Skokie

Με αφορμή ένα δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας που δεν ξέρω αν απλώς κινδυνολογούσε όταν ανέφερε ότι η Γ.Σ. (ακροδεξιά οργάνωση) θα κάνει απόβαση στην Πάτρα για να ξεκαθαρίσει μια και καλή το πρόβλημα των μεταναστών με κάθε πρόσφορο δημοκρατικό τρόπο και μιας και το blog το διακρίνει ένας άκρατος αντιαμερικανισμός (αρκεί μια γρήγορη ματιά στα δεξιά της σελίδας) και οι αντιφιλελεύθερες φωνές συνεχώς πληθαίνουν μέσα στη φούσκα, μου ήρθε στο μυαλό μια παλιά ιστορία η οποία για μένα αφενός καθορίζει κατά ένα μεγάλο μέρος τα όρια της ελευθερίας του Λόγου αφετέρου εμμέσως απαντά σε κάποια από τα ερωτήματα που θέτει ο φίλος μου στην προηγούμενη ακριβώς από τη δική μου ανάρτηση. Για να αρχίσω από το τέλος της ανάρτησης η απάντηση είναι ΟΧΙ, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης και εφαρμογής βασικών ατομικών ελευθεριών. Σε μια ελεύθερη πολιτεία δεν είμαστε ικανοί όχι μόνο να «βαφτίσουμε» μια αλήθεια, όπως λες, πόσο μάλλον να την συντηρήσουμε στους κόλπους της ως τέτοια, αν αντιλαμβάνομαι σωστά τον όρο «σερβίρουμε». Ακόμα και στη φερόμενη ως γενέτειρα και έδρα του φιλελευθερισμού τα πανίσχυρα λόμπι. -δεν ξέρω αν ως επαγγελαμτίας λομπίστας θα είχες μέλλον στην Ελλάδα αφού τα συμφέροντα των μερών ικανοποιούνται σε τέτοιο βαθμό λόγω της διαφθοράς που τέτοια επαγγέλματα στερούνται λόγο ύπαρξης- συναντούν σκοπέλους στη διάδοση και στο «σερβίρισμα» θέσεών τους ακριβώς γιατί η ελευθερία του λόγου οδηγεί αργά η γρήγορα στην αποκάλυψη της αλήθειας όπως και αν την βαφτίσανε. Αυτός ο μηχανισμός έχει λειτουργήσει πολλάκις στο παρελθόν στην Αμερική. Στην προσπάθεια μου να απαντήσω μέσω της ανάρτησης στις ερωτήσεις σου που θα δικαιολογεί την αλλαγή του ψευδώνυμου μου από «backσιτερ» σε backbencher, παρασύρθηκα.
Το Skokie είναι ένα περίχωρο του Chicago της πολιτείας του Illinois, με μία πληθυσμιακή ιδιαιτερότητα, 30.000 από τις 70.000 κατοίκους του, εν έτη 1978 ήταν Εβραίοι. Όχι οποιοδήποτε Εβραίοι αλλά επιζώντες του Ολοκαυτώματος -το οποίο σαν ιστορικό γεγονός αμφισβητώ- και απόγονοι αυτών. Μια ομάδα Ναζί, μέλη του «National Socialist Party of America (Nazis)» θέλησε να διαδηλώσει στη συνοικία των Εβραίων και όπως ήταν «αναμενόμενο» για κάθε Δημοκράτη και σύγχρονο υπερασπιστή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το συμβούλιο της πόλης αρνήθηκε να δώσει άδεια. Το δημοτικό συμβούλιο εξαρτούσε την άδεια ακόμα και από την καταβολή εγγύησης ενός τεράστιου χρηματικού ποσού, απαγόρευε τη χρήση του συμβόλου της σβάστικας, επιχειρηματολογούσε υπέρ της απαγόρευσης να διαδηλώσουν οι Ναζί λέγοντας ότι μνήμες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν ακόμα νωπές, οι πληγές που προκάλεσε σε αυτούς ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ακόμη ανοιχτές, οι οποίες (πληγές) θα «ανάγκαζαν» τους επιζώντες να παρακολουθήσουν μια τέτοια «διαδήλωση» η οποία θα πυροδοτούσε την εβραϊκή κοινωνία της πόλης να ξεσπάσει με βία εναντίον των διαδηλωτών. Την υπεράσπιση των Ναζί, υπέρ του δικαιώματός τους να παρελάσουν, ανέλαβε η μεγαλύτερη αμερικάνικη οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η American Civil Liberties Union (ACLU). Μόνο η ανάληψη της υπεράσπισης κόστισε στην εν λόγω οργάνωση τα μισά της μέλη και είδε τις δωρεές προς αυτή από πολίτες να μειώνονται δραματικά. To Supreme Court της πολιτείας του Illinois ήρε τη σύγκρουση των δικαιωμάτων αποφασίζοντας «ότι κάτοικοι του Σκόκι δεν ήταν αναγκασμένοι να παρακολουθήσουν την παρέλαση ως εκ τούτου το συνταγματικό δικαίωμα της -ελευθερίας- του συνέρχεσθαι (δική μου ελεύθερη μτφ.) δεν ήταν δυνατό να περιοριστεί».
Το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι στην Αμερική δεν κατάφερε να εμποδίσει την εφαρμογή του Αμερικάνικου Συντάγματος (First Amendment, Right of Free Assembly) αφού δεν βρέθηκε ανώτερο ή ανώτατο δικαστήριο των Η.Π.Α, να υποστηρίξει την καθόλα αντισυνταγματική απαγόρευση της διαδήλωσης από μέλη του κόμματος. Μολονότι οι πιέσεις που δέχτηκε τόσο η Δικαιοσύνη όσο και η (ΑCLU) σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, δεδομένης τόσο της χρονικής στιγμής όσο και της δύναμης του μοχλού πίεσης δεν έκαναν -«αλήθεια» με τεκμηρίωση και αιτιολόγηση οποιαδήποτε θέση “. Τέλος, δεν πιστεύω στις δύο πλευρές όπως λες της αλήθειας αλλά στην μοναδικότητα της. Πιο πολύ όμως πιστεύω στην αναζήτηση της.


ΥΓ (1) : Θέλω να με πληροφορήσει κάποιος αν με την πιο πάνω ανάρτηση έχω διαπράξει ποινικό αδίκημα σε μία τουλάχιστον χώρα της Ε.Ε. καθώς και αν η ποινικοποίηση της πράξης μου είναι ενάντια στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης?

ΥΓ (2) Ευχαριστώ τον φίλο ΓΠΚ για την πρό(σ)κληση. Ειλικρινά δεν με προσκαλούν συχνά, αντιθέτως με προκαλούν.

ΥΓ (3) Είμαστε έτοιμοι εμείς οι ίδιοι να υποστηρίξουμε το δικαίωμα της να διαδηλώσει στην πόλη μας η Γ. Σ. ή οποιαδήποτε ακροδεξιά οργάνωση?


Skokieείναι υπό άδεια Creative Commons Αναφορά-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα Άδεια.

''Η δυαδικη υποσταση του Χριστου σταθηκε για μενα παντα βαθυ ,ανεξερευνητο μυστηριο.Η λαχταρα ,η τοσο ανθρωπινη ,η τοσο υπερανθρωπη ,να φτασει ο ανθρωπος ως στο Θεο - ή πιο σωστα να επιστρεψει ο ανθρωπος στο Θεο και να ταυτιστει μαζι του ,η νοσταλγια αυτη ,η τοσο μυστικη και πραγματικη ,ανοιξε μεσα μου πληγες και πληγες μεγαλες .
Απο τη νεοτητα μου ,η πρωταρχικη αγωνια μου ,απο οπου πηγαζαν ολες μου οι μεγαλες χαρες και οι πικρες ,ηταν τουτη .-η ακαταπαυστη ,ανηλεη παλη αναμεσα στη σαρκα και στο πνευμα .
Μεσα μου παμπαλαιες ανθρωπινες και προανθρωπινες σκοτεινες δυναμεις του Πονηρου ,μεσα μου παμπαλαιες ανθρωπινες και προανθρωπινες φωτερες δυναμεις του Θεου - και η ψυχη μου ηταν η παλαιστρα οπου οι δυο τουτοι στρατοι χτυπιουνταν κι εσμιγαν .
Αγωνια μεγαλη-αγαπουσα το σωμα μου ,και δεν ηθελα να χαθει-αγαπουσα την ψυχη μου ,και δεν ηθελα να ξεπεσει ,μαχομουν να φιλιωσω τις δυο αυτες αντιδρομες κοσμογονικες δυναμεις ,να νιωσουν πως δεν ειναι εχθροι ,ειναι συνεργατες ,και να χαρουν ,να χαρω και εγω μαζι τους την αρμονια....''
Afto einai ,ena tmima apo ton prologo ,enos apo ta agapimena mou vivlia.''O telefteos peirasmos'' tou N.Kazantzaki.
O prologos aftos graftike polla xronia meta to vivlio,eno theoreitai oti ,eixe simantiko rolo,stin ''epanaprosegisi'' tou siggrafea me tous ekklisiastikous kyklous pou ton eixan aforisei .Peripou tin idia epoxi ,ligo prin to telos tis zois tou ,egine kai h arsi toy aforismou tou siggrafea ,apo tin ekklisia.
Pistevo ,oti, o tropos ,me ton opoio proseggizei o siggrafeas to thema tis yparkxis tou theou einai monadikos .Aristotexnika ,dosmeno ,provlimatizei ton anagnosti ,bazontas ton na apofasisei ,poion apo tous dyo dromoys prepei na dialexei.
O protos dromos ,einai, oti yparxei mia ypertati dynami ,kapou stous ouranous.Exei ta xaraktiristika pou tou exoun dosei ,kyrios ,oi sixrones megales monotheistikes thriskeies ,kai pou oloi eimaste oikeioi.Mia kentriki morfi(xristos ,boydas,komfoukios ,moameth),h opoia presbebei tin yparxi aftis tis anoteris dinamis ,pou telika yperisxyei ton panton-''oraton te panton ,kai aoraton''.
O defteros dromos ,einai ,pio..poniros alla kai pio...duskolos ,pio...talaiporimenos.
O xristos einai enas apo emas .H upertati dynami brisketai krimmeni kapou mesa toy,kai anadyetai basanistika arga ,mesa apo prosopikes anazitiseis tou pneumatos kai toy somatos .
Pistebo ,akkradanta ,stin ''Fouska'' mas ,oxi mono os dexameni skepsis ,opos exo simeiosei polles fores ,alla ,kai os mixani problimatismou .Akrivos gia afto to logo ,tha proteino stous anagnostes na diabasoun to vivlio tou Kazantzaki kai tha simeioso oti ego exo dialexei to dromo mou ;eseis??
P.S.zito siggnomi gia to akalesthito tis dimosiefsis,alla doulevo se enan ipologisti xoris elliniko pliktrologio,kapou makria apo tin Ellada,exontas proetoimasei to proto meros tis dimosiefsis se Ellinika xomata.
H empnefsi omos ,den exei oute sunora ,oute patrida.Yposxomai na kallopiso tin selida ,molis mporo grigorotera

Μια πρό(σ)κληση για την πρό(σ)κληση...

Η Φούσκα μας μεγαλώνει. Η «άνοιξη της Φούσκας» ανέκραξε ο φίλος Νίκος σε ένα σχόλιο του. Οι αναρτήσεις πληθαίνουν, το ενδιαφέρον ανάβει, οι προ(σ)κλήσεις από τον αιρετικό φίλο δίνουν και παίρνουν.

Ωστόσο κάτι που με απασχολεί είναι η μετατροπή του φίλου Όθωνα σε «Backσίτερ» όπως λέει και το ψευδώνυμο του. Αν είναι η φυσική του τάση να λέει κάτι μόνο όταν έχει να πει κάτι, έχει καλώς. Αν όμως μετατράπηκε σε «Backσίτερ» από το πληθωρικό και δεσποτικό των αναρτήσεων τότε μήπως φίλε Όθωνα να κάνω εγώ λίγο «Backσίττινγ» και να σε απολαύσουμε στα προσεχώς με κάτι ενδιαφέρον που σίγουρα έχεις να πεις;

Η δική μου πρόκληση προς "he knows whom":

Διαβάζω τις προηγούμενες αναρτήσεις μας. Διαβάσω και τις δικές μου θέσεις για τον Φιλελευθερισμό και τα οντολογικά περί Θεού ερωτήματα. Και κάπου απορώ με μένα, απορώ με μας. Και ιδού η απορία μου προς την δικανικής κατεύθυνσης παρέα: με λίγη προσοχή (και τις δέουσες διορθώσεις) οι προηγούμενες αναρτήσεις θα μπορούσαν κάλλιστα να λένε ακριβώς τις αντίθετες «αλήθειες» (σχετικές και ατομικές πάντα) από αυτές που λένε. Η περί Θεού θέση μου με την προσθοαφαίρεση μερικών εδαφίων θα μπορούσε κάλλιστα να διδάσκεται σε κατηχητικό (που λέει ο λόγος). Όπως και οι απόψεις μου περί Μαρξισμού ή Φιλελευθερισμού. Και ερωτώ: μήπως τελικά είμαστε ικανοί να ντύσουμε μια οποιαδήποτε αλήθεια με λόγια και να την σερβίρουμε; Μήπως η συναναστροφή με την παρέα των νομικών (για μένα) και η δικανική παιδεία (για σας) μας επιτρέπει να κάνουμε «αλήθεια» με τεκμηρίωση και αιτιολόγηση οποιαδήποτε θέση; Τι θα εμπόδιζε τον Καρατζαφέρη, τον Ανδριανόπουλο, την Παπαρήγα, τον Alexis, τον Αρχιεπίσκοπο ή οποιονδήποτε άλλο από το να μας προσλάβει ως spokesmen; Τι σχέση έχει η οποιαδήποτε απάντηση σε αυτό το ερώτημα με την ατομική ηθική; Τι είναι αυτό που «νομιμοποιεί» σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο να τοποθετούμαστε από την μία και όχι την άλλη πλευρά της αλήθειας; Τι σημαίνουν οι όποιες απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα για μας;

Διατελώ ...

ΓΠΚ

Δεν υπάρχει Θεός...για την Σάρα

Θεός υπάρχει.

Λίγο Πριν τα Exit Polls Ήρθε η Λύτρωση

Σε συνέχεια μιας συζήτησης που κάναμε χθές, έλαβα σήμερα από τη Λαμπρινή ένα mail, που περιείχε το παρακάτω άρθρο της Ρίκας Βαγιάνη. Η κουβέντα μας συνοψίζεται στις έξι πρώτες σειρές του άρθρου. Ευτυχώς ένας Καναδός μας λύτρωσε.

Ενα γέλιο θα τη θάψει;
Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη

Μήνες συμμετέχω στο παγκόσμιο πάρτι με θέμα «πόσο μισώ τη Σάρα Πέιλιν». Σε παρέες, σε διαδικτυακά στέκια, ακόμα και μέσα από τη στήλη αυτή, έπαιζα το παιχνίδι του «γουρουνιού με το κραγιόν».

Με μπόλικες τύψεις, ομολογώ. Συχνά φοβόμουν ότι κράζαμε και ξεφτιλίζαμε μια δυναμική γυναίκα που το μόνο της λάθος είναι ότι είναι βαθιά θρησκευόμενη, πατριώτισσα και συντηρητικών αρχών. Τότε, σε τι διαφέραμε εμείς από ένα γουρούνι με στυλό, ένα γουρούνι με μικρόφωνο, ένα γουρούνι με κάμερα;Η ραδιοφωνική φάρσα του άγνωστου σ' εμάς (μέχρι χτες) Καναδού παραγωγού με λύτρωσε από κάθε τύψη. Ο άνθρωπος, μέγας μάγκας, την έκανε να πιστέψει ότι μιλάει με τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας και την άφησε να ξεφτιλιστεί διεθνώς. Δεν ήταν μια σκληρή φάρσα, θα την έλεγες και γενναιόδωρη. Μισό δράμι μυαλό να είχε η κυρία (αν της έχει αφήσει εγκέφαλο η θρησκοληψία και ο πουριτανισμός της), θα καταλάβαινε αμέσως ότι επρόκειτο περί πλάκας. Στη διάρκεια των έξι λεπτών που κράτησε αυτή η ιστορική συνομιλία, ο Καναδός τής έλεγε τέτοιες χοντράδες, που και ο πιο χαζός άνθρωπος του κόσμου θα καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά. («Πάμε να σκοτώσουμε μωρά φώκιας, έχει τόση πλάκα να αφαιρείς μια ζωή»). Το κολακευμένο «θύμα» κακάριζε ασυναισθήτως (και αναισθήτως), πιστεύοντας ακράδαντα ότι έχει μπει πλέον στο «κλαμπ» των ισχυρών του πλανήτη. Ενας καταστροφικός συνδυασμός ημιμάθειας, βλακείας και ψωνάρας. Ο,τι ακριβώς φοβόμαστε σ' έναν άνθρωπο που ελέγχει τις τύχες του κόσμου. Πολλοί Αμερικανοί πολίτες δηλώνουν τρομοκρατημένοι στην ιδέα ότι από αύριο, η κυρία Πέιλιν μπορεί να τους κυβερνάει. Εμείς οι υπόλοιποι πολίτες της Γης, στην προοπτική ότι αυτά τα κρινοδάχτυλα ίσως βρεθούν σε απόσταση επαφής με το «κουμπί» που ελέγχει τα πυρηνικά των ΗΠΑ, πώς πρέπει να νιώθουμε;

Ανυπεράσπιστοι. Σαν «μωρά φώκιας».

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΙΠΟΤΕ ,ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΕ ,ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Η δυαδικη υποσταση του Χριστου σταθηκε για μενα παντα βαθυ ,ανεξερευνητο μυστηριο.Η λαχταρα ,η τοσο ανθρωπινη ,η τοσο υπερανθρωπη ,να φτασει ο ανθρωπος ως στο Θεο - ή πιο σωστα να επιστρεψει ο ανθρωπος στο Θεο και να ταυτιστει μαζι του ,η νοσταλγια αυτη ,η τοσο μυστικη και πραγματικη ,ανοιξε μεσα μου πληγες και πληγες μεγαλες .
Απο τη νεοτητα μου ,η πρωταρχικη αγωνια μου ,απο οπου πηγαζαν ολες μου οι μεγαλες χαρες και οι πικρες ,ηταν τουτη .-η ακαταπαυστη ,ανηλεη παλη αναμεσα στη σαρκα και στο πνευμα .
Μεσα μου παμπαλαιες ανθρωπινες και προανθρωπινες σκοτεινες δυναμεις του Πονηρου ,μεσα μου παμπαλαιες ανθρωπινες και προανθρωπινες φωτερες δυναμεις του Θεου - και η ψυχη μου ηταν η παλαιστρα οπου οι δυο τουτοι στρατοι χτυπιουνταν κι εσμιγαν .
Αγωνια μεγαλη-αγαπουσα το σωμα μου ,και δεν ηθελα να χαθει-αγαπουσα την ψυχη μου ,και δεν ηθελα να ξεπεσει ,μαχομουν να φιλιωσω τις δυο αυτες αντιδρομες κοσμογονικες δυναμεις ,να νιωσουν πως δεν ειναι εχθροι ,ειναι συνεργατες ,και να χαρουν ,να χαρω και εγω μαζι τους την αρμονια.
--

Αν υπάρχει Θεός ...

Στη φιλοσοφία, «αφαίρεση» είναι η νοητική διεργασία κατά την οποία οι ιδέες αποστασιοποιούνται από τα αντικείμενα. Στην αφαίρεση ακολουθείται μια διαδικασία απλοποίησης κατά την οποία οι ξεκάθαρες λεπτομέρειες του αντικειμένου γίνονται ακαθόριστες, ασαφείς ή αόριστες προκειμένου στην ουσία της αφηρημένης ιδέας να εναπομείνουν μόνο εκείνα τα ελάχιστα χαρακτηριστικά που την ορίζουν. Έτσι π.χ. η μαθηματική ιδέα της σφαίρας είναι μια αφαίρεση των «σφαιρικών» αντικειμένων: μια μπάλα ποδοσφαίρου είναι ένα σφαιρικό αντικείμενο, αλλά για τον μαθηματικό η έννοια της σφαίρας ενσωματώνει όλα εκείνα τα (μαθηματικά) χαρακτηριστικά τα οποία είναι ανεξάρτητα των συγκεκριμένων υλικών ιδιοτήτων κάθε σφαιρικού αντικειμένου (π.χ. δερμάτινη μπάλα, γυάλινη σφαίρα κλπ).

Η οντολογία από την άλλη πλευρά είναι η μελέτη της φύσης του είναι, της ύπαρξης και της πραγματικότητας γενικότερα καθώς επίσης και των κατηγοριών της ύπαρξης και των σχέσεων τους

Θεωρώ τις ανωτέρω διευκρινήσεις απαραίτητες για να σημειώσω ότι ο φίλος Νίκος προκαλεί μια συζήτηση για την οντολογία της αφηρημένης έννοιας του Θεού. Πριν ανταποκριθώ στην πρόκληση, να επισημάνω μερικά στοιχεία της ανάρτησης του, που θα φανούν χρήσιμα στην πορεία:

1. Αν περιοριστούμε στην ΑΕΚ για το οντολογικό ερώτημα της ύπαρξης του Θεού τότε η απάντηση είναι απλή: ΔΕΝ υπάρχει Θεός! Ο κάθε φίλαθλος ας δώσει την δική του ερμηνεία στην ετυμηγορία αυτή!
2. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο συγκλονιστικές ιστορίες που αναφέρει σχετίζονται με την (πολύ συγκεκριμένη σε κάθε περίπτωση) αφηρημένη έννοια του θανάτου.
3. Τα ερωτήματα και οι αναφορές του σε Camus και Sartre εντοπίζουν το οντολογικό ερώτημα (κυρίως) στο πεδίο της ηθικής.
4. Καθώς έγραφα τις γραμμές αυτές αισθάνθηκα μια (αρκετά καλή σε ένταση) σεισμική δόνηση. Ελπίζω να μην είναι η άνωθεν διαμαρτυρία για το ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ασχολούνται με το συγκεκριμένο θέμα. Θα συνεχίσω να γράφω αλλά αν γίνει δεύτερη ισχυρότερη θα το πάρω προσωπικά το θέμα!

Το οντολογικό ερώτημα για την ύπαρξη του Θεού είναι ίσως ένα από τα δυσκολότερα αλλά και από τα πιο ενδιαφέροντα φιλοσοφικά ζητήματα του ανθρώπου. Και το στοιχείο που το κάνει ιδιαίτερα δύσκολο είναι ότι η αφαιρετική διαδικασία που οδήγησε στην διαμόρφωση της σημερινής έννοιας του Θεού είναι αφ’ ενός μια διαδικασία με διάρκεια ίση τουλάχιστον με την διάρκεια ύπαρξης του ανθρώπου σε οργανωμένες κοινωνίες και αφ’ εταίρου μια διαδικασία η οποία για κάθε συγκεκριμένο άτομο πραγματώνεται σε ένα ορισμένο κοινωνικό, ιστορικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό, ψυχολογικό και ατομικό περιβάλλον με συγκεκριμένες επιρροές, εικόνες και παραστάσεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι θα δίναμε λιγότερο ή περισσότερο διαφοροποιημένες απαντήσεις αν βρισκόμασταν στο αναπαυτικό σαλόνι ενός ήρεμου και φιλόξενου δυτικοευρωπαϊκού σπιτιού του σήμερα, μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ή έξω από την πόρτα του θαλάμου αερίων, έξω (ή μέσα) από την πόρτα ενός χειρουργείου, μπροστά από μία αγχόνη.

Υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα στην αντιμετώπιση του ερωτήματος: οι ίδιοι οι «φορείς» της πίστης στην ύπαρξη του Θεού - προφανώς και για τους λόγους που προανέφερα – αντικειμενοποιούν την αφηρημένη έννοια του Θεού και του προσδίδουν ιδιότητες οι οποίες μεταβάλλονται στο χώρο και στο χρόνο, πολλές φορές αλληλοσυγκρούονται και καθιστούν έτσι την αφηρημένη έννοια ιδιαίτερα εύπλαστη και μεταβλητή. Ίσως να συζητάμε για την ποιο εύπλαστη και ευμετάβλητη έννοια στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης χωρίς αυτό να μειώνει την πλαστικότητα (και ως εκ τούτου κατάχρηση και κακομεταχείριση) άλλων εννοιών (σκεφτείτε για παράδειγμα τα δεινά άλλων εννοιών όπως ελευθερία, δημοκρατία κλπ).

Για να αποφύγω όλα τα ολισθηρά μονοπάτια που προδιαγράφουν οι δυσκολίες που περιέγραψα και επιπλέον για οικονομία λόγων θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ όσο πιο λακωνικά γίνεται στα ερωτήματα του φίλου Νίκου:

«Αυτές οι ιστορίες δίνουν απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει θεός ή όχι;» Σαφώς και δίνουν, αλλά δυστυχώς δεν δίνουν μόνο μία απάντηση, δίνουν πολλές απαντήσεις και μάλιστα διφορούμενες. Και οι απαντήσεις εξαρτώνται από τον ποιόν ρωτάς! Για τους κρατούμενους της πρώτης ιστορίας, ο Θεός κρεμάστηκε στο πρόσωπο ενός μικρού αγοριού γιατί μέσα από αυτό το γεγονός σκοτώθηκαν όλες εκείνες οι άλλες αφηρημένες έννοιες που συνδέονται με την έννοια του Θεού: η αγάπη, ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, όλα αυτά χάθηκαν σιγά - σιγά και βασανιστικά μαζί με την πνοή του μικρού παιδιού. Στην δεύτερη ιστορία ο Θεός καταδικάστηκε για την απουσία του που ισοδυναμούσε με ωμότητα και προδοσία. Και σε αυτή την περίπτωση αυτό που απουσίαζε ήταν οι συνοδευτικές του Θεού αφηρημένες έννοιες. Οι δύο ιστορίες κρύβουν μέσα τους μία αλήθεια που ακόμα και εγώ, ως συνειδητοποιημένος άθεος, δεν μπόρεσα ποτέ να αρνηθώ: αν υπάρχει Θεός τότε αυτός ενυπάρχει μέσα στους ανθρώπους και εκφράζεται μέσα από αυτούς. Είναι κάτι σαν τον «ενυπάρχων Θεό» του Σπινόζα στον οποίο πίστευε και - ο επίσης άθεος - Albert Einstein. Αν θέλεις να τιμήσεις ένα Θεό, αν θέλεις να πιστέψεις σε Θεό τότε κοίτα γύρω σου τους ανθρώπους, υπάρχουν αρκετοί Θεοί για να λατρέψεις, να αγαπήσεις και να τιμήσεις. Με βάση τις δύο ιστορίες, ότι και αν είναι αυτό που αποκαλούμε Θεός, ή δεν υπάρχει (τουλάχιστον όπως το περιγράφουν οι πιστοί) ή πράγματι ήταν τραγικά απών όπως απεφάνθη το δικαστήριο πριν την προσευχή.

«Υπάρχει ανάγκη να πιστεύουν οι άνθρωποι σε μια ανώτερη δύναμη, να πιστεύουν στον Θεό;» Θυμάμαι τον παπά που μας δίδασκε θρησκευτικά στο γυμνάσιο (ένας πράγματι μορφωμένος θεολόγος που συνήθιζα να προκαλώ αφήνοντας του φιλοσοφικά άρθρα από το Ριζοσπάστη πάνω στο θρανίο μου, έτσι για να ανάψει η συζήτηση) να χρησιμοποιεί ένα επιχείρημα που δύσκολα μπορεί να προσπεράσει κανείς:

η ύπαρξη τόσων θρησκειών στην ιστορία της ανθρωπότητας, αυτή η αυθόρμητη αναζήτηση της ανθρωπότητας για το θείο είναι απόδειξη ότι υπάρχει Θεός και μέσα μας είναι ενσταλαγμένη η ανάγκη να τον αναζητάμε.

Πραγματικά, δεν ξέρω πως ακόμα και ένας άθεος μπορεί να προσπεράσει το ερώτημα χωρίς να το αντιμετωπίσει. Αν και οντολογικά και με την τυπική λογική το επιχείρημα του θεολόγου μας δεν είναι «απόδειξη» της ύπαρξης του Θεού, ωστόσο η θρησκεία είναι μια διαχρονική πραγματικότητα. Όσο και αν η μαρξιστική ρήση για τη θρησκεία ως το «όπιο των λαών» δίνει μια ερμηνεία για την χρήση (και κατάχρηση) της θρησκείας δεν ερμηνεύει τη γένεση της. Δύο λειτουργίες της θρησκείας που μπορεί κανείς να μελετήσει για να καταλάβει το φαινόμενο είναι η μεταφυσική της λειτουργία σε σχέση με το θέμα του θανάτου αλλά και της σημασίας και του σκοπού της ύπαρξης και φυσικά η πιο πρακτικά χρήσιμη απ’ όλες που είναι η ηθική λειτουργία. Προσωπικά δεν με πολύ-απασχολεί αν αυτό που αποκαλούμε Θεός είναι κάτι που όντως υπάρχει ή αν είναι ένα ανθρώπινο αφαιρετικό κατασκεύασμα που συμπυκνώνει μια σειρά από άλλες αφηρημένες έννοιες και απαντάει στα μεταφυσικά ζητήματα. Εξάλλου αν ο Θεός έχει τις ιδιότητες που του προσδίδουν οι πιστοί το θέμα αυτό δεν πρόκειται ποτέ να απαντηθεί με ένα επιστημονικό πείραμα. Το μόνο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι όσο εξελίσσεται και επεκτείνεται να αφαιρεί από το χώρο τις θεότητας «χωράφια» που υπό το καθεστώς της άγνοιας κατείχε (π.χ. πολλά από τα ψυχικά νοσήματα που στο παρελθόν αποδίδαμε σε Θεούς και Δαίμονες έχουν σήμερα αποδοθεί σε χημικές διεργασίες του ανθρώπινου εγκεφάλου). Ενδεχόμενα να μην έχει καμία πρακτική αξία και κανέναν λόγο ύπαρξης η επιστημονική «απόδειξη» ή «διάψευση» της ύπαρξης του Θεού γιατί απλά δεν μπορεί να επιτευχθεί. Εκείνο όμως που έχει αξία και πρέπει να κατανοηθεί και να μελετηθεί και σε επιστημονικό αλλά και σε φιλοσοφικό επίπεδο είναι αυτή καθεαυτή η αλήθεια του επιχειρήματος του καθηγητή μας: θρησκείες υπήρχαν σε κάθε πολιτισμό. Γιατί; Αυτό το ερώτημα δεν πρέπει να ξεπερνιέται από κανέναν επιστήμονα και κανέναν φιλόσοφο χωρίς να υπόκειται στη βάσανο του ελέγχου.
Για να απαντήσω και στην ουσία του ερωτήματος: υπάρχει απόλυτη ανάγκη για κάποιους ανθρώπους να πιστεύουν σε μια ανώτερη δύναμη, να πιστεύουν σε κάποιο Θεό ή σε κάτι θετικό. Αν δεχθούμε τον Θεό και τη θρησκεία σαν νοητικό κατασκεύασμα που ενσωματώνει μια συστηματική της μεταφυσικής και της ηθικής τότε μάλλον όλοι μας πιστεύουμε σε κάποιου είδους Θεό. Εγώ το λέω άνθρωπο, το λέω ηθική και πιστεύω σε αυτό. Άλλοι θέλουν να του φορέσουν γένια, μανδύα, πολλή μοχθηρότητα και κακία και να το βάλουν σε εκκλησίες πριν πιστέψουν σε αυτό. Η ουσία όμως είναι ότι η μεταφυσική, η ηθική και οι γενικότερες υπαρξιακές ανησυχίες και θέσεις του καθενός μας είναι κάποιας μορφής θρησκεία, κρύβουν κάποιας μορφής Θεό έστω και αν αυτός δεν έχει οντολογική αλλά γνωσιολογική υπόσταση!
Στην ανάρτηση περί Φιλελευθερισμού τόνισα ότι η αποτυχία Μαρξισμού και Φιλελευθερισμού είναι ότι γύρω από αυτές τις οικονομοκεντρικές θεωρήσεις του ανθρώπινου φαινομένου στήθηκαν κοσμοθεωρητικές προσεγγίσεις και έγιναν κοινωνικο-ιστορικά πειράματα από τα οποία απουσίαζε ο ανθρωπισμός και η ηθική. Ε λοιπόν αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι οι θρησκείες και οποιεδήποτε πολιτικο-κοινωνικές κοσμοθεωρήσεις δεν αγνοήσουν αυτά τα δύο στοιχεία, θα είναι μακροβιότερες οποιασδήποτε άλλης κοσμοθεώρησης. Και για τον αναγνώστη που αβίαστα θα πει ότι είμαι εκτός θέματος παραλληλίζοντας Φιλελευθερισμό/Μαρξισμό με τη θρησκεία να υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχει καμία θρησκεία απ’ όσες γνωρίζω που να μην έμπαινε στα χωράφια της κοινωνικής ζωής και δεν υπάρχει καμία οικονομικοκεντρική κοσμοθεώρηση που (έστω και αγνοώντας τα) να μην είχε επίδραση στα ηθικά, υπαρξιακά και ανθρωπιστικά ζητήματα.

«Υπάρχει ανάγκη για τον άνθρωπο να ανατρέχει και να παραμένει προσκολλημένος στο Απόλυτο, που προέρχεται από τον Θεό;» Το ερώτημα ετούτο διαφέρει στην ουσία του από το προηγούμενο και η απάντηση είναι διαφορετική. Το «απόλυτο που προέρχεται από το Θεό» είναι κάτι (που σε όποια σφαίρα και αν αναφέρεται) έχει κατά τη γνώμη μου δύο λειτουργίες: από τη μία βοηθάει τους αδύναμους και αδύνατους να βρουν το δρόμο και από την άλλη βοηθάει τους ισχυρούς να τον επιβάλλουν. Γιατί αν υπάρχει Θεός και αν ήμουν θεοσεβούμενος το μόνο που θα του αρνιόμουν είναι το «Απόλυτο» και αυτό όχι γιατί θα ήταν ξένο με την έννοια του Θεού αλλά γιατί θα ήταν δυσπρόσιτο στην ταπεινότητα μου. Το οποιοδήποτε απόλυτο «προέρχεται» από το Θεό δεν είναι τίποτε άλλο από μια απόλυτη ανθρώπινη (παρ)ερμηνεία, άρα όπλο σε λάθος χέρια. Αν υπήρχε Θεός θα ήθελα να μου επιτρέψει την εξερεύνηση και την αναζήτηση, την απορία και τον έλεγχο. Αν υπήρχε Θεός θα ήθελα να έχω μαζί του την σχέση διερεύνησης και αναζήτησης που είχε ο Καζαντζάκης και πολλοί άλλοι των οποίων η έμφυτη αναζήτηση της αλήθειας βαφτίστηκε από τους ερμηνευτές του «Απόλυτου» ως αθεΐα.
Στον άνθρωπο υπάρχει η τάση να απολυτοποιεί, αποδίδοντας στο Θεό πράγματα στα οποία έχει την ανάγκη να παραμείνει προσκολλημένος για να οριοθετήσει την ύπαρξη του, την ηθική του και για να δώσει απάντηση στα προβλήματα που τον απασχολούν.
Η χριστιανική θρησκεία αντιμετωπίζει ιδιαίτερα σκληρά και απάνθρωπα (για τα χριστιανικά μέτρα) τους αυτόχειρες. Οι αυτόχειρες δεν δικαιούνται νεκρώσιμη λειτουργία, δεν τους «διαβάζει ο παπάς». Πίσω από αυτή την στάση υπάρχει το δόγμα ότι την ζωή την έδωσε ο Θεός και ακόμα και αν είναι η δική σου δεν έχεις δικαίωμα να την αφαιρέσεις. Αν και θα περίμενα το ίδιο να κάνει η θρησκεία και για τους αιμοσταγείς «προστάτες» της (όπως π.χ. ήταν ο Κωνσταντίνος και η Ελένη που τιμούμε ως Αγίους) στο πρακτικό αποτέλεσμα του δόγματος προσυπογράφω ανεπιφύλακτα. Στην προσωπική μου θεολογία το μεταφράζω ως εξής: ότι σκατά και αν έχει αυτή η ζωή είσαι ως άνθρωπος υποχρεωμένος να τα αντιμετωπίσεις και να αγωνιστείς για να ζήσεις, δεν έχεις ποτέ δικαίωμα να το βάζεις στα πόδια μπροστά στα προβλήματα, ότι και αν είναι αυτά. Και η αυτοκτονία, αν δεν οφείλεται σε ψυχικό νόσημα αλλά σε συνειδητή επιλογή είναι πολλές φορές ο ευκολότερος τρόπος να το βάλεις στα πόδια!

«Να ερμηνεύει την ηθική απόλυτα; Είναι αυτός ο μόνος τρόπος που μπορεί ο άνθρωπος να αποφύγει στο μέλλον θηριωδίες ναζιστικού τύπου;» Για το να ερμηνεύσει την ηθική απόλυτα νομίζω απάντησα: η θεοποίηση της ηθικής βοηθάει τους αδύναμους ή τους ισχυρούς για διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Ωστόσο ακόμα και χωρίς την παραδοχή Θεού η απολυτοποίηση της ατομικής ηθικής δεν είναι τίποτε άλλο από τον καθορισμό των ορίων της ατομική ύπαρξης. Αν αποδέχομαι κατ’ απόλυτο τρόπο ότι δεν θα σκοτώσω για να φάω τον διπλανό μου έστω και αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να επιβιώσω, τότε καθορίζω τα όρια της ηθικής και της ύπαρξης μου (το παράδειγμα μου ακραίο αλλά σκεφτείτε τι γίνεται στις ελάχιστες περιπτώσεις που σε ακριβώς αυτό το παράδειγμα δεν τηρήθηκε ο κανόνας). Για αυτό το σκοπό δεν είναι για όλους τους ανθρώπους απαραίτητη η παρουσία Θεού. Με ή χωρίς Θεό η απολυτοποίηση της ηθικής είναι μια μορφής ατομική «νομοθεσία» της ύπαρξης.
Για το δεύτερο ερώτημα η ατομική μου απάντηση είναι σαφώς αρνητική. Σκεφτείτε το έθνος (ή την πολιτική εξουσία για να μην μπούμε στα θέματα συλλογικής ηθικής και ευθύνης που έχουν έναν επιπλέον βαθμό δυσκολίας) που εξολόθρευσε έξι εκατομμύρια εβραίους για να εξασφαλίσει την καθαρότητα του, ή τους κανίβαλους εγκληματίες της πολιτισμένης σύγχρονης κοινωνίας. Αυτές τις θηριωδίες καμία θρησκεία, καμία απόλυτη ηθική δεν τις αποτρέπει. Μπορεί η θρησκεία και η απόλυτη ηθική να ενισχύουν (ή άλλοτε να αποδυναμώνουν) κάποιες αντιστάσεις της κοινωνίας συνολικά αλλά η ανθρώπινη φύση είναι απόλυτα σχετική! Στην ταινία Death and the Maiden (Roman Polanski, 1994) η ηρωίδα συναντά και εγκλωβίζει στο σπίτι της τον πρώην βασανιστή της και προσπαθεί με την βία να αποσπάσει την ομολογία του ότι ήταν πράγματι ο βασανιστής της. Όταν τελικά το καταφέρνει αυτό που συγκλονίζει είναι η ομολογία του η οποία δείχνει έναν άνθρωπο που η ισχύς, η εξουσία και η δύναμη «ξύπνησε» μέσα του τα πιο απάνθρωπα και σαδιστικά ένστικτα. Δεν ξέρω αν είμαστε, δεν νομίζω ότι είμαστε, όλοι ικανοί να διαπράξουμε πράγματα που ξεπερνάνε τα «όρια», τα όποια «όρια» θέτουμε στην ύπαρξη μας. Αντίθετα πιστεύω ότι το «καλό» ή το «κακό» το κάνουμε γιατί «είναι στη φύση μας» (την ατομική φύση και ταυτότητα του καθενός) όπως λέει και ο γνωστός μύθος με τον σκορπιό και το βάτραχο. Απλά σε μερικούς ανθρώπους αυτή η «φύση» χρειάζεται ευκαιρίες και πλαίσιο για να εκφραστεί. Η θρησκεία και η απόλυτη ηθική δεν μας προστατεύει από το γεγονός ότι η ανθρώπινη φύση είναι σχετική και δεν μπορεί να εξαλείψει αυτή την αλήθεια. Μπορεί ίσως να επηρεάσει το πλαίσιο και να αποτρέψει την έκφραση της «φύσης» του καθ’ ενός αλλά δεν την εξαλείφει. Πιστεύω ότι μόνο αν κατανοήσουμε την σχετικότητα της ανθρώπινης φύσης, την σχετικότητα της ηθικής και την απόλυτη εξάρτηση τους από τις συνθήκες και το περιβάλλον στο οποίο ενυπάρχουν θα κατορθώσουμε να προλάβουμε, να περιορίσουμε και ενδεχόμενα να αποτρέψουμε θηριωδίες σαν αυτές που έζησε και εξακολουθεί να ζει η ανθρωπότητα. Γιατί η διαφορά μεταξύ αυτού που έγινε τότε και αυτού που γίνεται σε διάφορες γωνιές του πλανήτη την ώρα που εμείς γράφουμε είναι μόνο θέμα αριθμών!

«Αν υποθέσουμε ότι η αλήθεια δεν υπάρχει, δηλαδή ότι δεν υπάρχει μια βάση απόλυτης ηθικής, τότε έχει αλήθεια και η απόρριψη της βίας;» Είναι διαφορετικό το να μην υπάρχει αλήθεια και διαφορετικό το να μην υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Το αυτό ισχύει αν διατυπωθεί και για την ηθική. Υπάρχει αλήθεια, υπάρχει ηθική απλά δεν μπορούν να είναι άκαμπτες και απόλυτες, δεν μπορούν να μη λαμβάνουν υπόψη τους τη σχετικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και της ανθρώπινης φύσης. Από την δική μου ανάγνωση και οπτική το να θέτουμε απόλυτες αξίες (ότι πρέπει να είμαστε τίμιοι, ότι δεν πρέπει να λέμε ψέματα) είναι σαν να αγνοούμε ότι η τιμιότητα και η αλήθεια κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι απόλυτες οντολογικές κατηγορίες της ανθρώπινης φύσης γιατί παρ’ όλα τα ηθικά διδάγματα αιώνων κυκλοφορούν και ψεύτες και άτιμοι. Για να μην πω ότι λίγη ψευτιά και ατιμία υπάρχει μέσα και στους ποιο ενάρετους ανάλογα με το σε ποιο πλαίσιο θα τοποθετηθούν ή από ποια οπτική θα θεωρηθούν. Στην ηθική την οντολογία και τους άλλους συναφείς τομείς που άπτονται του θέματος μας δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα πλήρως η αντίστοιχη «θεωρία της σχετικότητας». Η απόλυτη αλήθεια και η απόλυτη ηθική δεν αποτελούν εγγύηση για την απόρριψη της βίας, αντίθετα μάλιστα η βία πολλές φορές ενδύθηκε απολυτοποιημένα εκτρώματα αλήθειας και ηθικής. Η απολυτοποίηση της αλήθειας και της ηθικής είναι μία μορφή επιβολής τους στην ανθρώπινη φύση. Αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς η ανθρώπινη φύση είναι πολύ σχετική για να μπει σε απόλυτα κουστούμια. Αν η σχετική αλήθεια και η σχετική ηθική προέρχονται από την κατανόηση του ανθρώπου (η θεωρία της σχετικότητας που προανέφερα ότι μας λείπει) τότε έχουμε καλύτερες πιθανότητες να κατανοήσουμε, να προλάβουμε και ενδεχόμενα να αποτρέψουμε την βία που ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια.

Γνωρίζοντας ότι το θέμα παραμένει ανοιχτό και μετά την παρέμβαση μου αποχωρώ...

ΓΠΚ

Υ.Γ.: Μπορείς να μου εξηγήσεις, φίλε Νίκο γιατί μετά από όλα αυτά, θα πρέπει να δώσουμε εξετάσεις το Σεπτέμβρη;

Εδώ είναι, νάτος - κρέμεται εδώ σ'αυτήν την αγχόνη

Το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά τις επαναλαμβανόμενες αποτυχίες της ΑΕΚ, έχει αρχίσει να με απασχολεί πάλι το οντολογικό επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού.

Άνοιξα πάλι κάτι βιβλία που αναφέρονται στο θέμα και βρήκα δυο ιστορίες, που στο παρελθόν με είχαν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΙ. Το ίδιο ακριβώς έπαθα και τώρα.
Θέλω, λοιπόν, να ξεκινήσω το σχόλιό μου με την παράθεση αυτών των δυο περιστατικών από την εποχή του Ναζισμού και να αποπειραθούμε να κάνουμε μια κουβέντα για το θέμα. Παρακαλώ να διαβαστούν προσεκτικά.
Η πρώτη είναι αφηγημένη από τον νομπελίστα συγγραφέα Elie Wiesel.

Μια μέρα η Γκεστάπο κρέμασε ένα παιδί. Ακόμα και τα Ες – Ες είχαν ενοχληθεί από την προοπτική να κρεμαστεί ένα παιδί μπροστά σε εκατοντάδες θεατές. Το παιδί που, θυμάται ο Βήζελ, είχε το πρόσωπο «θλιμμένου αγγέλου», ήταν σιωπηλό, ζωηρά ωχρό και σχεδόν γαλήνιο καθώς ανέβαινε στην αγχόνη. Πίσω από τον Βήζελ, ένας από τους άλλους κρατούμενους φώναξε: «Που είναι ο Θεός; Που είναι;»
Το παιδί έκανε μισή ώρα να πεθάνει, ενώ οι κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να το κοιτούν στο πρόσωπο. Ο ίδιος άνδρας ξαναφώναξε: «Που είναι ο Θεός τώρα;»
Και ο Βήζελ άκουσε μια φωνή μέσα του να δίνει την απάντηση: «Εδώ είναι, νάτος – κρέμεται εδώ σ’αυτήν την αγχόνη».

Υπάρχει μια άλλη ιστορία ότι μια μέρα στο Άουσβιτς, μια ομάδα εβραίων πέρασε τον Θεό από δίκη. Τον κατηγόρησαν για ωμότητα και προδοσία. Όπως και ο Ιώβ, δεν έβρισκαν παρηγοριά στις συνήθεις απαντήσεις στο πρόβλημα του κακού και του πόνου εν μέσω αυτής της φρίκης. Δεν μπόρεσαν να βρουν δικαιολογία για τον Θεό, ούτε ελαφρυντικά, έτσι τον κήρυξαν ένοχο και, πιθανότατα, άξιο της ποινής του θανάτου. Ο ραβίνος εξήγγειλε την ετυμηγορία. Ύστερα κοίταξε πάνω και είπε ότι η δίκη τελείωσε: ήταν ώρα για την βραδινή προσευχή.

Αυτές οι ιστορίες δίνουν απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει θεός ή όχι; Υπάρχει ανάγκη να πιστεύουν οι άνθρωποι σε μια ανώτερη δύναμη, να πιστεύουν στον Θεό; Υπάρχει ανάγκη για τον άνθρωπο να ανατρέχει και να παραμένει προσκολλημένος στο Απόλυτο, που προέρχεται από τον Θεό; Να ερμηνεύει την ηθική απόλυτα; Είναι αυτός ο μόνος τρόπος που μπορεί ο άνθρωπος να αποφύγει στο μέλλον θηριωδίες ναζιστικού τύπου;
Αν υποθέσουμε ότι η αλήθεια δεν υπάρχει, δηλαδή ότι δεν υπάρχει μια βάση απόλυτης ηθικής, τότε έχει αλήθεια και η απόρριψη της βίας;
Θέλω να κλείσω το σύντομο σημείωμά μου, με δυο φράσεις, γραμμένες από δυο ασυμφιλίωτα άθεους συγκαιρινούς φιλόσοφους.
Αν δεν πιστεύουμε σε τίποτα, αν τίποτα δεν έχει έννοια και αν δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε καμία αξία, τότε όλα είναι δυνατά και τίποτα δεν έχει σημασία. Χωρίς υπέρ και κατά ο δολοφόνος δεν έχει ούτε δίκιο ούτε άδικο. Μπορούμε να συνδαυλίζουμε τη φωτιά στα κρεματόρια, όπως ακριβώς θα μπορούσαμε να αφοσιωθούμε στην περιποίηση των λεπρών. Η κακία και η αρετή γίνονται σύμπτωση ή καπρίτσιο (Αlbert Camus «Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος»).
Με τον θεό εξαφανίζεται κάθε πιθανότητα να ξαναβρούμε τις αξίες ενός δυσανάγνωστου ουρανού. Δεν μπορεί να υπάρχει ένα καλό δεδομένο, εφόσον δεν υπάρχει καμία συνείδηση απεριόριστη και τέλεια για να το σκεφτεί. Δεν είναι γραμμένο σε κανένα μέρος ότι το καλό υπάρχει, ότι πρέπει να είμαστε τίμιοι, ότι δεν πρέπει να λέμε ψέματα (Ζ.Π. Σάρτρ «L'existentialisme est un humanisme», σχολιάζοντας τη διάσημη φράση του Ντοστογιέφσκι ότι «αν ο θεός δεν υπάρχει τότε τα πάντα ανατρέπονται»).

Ωχ!

Νίκο,
Σταμάτα τη "Φούσκα" να κατέβει!

ΓΠΚ

ΥΓ: ... ο οπαδός του Μιχαήλ!

σπασιμο λαμπας-περεστροικα

αγαπητοι φιλοι
http://www.youtube.com/watch?v=6n6zO_FnnIw,
θα προσπαθησω να θεσω ,σε δημοσια θεα ,αυτη την φορα ,καποια θεματα τα οποια τεθηκαν τις τελευταιες μερες ,σε κατ'ιδιαν διαλογο , απο τον νικο ,τον γιωργο και απο εμενα .Θελω να επισημανω οτι οι διαλογοι και οι διαλογισμοι που αναπτυχθηκαν μεταξυ μας ,αυτες τις μερες καλο θα ηταν να τεθουν και σε δημοσια κριτικη και διαλογο απο ολους τους ταξιδιωτες της φουσκας . Και αυτο γιατι πιστευω στην δυναμικη της "φουκας" ως ,οχημα προβληματισμου ,και "δεξαμενη σκεψης ,"think tank" ,για ολους τους συνταξιδευοντες . "ολα τα επαναστατικα κομματα ,που χαθηκαν μεχρι σημερα ,χαθηκαν γιατι ειχαν παρει τα μυαλα τους αερα και δεν μπορουσαν να δουν που βρισκοταν η δυναμη τους και φοβουνταν να ομολογουν τις αδυναμιες τους .μα εμεις δεν προκειται να χαθουμε ,γιατι δεν φοβομαστε να ομολογουμε τις αδυναμιες μας και να μαθουμε να τις ξεπερναμε."-Β.Ι.ΛΕΝΙΝ 11ο Συνεδριο ΚΚΡ . "Συντροφοι!Το συνεδριο μας εδειξε οτι στο σημερινο σταδιο καμπης της κοινωνικης αναπτυξης ,το λενινιστικο κομμα στεκει στο υψος των ιστορικων καθηκοντων του .Εκ μερους των αντιπροσωπων που εκπροσωπουν ολο το κομμα μας ,θελω να πω πισω απο αυτο το βημα ¨εμεις οι κομμουνιστες ,τιμουμε την εμπιστοσυνη πουδειχνει σε μας ο Σοβιετικος λαος .Βαζουμε υπερανω ολων τα συμφεροντα του λαου ,της πατριδας ,του σοσιαλισμου και της ειρηνης .Δεν θα λυπηθουμε δυναμεις και ενεργητικοτητα για να κανουμε ζωντνη πραγματικοτητα τις αποφασεις του 27ου Συνεδριου του ΚΚΣΕ-Μ.ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ 6/03/1986 παραλληλισμοι με την "φουσκα" και τους "ταξιδιωτες "της ,δεκτοι! το κλιπ της αναρτησης ειναι αφιερωμενο στο Γιωργο και σε ολους τους μοναχικους συνταξιδιωτες τησ "φουσκας" http://www.youtube.com/watch?v=6n6zO_FnnIw,

Θα ήθελα να ήμουν...

Είναι βράδια σαν αυτό που κάτι με τρώει μέσα μου. Κάτι με σπρώχνει για αλλού.
Θυμάμαι παρόμοια βράδια στο Leeds να κοιτάζω από το παραθυράκι της κουζίνας του Rushdie τα φώτα των αυτοκινήτων που ταξίδευαν για τον M1. Εκείνα τα βράδια ήθελα να ήμουν μόνος ή με παρέα στο Φανάρι στο Αργοστόλι να αγναντεύω το Ιόνιο.
Αργότερα στην Πάτρα, σε εκείνο το μοναχικό δυάρι στην Πλατεία Πυροσβεστίου, ονειρευόμουν να επιστρέψω στο Santiago de Compostella, να καθήσω στο πάρκο και να αγναντέψω τα φώτα της παλιάς πόλης. Ύστερα σιγά - σιγά να γλιστρήσω στα στενά σοκάκια και να χαθώ ανάμεσα στον κόσμο, και τα φώτα των μαγαζιών ψάχνοντας τον Καθεδρικό.
Πολλές φορές που η δουλειά με δένει πιεστικά στη σιδερένια μπάλα μου, πίσω από τα κάγκελα του γραφείου μου, ονειρεύομαι ταξίδια πίσω στην πανεπιστημιακή ζωή, την έρευνα και τα αμφιθέατρα (αν και από άλλη πλέον θέση).
Τα βράδια στο σπίτι ονειρεύομαι ταξίδια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε μικρά χωριά και άγνωστα μέρη με ένα μικρό μαγνητόφωνο, μία φωτογραφική μηχανή να κυνηγάω εικόνες, ήχους και γεύσεις ζωής που εξαφανίζονται.
Απόψε όμως, απόψε, θα ήθελα να ήμουν φοιτητής, όχι όμως οποιοσδήποτε φοιτητής. Θα προτιμούσα να σπουδάζω Φιλοσοφία ή Πολιτικές Επιστήμες στη Αγγλία, την Ισπανία ή σε κάποια ξεχασμένη γωνιά της Ελλάδας. Και φυσικά όχι μόνος! Θα ήθελα συμφοιτητή μου το φίλο Νίκο. Και θα ήθελα συμφοιτητή το φίλο Νίκο για τον ίδιο λόγο (έναν από τους πολλούς) που συχνά απολαμβάνω την φιλία και την παρέα μας. Και εξηγούμαι: Υπάρχει μια διαλεκτική (με τη μαρξιστική έννοια) σχέση ανάμεσα μας που ποτέ δεν έχουμε συζητήσει. Εγώ την κατάλαβα έντονα από μία συζήτηση μας για την Αγγλία και το ποδόσφαιρο: μου έκανε εντύπωση η περιγραφή των εικόνων για την ιεροτελεστία της επίσκεψης στο γήπεδο, σημαντικού κομματιού της Αγγλικής κοινωνικής ζωής. Έζησα τρία χρόνια στην Αγγλία (πτυχίο) και για άλλα έξι την επισκεπτόμουν για τρεις με έξι μήνες κάθε χρόνο (το άτιμο το διδακτορικό). Είδα ελάχιστα πράγματα από την Αγγλία, συναναστράφηκα λίγο με τους ανθρώπους, έκανα λίγες παρέες. Δεν πήγα ποτέ για ποδόσφαιρο! Δεν γνώρισα όσα θα ήθελα να έχω γνωρίσει. Δεν συναναστράφηκα με όσους θα ήθελα να έχω συναναστραφεί. Βλέπετε, για δικούς μου (δικαιολογημένους ή αδικαιολόγητους) λόγους είχα «διαβατήριο» πρόσφυγα και μέτοικου. Οτιδήποτε ξέφευγε από το σκοπό και τον αγώνα ήταν προδοσία.
Ο φίλος μου ο Νίκος πρέπει να ήταν αλλιώς, ή τουλάχιστον αλλιώς τον έχω ζωγραφίσει στο μυαλό μου μέσα από τις διηγήσεις του. Από αυτά που έχω ακούσει, θα τον ήθελα συμφοιτητή - οδηγό στην Αγγλία να μου δείξει αυτά που δεν είδα και να μου γνωρίσει αυτούς που δεν γνώρισα, θα τον ήθελα συμφοιτητή - συνταξιδιώτη στα στενά του Santiago για να ανακαλύψει τις γωνιές που μου ξέφυγαν ή ως μοναχικός επισκέπτης απέφυγα να εξερευνήσω. Αν ήταν σε μια ξεχασμένη γωνιά της Ελλάδας θα τον ήθελα συμφοιτητή - συνεργάτη για να προσπαθήσουμε να ολοκληρώσουμε (στον Πανεπιστημιακό χώρο) αυτό που αφήσαμε ημιτελές στην πτέρυγα μάχης που συναντηθήκαμε εν μέσω «Παρμενίωνα».
Φίλε Νίκο, δύο ποτήρια κόκκινο κρασί και το έμφυτο βίτσιο μου να ονειροπολώ οδήγησαν το κείμενο της ανάρτησης ως εδώ. Ξέρω ότι είναι πολλά αυτά που μας κρατάνε από το να φτάσουμε Αγγλία ή Santiago και αρκετά από αυτά είναι πολύ γλυκά για να τα πεις εμπόδια. Ωστόσο οι ξεχασμένες γωνιές τις Ελλάδας είναι εδώ. Η πρό(σ)κληση είναι ανοιχτή (αν και αναγνωρίζω ότι είσαι ο αρχικός εμπνευστής της)! Εγώ απλά φροντίζω να την ενισχύσω έναντι της πραγματικότητας και των δυσχερειών που οσφρίζομαι στον αέρα.
Αφήνω την πρόσκληση ως φιάλη στο πέλαγο και αναμένω...

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει
Κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή
Κάτι που σκίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων
Και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη
Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι
Που του γραφείου σου πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά
Να φύγει κράζοντας βραχνά χτυπώντας τα φτερά του
Προς κάποια ακατοίκητη κοιλάδα του νοτιά

Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
Κι εγώ σ’ αυτές απλά να σε εσύσταινα
σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες

Κάτι που θα ‘κανε τα υγρά παράδοξα σου μάτια
Που αβρές μαθητριούλες τ’ αγαπούν και σιωπηροί ποιητές
Χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουνε
Με κάποιο τρόπο που όπως λεν δεν γέλασαν ποτέ

Γνωρίζω κάτι που μπορούσε βέβαια να σε σώσει
Εγώ που δεν σε γνώρισα ποτέ για σκέψου εγώ
Ένα καράβι να σε πάρει Καίσαρ να μας πάρει
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ’οδηγώ

Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
Εσύ τσιγάρο CAMEL να καπνίζεις ναι
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω Whiskey

Και μια βραδιά στην Μπούρμα ή στην Μπατάβια
Στα μάτια μιας ινδής που θα χορέψει
Γυμνή στα 17 στιλέτα ανάμεσα
θα δείτε την Γκρέτα να επιστρέψει

ΓΠΚ (στο πεζό!), Νίκος Καββαδίας στο έμμετρο

τυχη αγαθη

Το περασμένο καλοκαίρι ,ει χα την μεγάλη τύχη να επισκεφτώ το σπίτι(τώρα μουσείο) του Κ.Π.Καβαφη ,στην Αίγυπτο ,Αλεξάνδρεια ,Rue Sharm el sheickh no 32.
Πάνω στους τοίχους ,ήταν αναρτημένες ,παλιές φωτογραφίες του ποιητή ακόμη και χειρόγραφα ποιήματα του.
Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση ήταν η διαθηκη του καθως και κάποια αναρτημενα σκίτσα ,κρυμμένα επιμελώς πίσω από μια κουρτινα.Συμφωνα με τον Ελληνα-Αιγυπτιωτη οδηγό μας ,αυτά τα σκίτσα ,επικαλέστηκαν κάποιοι ως απτή απόδειξη ,της ομοφυλοφιλίας του ποιητή .Δυνατότερη ,ίσως , από τον ερωτισμό που απεπνεεαν κάποια ποιήματα του .
ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΑ
Την εργασία μου την προσεχω και την αγαπώ
Μα της συνθέσεως με αποθαρρύνει σήμερα η βραδύτης
Η μέρα μ'επηρεασε.Η μορφή της
όλο και σκοτεινιάζει .Όλο φυσά και βρέχει
Πιότερο επιθυμώ να δω παρα να πω.
Στην ζωγραφιά αυτήν κοιτάζω τώρα
ενα ωραίο αγόρι που σιμά στην βρύση
επλαγιασεν , αφού θα απόκαμε να τρέχει
Τι ωραίο παιδί` τι θείο μεσημέρι το έχει
παρμένο πια για να το αποκοιμίσει
Κάθομαι και κοιτάζω έτσι πολλην ώρα
Κια μες στην τέχνη πάλι ,ξεκουράζομαι από την δούλεψη
της.
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

Τον ερωτισμό που αποπνέει ,από τα ποιήματα του μεγάλου ποιητή ,δεν είμαι εγώ αυτός
που μπορεί να τον κρίνει ,και φυσικά δεν είμαι ικανός ούτε να τον ακουμπησω στο μικρο του το δαχτυλάκι .Απλά θέλω να θυμίσω στο κοινό της "φούσκας" ,πόσο εύκολο είναι να "κρεμάμε" ταμπέλες ,στις πλάτες των διπλανών μας ,ειδικά αν είναι πιο ευαίσθητοι από εμάς

Ανάρτηση ερωτικού περιεχομένου

Thou shalt not break thy promise! Και ως υποσχέθηκα θα πράξω.

Δυσπαρευνία.

Ο Παράκελσος θα γνωρίζει φαντάζομαι τον όρο λόγω επαγγέλματος. Όλοι οι υπόλοιποι θα το έχουν αντιμετωπίσει κάποια στιγμή στη ζωή τους, ως εμπόδιο, αν και αμφιβάλλω για το κατά πόσο θα μπορούσαν να του δώσουν όνομα. Δυσπαρευνία είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία η συνουσία είναι επώδυνη ή δυσχερής για τη γυναίκα λόγω ψυχολογικών ή οργανικών αιτίων.

«Η δυσπαρευνία μπορεί να εκδηλωθεί πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από την ερωτική επαφή. Δεν αποτελεί νόσο, αλλά σύμπτωμα πολλών και ποικίλων διαταραχών, άλλες εκ των οποίων είναι οργανικές, άλλες ψυχολογικές και άλλες συνδυασμός των δύο. Ευτυχώς, στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα αίτιά της μπορούν να αντιμετωπισθούν.» (Πηγή Α.Π.Ε. – Μ.Π.Ε.)

Και ερωτώ αγαπητοί συνταξιδιώτες της «Φούσκας»: σε πόσες μη σεξουαλικές φάσεις της ζωής μπορεί κανείς να απαντήσει τη δυσπαρευνία; Θα αναφέρω μόνο δύο-τρια από προσωπική εμπειρία και άποψη:

• Διαλεκτική δυσπαρευνία: όταν ο συνομιλητής μας δεν είναι διαθέσιμος (δεν «κάθεται» με την καλή την έννοια πάντα) στην συζήτηση, δεν μας επιτρέπει να διεισδύσουμε στο θέμα, να εκμαιεύσουμε πληροφορίες και στο τέλος να απολαύσουμε την κορύφωση της συζήτησης.
• Πολιτική δυσπαρευνία. Αυτή απαντάται σε πολλές μορφές και εκδοχές. Θύμα της πολιτικής δυσπαρευνίας για παράδειγμα είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που παρά τις ευκαιρίες που του δίνουν οι πολιτικές συγκυρίες δεν του «κάθονται» ούτε οι εκλογές, ούτε τα γκάλοπ. Θύμα πολιτικής δυσπαρευνίας είναι και ο ελληνικός λαός που δεν χαλαρώνει να απολαύσει τον βιασμό και παρ’ όλα αυτά με την πρώτη κάλπη (ή γκάλοπ) ξανακάνει τσαλιμάκια στους βιαστές του.
• Οικονομική δυσπαρευνία. Αυτή δεν με έχει πονέσει ακόμα και δεν μπορώ να σας την περιγράψω. Όλοι τριγύρω μου λένε ότι θα μας συμβεί κάπου μεταξύ του σήμερα και του τέλους του 2009. Σε κάθε περίπτωση για τη συγκεκριμένη εκδήλωση της δυσπαρευνίας θα συνιστούσα αποχή!

Αυτά τα ολίγα, για να τηρήσω την υπόσχεση μου. Όταν θα έχω κάτι πιο σοβαρό να πω θα επανέλθω.

ΓΠΚ

ΥΓ: ε! όχι και στην δυσπαρευνία υστερόγραφα ...

Μαραμπού

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί,
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπο ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσια και κοκό
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα
χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε μένανε πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ'ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.
Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου οπού 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τήνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρόν απ' το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θα 'φευγε την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μεσ' στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια τροπικά του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!... Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ' άρπαξ' απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ' τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθαρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές
«μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της».

Όταν την είδα και στο φως τα' αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ' ένα δέος αλλόκοτο, σαν να 'χα φοβηθεί,
το προτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά... Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου... Μ' απόμεινα κι εγώ
έναν σταυρό απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό,
μ' αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ' είχαν συχωρέσει...

Το χέρι τρέμει... Ο πυρετός... Ξεχάστηκα πολύ
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...


Νίκος Καββαδίας


Υ.Γ. (by Γιώργος): Φίλε Νίκο, εσύ φταις για την ανάρτηση των στίχων, ο συμπατριώτης μου ποιητής για την ιστορία...


...insomniac as I ever was!