνουμε άντρες με παντελόνια και όχι να γρινιάζουμε για βατοπαίδια, για μισθούς, συντάξεις, αδικίες, υποκλοπές κτλ.

Ευζωία και ευτυχία

Για κάποιο λόγο είχα φυλάξει αυτό το άρθρο από ένα απόκομμα εφημερίδας, πριν το χάσω λοιπόν το αντιγράφω¨

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 29-11-2009

Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ έγραψε κάποτε : Προχωρούσαμε με τον Σαρτρ στο δρόμο ελεύθεροι, ανεμπόδιστοι, ανέμελοι, χωρίς φόβο.Γιατί να λυπηθούμε που δεν είχαμε αυτοκίνητο, όταν κάναμε τόσες ανακαλύψεις περπατώντας στις όχθες του καναλιού Σαιν Μαρτέν ; Οταν τρώγαμε στο δωμάτιο μου ψωμί και φουά γκρά Μαρί, όταν δειπνούσαμε στη μπιραρία Ντεμορύ…δεν νοιώθαμε στερημένοι από τίποτα. Τί παραπάνω θα μπορούσε να μας προσφέρει το μπαρ του ξενοδοχείου Ρίτζ ; Είχαμε τις δικές μας γιορτές. Ενα βράδυ στο Βίκινγκς έφαγα κότα με κούμαρα, ενώ στην εξέδρα μια ορχήστρα έπαιζε το σκοπό της μόδας: Pagan love song. Ηξερα πως το τσιμπούσι αυτό δεν θα με θάμπωνε αν γινόταν συχνά. Ετσι ακόμη και η φτώχεια μας εξυπηρετούσε την ευτυχία…

Στενεύει ο κύκλος της ευζωϊας του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου. Λιγοστεύει η καλοπέραση, τα ακριβά γούστα, προνόμιο των λίγων παλιά, αλλά που τελικά απόλαυσαν πολλοί στην εποχή μας. Περιορίζεται το εύρος της κατανάλωσης, σμικρύνεται το μερίδιο της διασκέδασης.Οι entertainers βρίσκονται με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο.Το κοινό είναι το μισό σε σχέση με πέρσι. Λείπει το χρήμα και προφανώς η διάθεση. Ο κόσμος πληρώνει το εισιτήριο,αλλά δεν αγοράζει ποτά. Προτιμάει μια μπύρα, να κρατήσει στοιχειωδώς την καταναλωτική του αξιοπρέπεια. Πολλοί απλώς παρίστανται, δεν παθιάζονται, δεν χειροκροτούν, όπως χειροκροτούσαν. Η αγορά κινείται σε ρυθμούς χελώνας. Μεγάλη, αισθητή η διαφορά από την περασμένη Ανοιξη.Οι γυναίκες κοιτούν και ξανακοιτούν τις βιτρίνες,αλλά δεν κάνουν το επόμενο βήμα : να μπούν στο μαγαζί δηλαδή. Με τρόπο βγάζουν από το πορτοφόλι την πιστωτική κάρτα και μαζί της τον τελευταίο λογαριασμό. Μετρούν το υπόλοιπο.Τους παίρνει, δεν τους παίρνει. Κάποιες αποχωρούν. Οι θαρραλέες μπαίνουν. Ανισος κόσμος, ούτως ή άλλως. Αυτές που αποχωρούν, έχουν πειστεί ότι το βράδυ στη φωλιά τους θα το σκεφτούν καλύτερα. Θα πάρουν χαρτί και μολύβι. Δεν μπορείς νάχεις εμπιστοσύνη μόνο στη μνήμη σου. Αυτά που έλεγες παλιότερα ότι είσαι κομπιούτερ κι όλα τάχεις «εδώ», δείχνοντας το κεφάλι σου, μάλλον δεν ισχύουν σήμερα.

Οι παρορμητικές κινήσεις του χθες, η σταθερή προσήλωση στην κατανάλωση, η απουσία φόβου αρχίζουν μέρα τη μέρα να αντιστρέφονται για να μετατραπούν σε συγκροτημένες κινήσεις, σε διακεκομένη κατανάλωση και σε …φόβο. Ναι, φόβο για το αύριο, για τον κόσμο που κτίσαμε γύρω μας, βασισμένο στην κατάχρηση των καταναλωτικών αγαθών. Τον αποδεχτήκαμε αυτόν τον κόσμο. Μας ενθουσίασε. Είναι γκλάμουρους, πλησιάζει τον κόσμο των περιοδικών life style. Αν δει κάποιος τις κυκλοφορίες των περιοδικών θα διαπιστώσει ότι αυτή η κατηγορία πουλάει περισσότερο. Γιατί; Γιατί έχει χρώματα, έχει ελπίδα.Ο αναγνώστης μεταφέρεται στη θέση του μοντέλου ή του πλούσιου επιχειρηματία που φωτογραφίζεται για να επιδειχθεί. Μπαίνει στο σπίτι της οικογένειας τάδε και ζει μαζί της στην υπέροχη τραπεζαρία, στη φανταστική κουζίνα και στη στυλάτη μπερζέρα δίπλα στο τζάκι.Τί όμορφα να απολαμβάνεις τη ζωή, έστω και μέσα από την κλειδαρότρυπα! Και συν τοις άλλοις μπορείς να φαντάζεσαι ότι όταν χρειαστεί, θα κάνεις κι εσύ μια φοβερή ανόρθωση στήθους και θα ζήσεις ως το τέλος χωρίς ρυτίδες. Ναι, ναι, και χωρίς νυστέρια. Αυτά γράφουν τα περιοδικά. Δίνουν και διευθύνσεις. Δίνουν επιλογές. Σπουδαίο πράγμα νάχεις τη χαρά της επιλογής!

Κι όμως, όλοι ξέρουμε ότι παραμυθιαζόμαστε. Οτι η αλήθεια βρίσκεται στην απέναντι όχθη. Μια αλήθεια που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις σκέψεις του Τοκβίλ και του Χάγιεκ, του Καντ ή του Φρόϊντ. Είναι η αλήθεια του 21ου αιώνα, με την επιστήμη να θριαμβολογεί και τον άνθρωπο ( το υποκείμενο, αν θέλετε ) να συνθλίβεται, ναί ανόργανο σώμα. Μίζερα πράγματα. Το χρήμα ξαναπερνάει στα χέρια των λίγων, όπως παλιά. Αλλά δεν είναι οι παλιοί που το καρπούνται. Είναι οι καινούργιες φουρνιές των πλουσίων, που κανείς δεν ξέρει πώς και με ποιά μέσα τα κατάφεραν, ειδικά σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα.Δεν είναι μόνον οι μεγαλογιατροί φοροφυγάδες που η κυβέρνηση τους έκανε σημαία.Αυτά είναι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα της στιγμής. Εξαφανίζονται κάπου στην ατμόσφαιρα και σπάνια προκαλούν εγκαύματα στον άνθρωπο. Είναι ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που δρα σαρωτικά, χωρίς αιδώ, χωρίς εξελιγμένη ηθική, χωρίς ενδιαφέρον, όχι για τον διπλανό του, αλλά για το κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο, η αλαζονεία του καθενός δεν χωράει σε περιόδους τέτοιας κρίσης, όπου είναι πέρα από αναγκαίο, πέρα από υποχρεωτικό το δημόσιο συμφέρον να τίθεται υπεράνω του ιδιωτικού.

Ζούμε σε ταραγμένους καιρούς και σε μια νέα πραγματικότητα που δεν είναι μακριά μας. Πώς να νικήσεις τις απαιτήσεις, πώς να αγνοήσεις τις ανάγκες ; Ιδού το ερώτημα.

anti-overconsumption manifest

Με αφορμή το άρθο του Νίκου Δήμου στη LIFO που ανάρτησε ο Α. Κανάκης. (http://lifo.gr/mag/columns/2653 )

Ειλικρινά

Πιστεύει δηλαδή οτι η κυβέρνηση έριξε στην αγορά 28 δισ για να σώσει τις δικές μας καταθέσεις?

Την στιγμή που η ΕΤΕ μόνο, είχε κέρδη τα τελευταία 2 χρόνια 2,4 δις? Πως γίνεται να πτωχεύει μια τράπεζα με τέτοια κέρδη?

Δεν είναι λίγο παράλογο?

Δεν είναι ύποπτα παράξενο ότι οι τράπεζες δεν θέλανε να τα πάρουνε?

Συν τοις άλλοις δεν είναι ακόμα πιο τρελό ότι τα χρυσά αγόρια συνεχίζουν να παίρνουν υπερβολικά για την εποχή εξτραδάκια.

Δεν έχω καταλάβει τελικά ποιός κέρδισε απο όλη αυτή την αναμπουμπουλα.

Άλλο ερώτημα. Τα 28 δις απο που τα πήραν?

Απο αυτούς μήπως που πήγαν να σώσουν? Δηλαδή εμάς. Αφού ήθελαν να μας σώσουν γιατί μας τα πήραν?

Μήπως τα πήραν απο τους πολλούς για να τα ξαναδώσουν στους λίγους?

Ποιός είναι τελικά ο χοντρός με το πούρο?

Ο χοντρός με το πούρο είναι όντως ο χοντρός με το πούρο.

Αυτοί οι τύποι υπάρχουν στην πραγματικότητα. Απλά ο τύπος απο την ΛΙΦΟ δεν τους συναντά στην καθημερινότητα και νομίζει ότι ο χοντρός είναι φάντασμα. Νομίζει ότι είναι καπνός απο πούρο. Αν φυσήξει όμως λίγο θα διαπιστώσει ότι πίσω απο τον καπνό κρύβονται πολλά παχύδερμα. Δεν τους συναντά γιατί δεν κινείτε στους ίδιους χώρους με αυτούς.

Το θέμα τελικά γίνεται σιγά σιγά περίπλοκο. και ο φίλος στο ΛΙΦΟ δεν έχει το χώρο και την διάθεση να το αναλύσει.

Γιατί όμως κάνουμε τα πράγματα τόσο περίπλοκα?

Οι κερδοσκόποι όντως υπάρχουν και βρίσκουν πάτημα στην απληστία των ανθρώπων. Γιατί όπως προείπε και ο συνάδελφος Νίκος σε μια παλαιότερη ανάρτηση το μηχάνημα είναι ελλατωματικό. Όλες οι τράπεζες στηρίζουν τα κέρδη τους στην υπερκατανάλωση, όλες οι πολυεθνικές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στην παραγωγή προιόντων που ο άνθρωπος πραγματικά δεν χρειάζεται.

Γιαυτό πιστεύω ότι η μόνη λύση είναι η διακοπή της υπερκατανάλωσης. Με την διακοπή της αποδυναμώνεται όλο το σύστημα. Οι τράπεζες δεν βρίσκουν πάτημα, οι κερδοσκόποι παύουν να υφίστανται και τα πάντα γίνονται πιο ανθρώπινα. Η ηθική κερδίζει σιγά σιγά έδαφος και οι άνθρώποι ξεκινάν να δίνουν βάση σε άλλους τομείς.

Αυτό βέβαια προυποθέτει μια επανάσταση η οποία είναι και η πιο δύσκολη γιατί ξεκινά απο εμάς τους ίδιους. Όλα τα άλλα περί κουμμουνισμού, σοσιαλισμού, δεξιάς και αριστεράς συγνώμη αλλά για μένα είναι μπουρμπουτσαλα. Και αυτό γιατί όλα τα πολιτικά συστήματα προσπαθούν να προσφέρουν στους πολίτες ευημερία σε βάρος κάποιον άλλων.

Προσπαθούμε να χωρέσουμε δυο πόδια σε ένα παπούτσι, απο την μια να σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά απο την άλλη να ποθούμε καταναλωτικά προιόντα στην ουσία άχρηστα. Απο την στιγμή που ξέρουμε ότι τα περισσότερα απο αυτά φτιάχνονται απο ανήλικα παιδάκια σε υπόγεια της κίνας με 1 δολάριο μεροκάματο.

Το ερώτημα βέβαια είναι πως ένα κίνημα μη υπερκατανάλωσης πως εξαπλώνεται και πως γενικεύεται?

Στηρίζεται σε μια τεχνική κουνγκ φου που μας έμαθαν στην σχολή Ninja. Λέγεται Chen Jing, που σημαίνει αταραξία ή γαλήνη.

Η αρχή στηρίζεται, στο φαινόμενο της αντιστροφής της επιτηθέμενης δύναμης προς στον αντίπαλο, με την όσο το δυνατόν λιγότερη προσπάθεια εκ μέρους μας.

Τώρα, απο την θεωρία στην πράξη.

Αν γίνει κάποιος απο εμάς μη υπερκαταναλωτικό ον αυτόματα αποδυναμώνεται ο άλλος που είναι. Γιατί? Γιατι δεν έχει πλέον λόγο υπάρξης, εφόσον εσένα δεν σου λένε τίποτα τα "υπερκαταναλωτικά αγαθά" τότε ο άλλος δεν έχει που να τα επιδείξει. Άρα ουσιαστικά τα αντικείμενα χάνουν την αξία τους. Όταν αρχίσουμε να σνομπάρουμε αυτά τα οποία μας προσφέρονται απλόχερα, όταν διαπιστώσουμε την ευτελή τους αξία και σταματήσουμε να τα ποθούμε τότε μόνο μπορούμε να συζητήσουμε για τράπεζες των φτωχών για ισοκατανομή του πλούτου κ.τ.λ

Το μόνο καλό απο αυτή την κρίση που σιγά σιγά έρχεται είναι ότι οι άνθρωποι θα αναγκαστούν να ζήσουν με λιγότερα. Το άσχημο είναι ότι δεν θα το έχουν επιλέξει συνειδητά. Άρα θα συνεχίσουν να ζητάνε με τον καιρό πάλι περισσότερα και που με την σειρά του αυτό θα οδηγήσει πάλι σε μια υποτιθέμενη ανάπτυξη και στο μέλλον αναγκαστικά σε άλλη μια οικονομική κρίση. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να ζητάμε τόσο πολλά υλικά αγαθά απο έναν πλανήτη ο οποίος είναι πεπερασμένος τότε θα άρχίσουμε να ζούμε αρμονικά με τους γύρω μας.

Προ τρέχοντας, σε κάποιο σημείο ο Όθων θα αναρωτηθεί αν μιλάμε για οπισθοδρόμηση, αν θα πρέπει να απαρνηθούμε τα λαπτοπ και τα αυτοκίνητα, τα Diesel και τα prada. Η απάντηση μπορεί να είναι περίπλοκη και θα μπορούσε να γίνει ένα ωραίο θέμα συζήτησης σε άλλη ανάρτηση.

Για μένα προς το παρόν η απάντηση είναι ότι ορισμένα καταναλωτικά είδη όντως μπορούμε να τα σνομπάρουμε . Είναι δυνατό πχ να ζήσουμε χωρίς φιρμάτα ρούχα και χωρίς 15000 διαφορετικά λάπτοπ. Η λίστα με τα πράγματα που όντως δεν χρειαζόμαστε είναι τεράστια και ευχαρίστως μπορούμε να την σχολιάσουμε.

Όσο αφορά τον εαυτό μου, κοιτάζω πλέον να κάνω την ζωή μου όσο πιο απλή γίνεται. Κυκλοφορώ με ποδήλατο, αγοράζω μόνο τα ρούχα που χρειάζομαι, κάνω όσο λιγότερα σκουπίδια μπορώ και η ζωή συνεχίζεται με ή χωρίς τις τράπεζες.

Συνέχεια πλειστηριασμών ΙΙ

Φανταστείτε τώρα η εκκλησία να επένδυε σε κάτι παρόμοιο..

Συνεχίζει άρθρο σχετικά με την τράπεζα των φτωχών.

Την ιδέα μου την έδωσε ο Μορφέας

Ο Γιουνούς, καθηγητής Οικονοµικών στο πανεπιστήµιο του Chittagong, µια µέρα του 1974παραδίδοντας μάθημα οδήγησε τους φοιτητές του σ' ένα χωριό. Εκεί, συνοµιλώντας µε µια γυναίκα που έφτιαχνε καρέκλες από µπαµπού, έµαθαν από πρώτο χέρι µερικά απλά πράγµατα, πάνω στα οποία στηρίχτηκε ολόκληρη η τραπεζική «ιδεολογία» της Grameen Bank.
Με λίγα λόγια, η γυναίκα προκειµένου να αγοράζει τις αναγκαίες πρώτες ύλες, ήταν αναγκασµένη να δανείζεται σε εβδοµαδιαία βάση το απαραίτητο µικροποσό.
Όμως ως πάµφτωχη και χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο που θα µπορούσε να χρησιµοποιήσει ως υποθήκη, ήταν αδύνατο γι' αυτήν να συναλλαχθεί µε τις υπάρχουσες έως τότε, συµβατικές τράπεζες. Ήταν αδύνατον να αντεπεξέλθει και να επιστρέψει τους τόκους.
Ο Γιουνούς, - οικονομολόγος - ορμώμενος από αυτή την αφορμή ξεκίνησε το 1976 να δανείζει µικροποσά- µε χαµηλό επιτόκιο- σε ακτήµονες αγρότες του χωριού Jobra και κάποιων άλλων κοντινών συνοικισµών.
Τρία χρόνια αργότερα, µε την υποστήριξη της Κεντρικής Τράπεζας του Μπαγκλαντές, αλλά και ορισµένων ξένων τραπεζών, η πρωτοβουλία του πήρε τη µορφή ενός πιλοτικού προγράµµατος και επεκτάθηκε στην ευρύτερη περιοχή του Tangail, κοντά στην πρωτεύουσα.
Τα αποτελέσματα για την οικονομία της περιοχής ήταν εντυπωσιακά και το 1983 µετουσιώθηκε πια σε µια αναγνωρισµένη και από την κρατική νοµοθεσία τράπεζα, την Grameen Bank.
Σήµερα, η Grameen είναι µια από τις µεγαλύτερες τράπεζες στο Μπαγκλαντές- διατηρεί ένα καλά οργανωµένο δίκτυο από 1.456 καταστήµατα µε 13.500 υπαλλήλους, που εξυπηρετούν σχεδόν 52.000 χωριά σε ολόκληρη τη χώρα. Όπως προκύπτει από τον κύκλο εργασιών της Grameen, τη χρονιά που µας πέρασε και συγκεκριµένα από τον Μάη του 2004 έως και τον Απρίλη του 2005, η τράπεζα διακίνησε σε µίκρο-δανειολήπτες (micro - lending), 482 εκατοµµύρια δολάρια, «σπασµένα» σε πολύ µικρά δάνεια των 100$ κατά µέσο όρο.
Η κερδοφορία της τράπεζας είναι συνεχής από την ίδρυση της µέχρι και σήµερα, µε εξαίρεση τον πρώτο της χρόνο και τη διετία '91-92. Η επιτυχηµένη αυτή πορεία της Grameen Bank, δεν αλλοίωσε πάντως στο ελάχιστο, την αρχική της «ιδεολογία».
Η Grameen Bank αποκλείει τους «πλούσιους» από το πελατολόγιο της, ενώ ταυτόχρονα «τρέχει» ειδικά προγράµµατα δανεισµού για επαίτες, τους οποίους µάλιστα πριµοδοτεί µε µηδενικό επιτόκιο, αντί του µέσου της τόκου που κυµαίνεται στο 10%.
Σύµφωνα µε τον καθηγητή Γιουνούς: «Η µεθοδολογία της Grameen, είναι σχεδόν αντίστροφη της συµβατικής τραπεζικής µεθόδου. Μια συµβατική τράπεζα βασίζεται στην αρχή, ότι όσα περισσότερα έχεις, τόσα περισσότερα µπορείς κιόλας να πάρεις. Με άλλα λόγια, αν έχεις λίγα ή τίποτα, δεν παίρνεις τίποτα. Η συνήθης τραπεζική πρακτική βασίζεται στην υποθήκη- η Grameen είναι ελεύθερη από αυτόν τον περιορισµό».
Απαράβατη αρχή της Grameen, είναι πως δεν πρέπει να πηγαίνει ο πελάτης στην τράπεζα, αλλά να «επισκέπτεται» η τράπεζα τον πελάτη.
Έτσι, κάθε υποκατάστηµα της τράπεζας «ελέγχει» µια συγκεκριµένη περιοχή.
Οι υπάλληλοι της τράπεζας επισκέπτονται «αναγνωριστικά» τα χωριά της περιοχής τους και έρχονται περισσότερο κοντά µε τον τοπικό πληθυσµό, εξηγώντας στους κατοίκους τον σκοπό και τη λειτουργία της τράπεζας. Για να δανείσει όµως η Grameen κάποιον, θα πρέπει αυτός να σχηµατίσει µια πενταµελή Οµάδα.
Αρχικά, µόνο δύο από τα µέλη της κάθε οµάδας µπορούν να δανειστούν ένα µικρό ποσό.
Μετά τις πρώτες έξι βδοµάδες και αν οι δύο πρώτοι πελάτες έχουν αποπληρώσει κανονικά τις δόσεις τους, τότε µπορούν και τα υπόλοιπα τρία µέλη της Οµάδας να ξεκινήσουν τις συναλλαγές τους µε την τράπεζα.
Ένας ορισµένος αριθµός Οµάδων αποτελούν ένα Κέντρο.
Τα Κέντρα που υπάρχουν σε περίπου είκοσι χωριά, υπάγονται τελικά σε ένα Υποκατάστηµα της Τράπεζας.
Σχηµατικά, η δοµή της Grameen θα µπορούσε να αποδοθεί πυραµιδικά ως εξής: Άτοµο - Οµάδα -Κέντρο - Υποκατάστηµα - Τράπεζα.
Η εµµονή της Grameen στη δηµιουργία των Οµάδων και των Κέντρων, αν και επιφέρει µια εξτρά πολυπλοκότητα στην λειτουργία της τράπεζας, οφείλεται σε δύο λόγους:
1. Η Grameen δε «δένει» κανέναν από τους πελάτες της µε οποιοδήποτε νοµικό έγγραφο, άρα τυχόν αποτυχία τους να αποπληρώσουν τις δόσεις του δανείου, δε συνεπάγεται γι' αυτούς καµία δικαστική περιπέτεια πράγμα άγνωστο για τους δυτικούς!
Η μοναδική τους κύρωση είναι ότι δεν µπορούν να συνεχίσουν να είναι πελάτες της τράπεζας.
Την ίδια «τιµωρία» υφίστανται και τα υπόλοιπα τέσσερα µέλη της Οµάδας, που χωρίς να είναι αναγκασµένοι να πληρώσουν τα χρέη του κακοπληρωτή, παύουν και αυτοί να θεωρούνται αξιόπιστοι πελάτες και αυτόµατα χάνουν κάθε δικαίωµα περαιτέρω συναλλαγής τους µε την Grameen. Αν σκεφτεί κανείς, πως το ποσοστό αποπληρωµής δανείων στην Grameen αγγίζει το 99%, τότε η επινόηση του συστήµατος των Οµάδων από τον κύριο Γιουνούς, κρίνεται µάλλον επιτυχημένη...
2. Κάθε βδοµάδα τα µέλη των Οµάδων που αποτελούν ένα Κέντρο συναντιούνται µε τον διορισµένο από την Grameen, επιτηρητή του Κέντρου τους. Στις συναντήσεις αυτές, πέρα από την αποπληρωµή των εβδοµαδιαίων δόσεων του δανείου τους, οι πελάτες επαναλαµβάνουν τον όρκο που έδωσαν για να γίνουν «µέλη» της τράπεζας- είναι οι «16 Αποφάσεις», που ο καθηγητής Γιουνούς «αποφάσισε» και για λογαριασµό τους.
Ακολουθούν μερικές από τις από τις 16 Αποφάσεις
- «Θα τηρούµε πάντα τις τέσσερις αρχές της Grameen: Πειθαρχία, Ενότητα, Κουράγιο και Εργατικότητα, σε όλα τα βήµατα της ζωής µας».
- «Θα καλλιεργούµε λαχανικά. Θα τρώµε πολλά από αυτά και θα πουλάµε όσα περισσεύουνε».
- «Θα µορφώνουµε τα παιδιά µας, έχοντας εξασφαλίσει πως θα µπορούµε να πληρώσουµε για την εκπαίδευση τους»
- «Δε θα δεχτούµε προίκα στο γάµο του γιου µας, ούτε και θα προικίσουµε την κόρη µας».
- «Θα προχωρούµε συλλογικά σε µεγαλύτερες επενδύσεις, για να πετύχουµε υψηλότερα εισοδήµατα».
- «Αν διαπιστώσουµε κάποιο πειθαρχικό παράπτωµα σε κάποιο Κέντρο, θα σπεύσουµε αµέσως εκεί και θα βοηθήσουµε στην αποκατάσταση της Πειθαρχίας».
- «Θα κάνουµε γυµναστική και θα παίρνουµε µέρος συλλογικά σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες».
Το µοντέλο της Grameen, τα τελευταία χρόνια βρίσκει µιµητές και αποσπά επαίνους από σηµαντικές προσωπικότητες, µα και διεθνείς οργανισµούς.
Η Banco de Nordeste στη Βραζιλία και η Dagang Bali Bank στην Ινδονησία, είναι δύο από τις τράπεζες που κόπιαραν την κεντρική ιδέα της Grameen.
O ίδιος ο καθηγητής Γιουνούς έχει ήδη κερδίσει το βραβείο Ειρήνης «Ίντιρα Γκάντι».
Ο O. H. E. ενθαρρύνει τις µεγάλες δυτικές τράπεζες να δανείζουν όλο και περισσότερα χρήµατα σε παρόµοιους µίκρο-πιστωτικούς (micro - credit) οργανισµούς, ενώ και η Παγκόσµια Τράπεζα συγκαταλέγεται στους σηµαντικότερους υποστηρικτές της Grameen Bank.
Δηλώσεις του Μοχάμαντ Γιούνους, Νομπελίστα Ειρήνης 2006
Ο τιμημένος με το Νόμπελ Ειρήνης 2006 «τραπεζίτης των φτωχών» δήλωσε ότι με την απόφασή της η επιτροπή Νόμπελ στηρίζει το όνειρο ενός κόσμου χωρίς φτώχεια.
"Είμαι ευτυχής, πραγματικά ευτυχής. Στηρίζετε ένα όνειρο για τη δημιουργία ενός κόσμου απαλλαγμένου από τη φτώχεια», δήλωσε ο Μουχάμαντ Γιουνούς στο νορβηγικό ραδιόφωνο.

Συνέχεια πλειστηριασμών

Ο Ιωαννίνων Θεόκλητος στο 13μελές Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας

"Διεκδίκησε και επέτυχε να έχει και πάλι λόγο στα της διοικήσεως της Εθνικής Τράπεζας ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος, ο οποίος συμμετέχει από προχθές στο 13μελές Δ.Σ. της Εθνικής Τράπεζας, «ως μη εκτελεστικό μέλος».

ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΣ

Με την εκ νέου συμμετοχή του στο Δ.Σ. ο κ. Θεόκλητος εκπροσωπεί την Εκκλησία, η οποία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους μετόχους της Εθνικής Τράπεζας.

Κατέχει 9.300.000 μετοχές, δηλαδή το 1,5% του συνολικού μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας!

Μάλιστα καθίσταται ένας από τους τρεις μεγαλύτερους μετόχους της Τράπεζας, εάν συνυπολογιστούν οι 2.300.000 μετοχές των Κληροδοτημάτων της Μητρόπολης Ιωαννίνων και οι 300.000 της Μητρόπολης Ηλείας.

Γι΄ αυτό επεδίωξε και πάλι να έχει λόγο σε ζητήματα της εταιρικής διακυβέρνησης της Τράπεζας.

Η νέα ηγεσία της Εθνικής, πάντως, πρότεινε 12μελές Δ.Σ. Σε αυτό έχει προταθεί και ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος να εκπροσωπεί τα Κληροδοτήματα Ηπείρου.

ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΡΙΣΜΑΤΑ

Για το θέμα της μη διανομής των μερισμάτων της Εκκλησίας, ο κ. Θεόκλητος θεωρεί ότι ο νόμος που ψηφίστηκε τον περασμένο Μάρτιο από την κυβέρνηση της Ν.Δ. και προβλέπει να μη διανέμονται τα μερίσματα «είναι αντισυνταγματικός»!

Και υποστηρίζει ότι: «Με τη μη διανομή των μερισμάτων η Εκκλησία στερείται περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ. Ποσό σημαντικό, όπως ανέφερε, αφού τα μοναδικά έσοδα της Εκκλησίας είναι από τα μισθώματα και τις μετοχές.

Και όπως εκτιμούν εκκλησιαστικές πηγές, εάν η Εκκλησία στερηθεί και φέτος τα μερίσματά της κινδυνεύει να έχει ελλειμματικό προϋπολογισμό. Το βέβαιο είναι ότι πρέπει να αλλάξει ο νόμος»."

Να λοιπόν οι κύριοι που κάνουν τους πλειστηριασμούς απέκτησαν όνομα., Καθημερινά διαθέτουν ανά την ελλάδα δεκάδες ακίνητα συμπολιτών μας στους πλειστηριασμούς. Λέτε η λέξη "κοράκια" να έχει σχέση με την εκκλησία. Μήπως επειδή είναι ήδη συνεργάτες της εκκλησίας στις κηδείες έγιναν αυταπάγγελτα και συνεργάτες στις κατασχέσεις των ακινήτων? Γιατί δεν απαντά η εκκλησία? Απο που νομίζουν οτι βγαίνουν τα μερίσματα? Είναι τόσο αφελής να νομίζουν οτι βγαίνουν με ηθικό τρόπο?

Απαιτούμε άμεση αποχώρηση της εκκλησίας απο την Εθνική Τράπεζα. Και να αφήσουν τα μερίσματα που έχουν βγεί μέσα απο πόνο, απελπισία και δάκρυα στους καρχαρίες.

Μήπως τελικά η εκκλησία είναι της άποψης ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα?" Αν είναι έτσι τότε να μας το πει να το ξέρουμε, γιατί μου έρχονται κάτι τρελές ιδέες.

When I've got nothing, I've got nothing to lose

I'm invisible now, I've got no secrets to conceal.

Cualcuno era comunista

"Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή ... ήταν πιο κομμουνιστής από τους άλλους"

Αφιερωμένο σε όσους την προηγούμενη βδομάδα υπέγραψαν την γνωστή δήλωση για την καθαίρεση του Φώτη Κουβέλη από την θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.

Φυσικά και δεν με βρίσκει σύμφωνο η ενέργεια Κύρκου - Κουβέλη για την διοργάνωση του γνωστού δείπνου με καλεσμένους κάποιον Μίχαλο, τον επιχειρηματία Μελισσανίδη*, διάφορα τηλεοπτικά κοράκια και άλλους θλιβερούς εκπροσώπους του δικομματισμού, αλλά είμαι απόλυτα αντίθετος στην "λογική" των διαγραφών και των καθαιρέσεων.

Συντάσσομαι με τον Στρατούλη.

Συνέντευξη Δημ.Στρατούλη στο Ρ/Σ Κανάλι 1 του Πειραιά (Βασίλη Σκουρή)

Σε κάθε περίπτωση το θέμα αυτό πρέπει να κλείσει οριστικά το επόμενο Σαββατοκύριακο, γιατί έχουμε πέσει το τελευταίο 7μηνο, με φωτεινή εξαίρεση την προεκλογική περίοδο, σε παραλυτικές παγίδες μέσα από διλλήματα, όπως συνέδριο ή όχι στο ΣΥΝ, κάρτα μέλλους ή όχι στο ΣΥΡΙΖΑ, πολιτική συμμαχία ή ενιαίο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ κλπ, τα οποία δεν αφορούν καθόλου την κοινωνία που υποφέρει από τις επιπτώσεις τις οικονομικής κρίσης και μας απομακρύνουν από τις πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Άλλα πράγματα έπρεπε να κάνουμε αυτή την περίοδο και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η αντίθετη άποψη για τις ενέργειες Κύρκου - Κουβέλη εδώ:
http://www.syriza.gr/press/arthra-parembaseis/den-timo-kai-den-sebomai
 
 
* Για τον Μελισσανίδη δεν θα είχα αντίρρηση αν είχε αγοράσει την ΑΕΚΑΡΑ και είχε ρίξει λεφτά στην ομάδα!!!

Προσκληση

Ολοι οι φίλοι της φουσκας είναι καλεσμένοι στο πάρτυ που θα ακολουθήσει μετά την βάπτιση του Σπυρου που θα γίνουν στον Αγιο Αναστάσιο στο Δρέπανο δίπλα απο το volkano. 1η Αυγούστου μετά τις 21:00. Η παρουσία σας θα μας κάνει χαρούμενους.

Στέρηση Ελευθεριών

Οικειοθελώς το τελευταίο διάστημα αποδείχτηκε αρκετά εύκολο να σταματήσω μια σειρά προνομίων που μου έχουν δοθεί (δεν θυμάμαι απο που). Μεταξύ άλλων τα παρακάτω:

1) να αγοράζω εφημερίδες και περιοδικά που πουλάνε ελεύθερα στα περίπτερα. Θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά επιβλαβές για το περιβάλλον. Τόσοι εκατομμύρια τόνοι χαρτί που έχουν παραχθεί απο δάση και δέντρα πάνε στράφι. Την στιγμή ειδικά που μπορώ άνετα να ενημερώνομαι απο το internet. Θεωρώ οτι όλοι όσοι διανέμουν φυλλάδια, εφημερίδες, διαφημιστικά εγκληματούν. Όταν βλέπω στοίβες απο χαρτί στη θέση τους βλέπω 2-3 λεύκες ξεριζωμένες. Βλέπω σπαταλημένο νερό για την επεξεργασία τους, χημικά ριγμένα στο έδαφος.

2) να παίρνω μπουκάλια με νερό, είτε γυάλινα είτε πλαστικά. Προτιμώ νερό της βρύσης, και όταν δεν υπάρχει έχω προνοήσει να παίρνω μαζί μου απο το σπίτι. Δυό φορές που δεν πήρα μαζί μου έμεινα διψασμένος και απο τότε έμαθα. Συνεχίζουν πάραυτα να τα πουλάνε ελεύθερα παντού.

3) να αγοράζω συσκευασμένα προϊόντα. Εκτός απο αυτά που είναι απαραίτητο να έχουν συσκευασία.

4) να αγοράζω ρούχα που αναγρέφεται η φίρμα τους επάνω

Αν τα παραπάνω προνόμια έιχαν απαγορευθεί σε δημόσιους χώρους και επιτραπεί σε ιδιωτικούς μάλλον δεν θα είχα κανένα πρόβλημα. Είναι ορισμένα πράγματα που βλάπτουν το σύνολο, τον διπλανό μας, τον κόσμο. Αυτά πρέπει να απαγορευθούν δια νόμου. Δεν γίνεται να στηριζόμαστε στην καλή θέληση του καθένα να σταματήσει να τα χρησιμοποιεί.

Ας φανταστούμε ένα ίδρυμα με ανισσόροπους, βλάκες και αμόρφωτους, όπου πρέπει πάση θυσία να σωθεί το ίδρυμα, το κτίριο δηλαδή, με την ελπίδα ότι μετά απο χρόνια βιολογικής εξέλιξης θα δημιουργηθούν όντα νοήμονα. Τί θα έπρεπε να γίνει? Ποιός νόμος να υιοθετηθεί?

Για μένα ένα μόνο πράγμα.

Όποιος χέζει να χέζει έξω απο το σπίτι

Οι πλειονότητα των ανθρώπων δεν σκέφτεται, δεν ξέρει, δεν την ενδιαφέρει. Τι φταίνε οι υπόλοιποι? Αν κάποιος δεν μπορεί χωρίς αυτα, ας τα παρασκευάζει και ας τα χρησιμοποιεί σπίτι του.

Θές να διαβάζεις εφημερίδα απο χαρτί? Κατέβαζε τες απο το internet και εκτύπωσε όποιο κομμάτι θές

Θες καπνό, χασίσι? Φτιάξε το σπίτι σου.

Θές να πίνεις απο πλαστικό μπουκάλι? πιέστο μόνο σου

Θές να γεμίσεις άχρηστες συσκευασίες με φιόγκους και φούμαρα? σπίτι

Θές φιρμάτα παντελόνια? φτιάξε ταμπέλες γκούτσι και καμπάνα και βάλτες στο στήθος, στο κώλο στα παπούτσια οπουδήποτε γουστάρεις αλλά όχι έξω

και μήν μου πέι κανένας ότι θα μείνει ο κόσμος ανενημέρωτος, ή διψασμένος ή χωρίς ρούχα γιατί θα του αποκαλύψω που βρίσκεται το ίδρυμα

Συνέχεια εκλογολογίας, μήπως είναι ώρα για πραγματική δράση?

Η αλήθεια είναι πως δεν πιστεύω ούτε στα κόμματα ούτε και στο εκλογικό σύστημα. Δεν είδα ποτέ να γίνεται καμία σοβαρή αλλαγή μέσα απο τα κόμματα. έχω την εντύπωση, ότι η δική μου μία και μοναδική ψήφος, άντε και της γιαγιάς μου, δεν μπορεί να αλλαξει τα πράγματα. Θεωρώ κάθε φορά οτι ρίχνω μια σταγόνα στη θάλασσα. Είναι η αλήθεια ότι με πιάνει μια θλίψη στις εκλογές, σαν να ναι χριστουγεννα. Μου φαίνεται πολύ λίγη η ψήφος, δεν νομίζω ότι τιμωρώ ούτε ότι επαινώ μια προσπάθεια που έχει γίνει. Ποιός ο ρόλος της λοιπόν?

Αν δούμε το θέμα χωρίς άγχος, μακροπρόθεσμα τα επόμενα 40 χρόνια θα γίνει μια εναλλαγή κυβερνήσεων είτε δεξιών είτε αριστερων είτε σοσιαλοδημοκρατικών άντε και οικολογικών. Άλλο κόμμα θα κυβερνά για 4 άλλο για 8 χρόνια, άλλο μπορεί και για 1 μήνα. Είναι όμως σίγουρο ότι ουσιαστικές αλλαγές στην Ελλάδα δεν θα γίνουν γιατί οι περισσότεροι είτε φοβούνται το πολιτικό κόστος, είτε γιατί το ταμείο είναι μείον, είτε γιατί... απο εδώ και πέρα μπαίνουν πολλά είτε μέχρι και το Ιτε παίδες ελλήνων.

Ποιό είναι όμως ο ρόλος του καθενός, στο παραπάνω μελλοντικό σενάριο, αν υποθέσουμε οτι είμαστε μοναδικές ανθρώπινες οντότητες και ότι είμαστε πάνω στην γη για να περνάμε όμορφα αλλά και να αφήσουμε τις μελλοντικές να περάσουν εξίσου ωραία? Τι σημασία θα παίξουν για τον κόσμο οι καμιά δεκαριά φορές που θα βρεθεί κάποιος πίσω απο το παραβάν εκτός απο την ψευδαίσθηση ότι ασκεί το εκλογικό του δικαίωμα σε μια δημοκρατική κοινωνία?

Ωστόσο πιστεύω ότι παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο οι προσωπικές επιλόγες που κάνει ο καθένας στην καθημερινή του προσωπική ζωή. Καθώς και οι δημοσιοποίηση τους προς ενημέρωση των υπολοίπων.

Και γίνομαι πιό συγκεκριμένος. Ποιός ο λόγος να περιμένει κανείς να βγουν στην βουλή οι οικολόγοι όταν μπορεί ο καθένας να σώσει το περιβάλλον και να αισθανθεί όμορφα με αυτό?

Θα δώσω ένα παράδειγμα και στο μέλλον θα ακολουθήσουν και άλλα.

Π.χ. είναι δεδομένο οτι τα πλαστικά μπουκάλια του νερού καταστρέφουν το περιβάλλον, Πρόκειται για τεράστια σπατάλη η αγορά πλαστικών δοχείων νερού και η απόρριψη τους στην συνέχεια στα σκουπίδια. Μαζεύονται τόνοι καθημερινά απο πλαστικό καθώς και σπαταλούνται τεράστια ποσά ενέργειας, επειδή ο κάθε ένας απο εμάς είτε δεν έχει συνειδητοποιήσει τι κάνει ή γιατι έτσι τον βολεύει.

Και αναρωτιέμαι ποιόν πρέπει να ψηφίσω για να αλλάξει η παράπάνω συνήθεια που με εξοργίζει? Ποιά ψήφος το γράφει πάνω της αυτό? και ποία η αξία της όταν όλοι θα πάνε να ψηφίσουν με ενα μπουκαλάκι νερό στο χέρι? Περιμένει κάνενας ότι κάποιο κόμμα θα κλείσει το Ζαγόρι ή την Κορπη ή οποιαδήποτε άλλη εταιρεία, ή οτι θα κάνει εκστρατεία ενημέρωσης?

Τι μπορεί να γίνει γι'αυτό? Για μένα, αποχή απο οτιδήποτε ενοχλητικό και γνωστοποίηση της στασης αυτής στον υπόλοιπο κόσμο. Είναι σίγουρο ότι τα υπόλοιπα 40 χρόνια αν δεν έχει αλλάξει κάτι τότε σίγουρα θα υπάρχουν 150*40= 6000 μπουκάλια λιγότερα στη γη.

Αν πειστούν και δυο τρεις άλλοι μπορεί να υπάρχουν ακόμα λιγότερα.

Και σίγουρα να παίρνονται καθημερινά αποφάσεις που θα γίνονται σεβαστές. Να γίνονται καθημερινές επιλογές. Είναι ωραία τα λόγια και η θεωρητική προσέγγιση των πραγμάτων, προλειάνουν και καθορίζουν τις επιλόγές αλλά κάποια στιγμή πρέπει και οι επιλόγές να γίνονται και πράξη.

Ποιός είναι έτοιμος απο σήμερα να μην ξαναγοράσει μπουκαλάκι με νερό? αν δεν έχει αντίθετη άποψη φυσικά.

Η ανακαλυψη του τροχου εχει γινει, απο εφαρμογη πασχουμε

Με δεδομένη την οικολογική κρίση, την ακραία ανισότητα της κατανομής των πόρων μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών, την αδυναμία να συνεχίσει το σύστημα τη σημερινή του πορεία, το απαιτούμενο είναι μια νέα δυναμική πραγματικότητα που η σημασία της δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε άλλο στο παρελθόν. Αναφέρομαι σε μια πραγματικότητα που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης και στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο.

Αυτό θα απαιτούσε, φυσικά, μια αναδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των εργασιακών, των οικονομικών, των πολιτικών και πολιτιστικών σχέσεων. Ένας τέτοιος προσανατολισμός, όμως, απέχει ανυπολόγιστα από τα όσα σκέπτονται και, ίσως, από τα όσα ποθούν οι άνθρωποι σήμερα. Αυτή είναι η μεγάλη δυσκολία που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

 Θα έπρεπε, σκέπτομαι, να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν παύσει να κατέχουν κεντρική θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός, στην οποία, επομένως, θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς αναγκαίο, για να αποφύγουμε την τελεσίδικη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος. Είναι αναγκαίο κυρίως, για να βγούμε από την ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων. Θα έπρεπε, ακόμα, από εδώ και εμπρός οι άνθρωποι (μιλάω για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο και να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός στόχος της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωσή τους κατά 2 με 3% το χρόνο. Για να το δεχτούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροϊόντων.

Η ανάπτυξη, βέβαια, των ανθρώπων αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροϊόντων θα απαιτούσε μιαν άλλη οργάνωση της εργασίας, η οποία θα έπρεπε να παύσει να είναι αγγαρεία και να γίνει πεδίο προβολής των ικανοτήτων του ανθρώπου˙ μιαν αληθινή δημοκρατία που θα συνεπαγόταν τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων˙ μιαν άλλη οργάνωση παιδείας, ώστε να διαπλάθονται πολίτες ικανοί ≪να άρχουν και να άρχονται βάσει των νόμων≫ σύμφωνα με τη θαυμάσια έκφραση του Αριστοτέλη.

Εννοείται ότι όλα αυτά θέτουν τεράστια προβλήματα. Προβλήματα μεγάλης δυσκολίας που όμως, κατά τη γνώμη μου, μπορούν να λυθούν, με την προϋπόθεση ότι η πλειονότητα των ανθρώπων και των ικανοτήτων τους θα κινητοποιηθεί για τη δημιουργία λύσεων, αντί να προβληματίζεται για το πότε θα μπορέσει να αποκτήσει τρισδιάστατη τηλεόραση. Αυτά είναι τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας και η τραγωδία της εποχής μας είναι ότι η ανθρωπότητα δεν νοιάζεται γι’ αυτά. Πόσον καιρό ακόμα η ανθρωπότητα θα κατατρύχεται από τις ματαιότητες και τις ψευδαισθήσεις που ονομάζουμε εμπορεύματα; Μια καταστροφή οποιουδήποτε είδους - οικολογική για παράδειγμα - θα προκαλέσει άραγε μια βίαιη αφύπνιση ή μήπως την εμφάνιση αυταρχικών ή ολοκληρωτικών καθεστώτων; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Εκείνο, πάντως, που μπορούμε να πούμε, είναι ότι όλοι όσοι έχουν συνείδηση του σοβαρού χαρακτήρα των ζητημάτων πρέπει να προσπαθήσουν να μιλήσουν, να ασκήσουν κριτική σ’ αυτή την ξέφρενη πορεία προς την άβυσσο, να ξυπνήσουν τη συνείδηση των συμπολιτών τους.

(Κορνήλιος Καστοριάδης, «Η Άνοδος της Ασημαντότητας», Διασκευή)